Stanislas Naulin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanislas Naulin
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1870
Saint-Loup-Lamairé
Data i miejsce śmierci 3 listopada 1932
Paryż
Przebieg służby
Lata służby 1888 – 1932
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Ordre de l'Etoile Noire Commandeur ribbon.svg Ordre de l'Etoile Noire Chevalier ribbon.svg Ordre du Merite agricole Chevalier 1999 ribbon.svg Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Croix du Combattant (1930 France) ribbon.svg Medaille d'Outre-Mer (Coloniale) ribbon.svg Medaille commemorative du Maroc ribbon.svg Medaille commemorative de Syrie-Cilicie (Levant) ribbon.svg Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Médaille commémorative de Haute-Silésie ribbon.jpg Ordre du Mérite Militaire Chérifien ribbon (Maroc).svg Wielka Wstęga Orderu Alawitów (do 1955, Maroko) Wielka Wstęga Orderu Sławy (Tunezja) Krzyż Wielki Zasługi Wojskowej z Odznaką Czerwoną (Hiszpania) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Złote Promienie ze Wstęgą Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wojenny (Belgia) (1914-1918) Médaille ou Croix de l'Yser (Belgium) - ribbon bar.gif Oficer Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Oficer Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Krzyż Kawalerski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Distinguished Service Medal (Stany Zjednoczone)

Stanislas Naulin (ur. 17 kwietnia 1870 w Saint-Loup-Lamairé w departamencie Deux-Sèvres, zm. 3 listopada 1932 w Paryżu) – francuski generał, od 23 sierpnia 1921 roku Naczelny Dowódca wojsk Sprzymierzonych na Górnym Śląsku w okresie działania Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej, następca Gratiera.

Jego dziadek był rolnikiem, ojciec zaś żandarmem. Naulin miał dwóch braci. W 1888 roku z drugą lokatą na 450 kandydatów został przyjęty do Specjalnej Szkoły Wojskowej w Saint-Cyr. Naukę skończył w roku 1890, utrzymując przez cały czas drugą lokatę, wśród ponad 400 uczniów.

W stopniu podporucznika trafił do 2. Pułku Strzelców Algierskich. Dwa lata później był już porucznikiem (1 października 1892). W 1893 roku uczęszczał do regionalnej szkoły strzeleckiej w Châlons kończąc ją jako najlepszy absolwent wśród 78 szkolonych. Od 1896 do 1898 uczył się w Wyższej Szkole Wojennej (drugie miejsce na 24 absolwentów). 26 grudnia 1898 r. awansował na kapitana i został przydzielony jako kapitan -stażysta do dowództwa armii. W Ministerstwie Wojny szybko zyskał uznanie jako autor wzorowo opracowanych raportów i przydatnych analiz. Szczególnie cenne okazały się: jego raport o stanie brytyjskiej marynarki wojennej oraz Peru, opracowanie napisane na miejscu podczas pełnionej tam misji w latach 1903-1905. Praktykę wojenną odbył w Algierii i Maroku. W marcu 1910 roku został szefem batalionu. Od 1912 roku pracował jako oficer 2 Biura Głównej Kwatery Sztabu.

Brał udział w I wojnie światowej awansując w listopadzie 1914 roku na podpułkownika zaś 25 czerwca 1916 na pułkownika (już od 1898 tymczasowo pełnił funkcje pułkownika tytularnego). Jako dowódca 15 Regimentu Piechoty szczególnie zasłużył się w bitwie pod Artois (1915); pod Verdun (1916) jako dowódca 303 Brygady; W Szampanii w okresie kwiecień-czerwiec 1917 na czele 45 Dywizji Piechoty oraz w Szampanii w okresie lipiec październik 1918 roku jako dowódca 21 Kompanii Artylerii. Już od początku wojny miał styczność z marszałkiem Fochem. 18 kwietnia 1918 roku awansował na generała brygady a już 10 czerwca został generałem dywizji, dowodząc wtedy 21 Korpusem Armijnym. Okazał się równie skuteczny w działaniach polowych jak i w administracji wojskowej, był oceniany jako oficer kompetentny, bystry i odważny. Po przybyciu na Śląsk szybko zyskał uznanie Le Ronda i pozostałych osobistości koalicji. Po powrocie ze Śląska Naulin dowodził w Algierii, Na Bliskim Wschodzie oraz Maroku. Od 1930 roku, aż do śmierci, pracował w Najwyższej Radzie Wojennej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Francuskie:

Zagraniczne:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Général Stanislas Naulin (1870-1932) (fr.). genbecle.org. [dostęp 2016-11-24].
  2. a b c d e f Général de Corps d’Armée Naulin (fr.). museedesetoiles.fr. [dostęp 2016-11-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nawrocka Anna, Kiper Roland: Francja i Francuzi na Śląsku, Wydawnictwo Instytut Śląski, Opole 2010, ​ISBN 978-83-62105-44-1​, s. 160-163