Stanowisko dokumentacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

W brzmieniu Ustawy o ochronie przyrody z 2004 roku:

Stanowiskami dokumentacyjnymi są niewyodrębniające się na powierzchni lub możliwe do wyodrębnienia, ważne pod względem naukowym i dydaktycznym, miejsca występowania formacji geologicznych, nagromadzeń skamieniałości lub tworów mineralnych, jaskinie lub schroniska podskalne wraz z namuliskami oraz fragmenty eksploatowanych lub nieczynnych wyrobisk powierzchniowych i podziemnych.”

Według danych z 31 grudnia 2016 roku liczba stanowisk dokumentacyjnych w Polsce wynosiła 167, a łącznie zajmowały one powierzchnię 956,1 ha[1]. Najwięcej stanowisk dokumentacyjnych występuje w województwie małopolskim (53), a najmniej w województwie warmińsko-mazurskim (1)[1][a].

rok 2005 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016
ogółem 115 155 157 161 162 165 166 167
według województw
Dolnośląskie 0 1 1 1 1 1 1 2
Kujawsko-pomorskie 1 5 5 5 5 5 5 5
Lubelskie 4 6 6 7 7 7 7 7
Lubuskie 0 1 1 1 1 1 1 2
Łódzkie 3 6 6 6 6 6 6 6
Małopolskie 54 56 54 54 54 54 54 53
Mazowieckie 6 8 8 8 8 8 8 8
Opolskie 3 9 9 9 9 9 9 9
Podkarpackie 21 25 27 28 28 28 28 28
Podlaskie 2 1 2 2 2 2 2 2
Pomorskie 7 5 5 5 5 6 6 6
Śląskie 4 7 7 7 7 8 9 9
Świętokrzyskie 7 14 14 15 16 17 17 17
Warmińsko-mazurskie 1 1 1 1 1 1 1 1
Wielkopolskie 2 1 1 2 2 2 2 2
Zachodniopomorskie 0 9 10 10 10 10 10 10

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nieco inne statystyki podaje Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody, w którym wg stanu na 24 października 2018 skatalogowano 177 stanowisk dokumentacyjnych. Również liczby stanowisk w poszczególnych województwach są nieco inne niż wg danych GUS, np. CRFOP podaje, że w woj. kujawsko-pomorskim jest 1 stanowisko dokumentacyjne, podczas gdy wg GUS jest ich aż 5.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS. Ochrona środowiska 2017. , s. 266, 2017-11-30. Dariusz Bochenek. Warszawa: Zakład Wydawnictw Statystycznych. ISSN 0867-3217 (pol. • ang.). [dostęp 2018-10-24].