Starcie pod Sucharami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starcie pod Sucharami, odwet za Szczuczyn
II wojna światowa
Czas 16 maja 1944 roku
Miejsce rejon wsi Suchary
Wynik Zwycięstwo oddziału AK
Strony konfliktu
Flaga PPP.svg
Armia Krajowa
Flag of the German Reich (1935–1945).svg
III Rzesza
Dowódcy
ppor. Jan Wasiewicz Lew
Siły
1 kompania I batalionu 77 pułku piechoty około 200 żołnierzy oddziały z garnizonu w Szczuczynie i Lidzie
Straty
7 zabitych, 9 rannych 37 zabitych, 20 rannych

Starcie pod Sucharami (Odwet za Szczuczyn) - walka przeprowadzona przez kompanię ppor. Jana Wasiewicza "Lwa" z I batalionu 77 pułku piechoty AK 16 maja 1944 roku z oddziałem niemiecko-ukraińskim . W wyniku starcia zginęło 37 żołnierzy niemieckich i ukraińskich oraz 8 polskich.

Przed starciem[edytuj]

1 kompania I batalionu została wysłana przez dowódcę 77 pułku piechoty, majora Macieja Kalenkiewicza w rejon wsi Siemiagi 13 maja, gdyż okoliczne placówki Armii Krajowej zaalarmowały dowództwo o oddziałach niemieckich próbujących wyegzekwować kontyngenty.

Przebieg starcia[edytuj]

Rankiem 16 maja żołnierze 1 kompanii zostali sprowokowani ogniem pojedynczym wroga do wyjścia ze wsi na niezbyt dogodne dla nich pole walki. Po zorientowaniu się wrogów nawzajem doszło do gwałtownej wymiany ognia. Z pomocą siłom głównym kompanii przybyły, zgodnie z planem, plutony II i III. Ze strony polskiej zginął m.in. dowódca plutonu III plut. pchor. Wiesław Nowocień. Przy ciałach żołnierzy niemieckich partyzanci przyczepiali kartki z napisem "Odwet za Szczuczyn".

Po starciu[edytuj]

Wieczorem 16 maja 1 kompania została przerzucona do wsi Mociewczuki, gdzie znajdowało się obozowisko batalionu, na odpoczynek. Kilka dni później kompania została okresowo przeniesiona do batalionu VII. Mjr Maciej Kalenkiewicz wniósł 17 maja o nadanie Krzyży Walecznych Janowi Wasiewiczowi, Henryce Nowocień, (szefowi sanitarnemu kompanii), późniejszej żonie Aleksandra Tarnawskiego (ślub w 1950 r.) i pośmiertnie Wiesławowi Nowocieniowi, synowi Henryki.

Bibliografia[edytuj]

  • Cezary Chlebowski, Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie, Warszawa 1986.
  • Cezary Chlebowski, Reportaż z tamtych dni, Warszawa 1988.
  • Emil Marat, Michał Wójcik, Ostatni Historia cichociemnego Aleksandra Tarnawskiego, ps. "Upłaz", 2016