Stare Załucze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stare Załucze
Krzyż na rozstaju dróg do Urszulina i Nowego Załucza
Krzyż na rozstaju dróg do Urszulina i Nowego Załucza
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat włodawski
Gmina Urszulin
Liczba ludności (2009) 149[1]
Strefa numeracyjna (+48) 82
Kod pocztowy 22-234
Tablice rejestracyjne LWL
SIMC 0108996
Położenie na mapie gminy Urszulin
Mapa lokalizacyjna gminy Urszulin
Stare Załucze
Stare Załucze
Położenie na mapie powiatu włodawskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu włodawskiego
Stare Załucze
Stare Załucze
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Stare Załucze
Stare Załucze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stare Załucze
Stare Załucze
Ziemia51°23′50″N 23°05′42″E/51,397222 23,095000

Stare Załucze (nazwa miejscowości spotykana także w brzmieniu Załucze Stare[2]) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie Urszulin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego. Od 1999 wieś należy do powiatu włodawskiego wchodzącego w skład województwa lubelskiego. Obecnie jest to rejon intensywnego rozwoju agroturystyki.

Pochodzenie nazwy wsi[edytuj]

Nazwa wsi wiąże się z położeniem wsi w okolicach jeziora Łukie, położonego na północ od zabudowań wsi (dla mieszkańców wsi położonych na północnym brzegu jeziora obszar położony za jeziorem Łukie).

Historia[edytuj]

Od XVI wieku własność Wereszczyńskich, a następnie Załuskich. Od 1803 osiedlenie 15 rodzin niemieckich – głównie smolarzy. Po upadku powstania styczniowego rozpoczęto intensywną akcję kolonizacyjną (1866)[3]. Według danych statystycznych w okresie międzywojennym mieszkało 17 rodzin niemieckich. W 1942 ludność pochodzenia niemieckiego wyjechała do Rzeszy[4]. Od połowy XIX wieku wieś była znanym ośrodkiem produkcji powozów i bryczek węgierskich.

22 lutego 1944 miała miejsce zasadzka na komendanta obwodu włodawskiego AK kpt. Józefa Milerta „Sęp”, którego zastrzelono wraz z jego adiutantem i żołnierzem w domu Państwa Ośków. Wyrok został wykonany przez radziecki oddział dywersyjny Włodimira Mojsenki „Wołodia”[3]. 5 lutego 1945 miała miejsce akcja oddziałów KBW (Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego) przeciwko grupom bojowym WiN.

Poleski Park Narodowy[edytuj]

Wieś leży przy granicy Poleskiego Parku Narodowego, częściowo w jego otulinie i zarazem częściowo na terenie Poleskiego Parku Krajobrazowego (na północ od drogi). Od 1993 funkcjonuje tutaj Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny Poleskiego Parku Narodowego z 5 działami: geograficznym, akwarystycznym, historycznym, etnograficznym i przyrodniczym, a także ścieżką przyrodniczą „Żółwik”. Ma tu również początek ścieżka przyrodnicza „Spławy”.

Zabytki[edytuj]

  • okaz dębu szypułkowego (400 lat) o nazwie „Wieszatiel” o obwodzie 416 cm – powstanie nazwy związane z represjami władz carskich wobec ludności wyznania rzymskokatolickiego i greckokatolickiego
  • nie zachowane ślady XIX-wiecznych wiatraków-koźlaków
  • nie zachowane ślady zboru i cmentarza ewangelickiego
  • chałupa poleska (nr 48) – zbudowana ok. 200 lat temu z drewnianych bali o konstrukcji zrębowej, stromy dach czterospadowy kryty strzechą, charakterystyczne rozplanowanie pomieszczeń i trójwylotowy komin zbiorczy

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Aktualne dane ludnościowe pochodzą z artykułu Adama Panasiuka pt. Spisy ludności dla miejscowości Gminy Urszulin w latach 1786 - 2007 zamieszczonego na stronie http://historia.urszulina.net
  2. Nazwę urzędową miejscowości określa rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200). Błędne brzmienie nazwy miejscowości, w stosunku do nazwy urzędowej, znajduje się m.in. na tablicy informacyjnej Poleskiego Parku Narodowego oraz w wydawnictwach parku.
  3. a b Włodzimierz Wójcikowski: Polesia czar: knieje i mszary: przewodnik po Polesiu Zachodnim. Lublin: Wydawnictwo Multico, Wydawnictwo Akademickie, 2005
  4. Michał Hucał: Kantoraty i osady ewangelickie w parafii Cyców (według danych na 1 lutego 1929 r.)

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]