Stanisław Zieliński (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Zieliński (ur. 11 listopada 1880 w Środzie, zm. 29 września 1936 w Warszawie) – polski historyk, działacz społeczny i niepodległościowy, redaktor i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Krakowie i we Lwowie. Od młodości był zaangażowany w działalność niepodległościową, już w 1903 organizował na Mazurach polską akcję wyborczą, kiedy to pod auspicjami Mazurskiej Partii Ludowej wspierano kandydaturę Zenona Lewandowskiego. W 1906 zamieszkał w Szczytnie. 1 lipca tego roku ukazał się pierwszy numer założonego przez Zielińskiego pisma „Mazur”, był on także jego redaktorem. W 1907 otrzymał funkcję sekretarza i skarbnika Mazurskiej Partii Ludowej, a zarazem został jednym z jej niejawnych przywódców. Jego związki z kołami katolickimi w Wielkopolsce wywołały w partii głęboki kryzys i wystąpienie z niej wielu radykalistów. Aby uniknąć inwigilacji władz pruskich opuścił w drugiej połowie 1907 Szczytno i wyemigrował do Szwajcarii. Od 1910 zajmował stanowisko kierownika biblioteki Muzeum Polskiego w Rapperswilu, równolegle w latach 1913-1914 redaguje miesięcznik „Mitteilungen des polnischen Pressebureau”, w latach 1916-1918 był kierownikiem Polskiego Biura Prasowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Szwajcarii. Na początku 1919 powrócił wraz z żoną Danutą do Polski i przez rok pełnił funkcję sekretarza generalnego Mazurskiego Komitetu Plebiscytowego, który się mieścił w Warszawie. Zasłynął próbą zmiany niekorzystnego terminu plebiscytu, za co został przez polskie władze odwołany z zajmowanego stanowiska. Zajmował się bibliotekarstwem, pracował jako redaktor, a następnie związał swoje losy z Ligą Morską i Kolonialną.

Ważniejsze publikacje naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Bitwy i potyczki 1863-1864, Rapperswil 1913. [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]