Starościn (województwo lubelskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Starościn
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat lubartowski
Gmina Kamionka
Liczba ludności (2011) 489[1]
Strefa numeracyjna (+48) 81
Kod pocztowy 21-132[2]
Tablice rejestracyjne LLB lub LUB
SIMC 0382705
Położenie na mapie gminy Kamionka
Mapa lokalizacyjna gminy Kamionka
Starościn
Starościn
Położenie na mapie powiatu lubartowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubartowskiego
Starościn
Starościn
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Starościn
Starościn
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Starościn
Starościn
Ziemia51°24′03″N 22°25′00″E/51,400833 22,416667

Starościnwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Kamionka[3].

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Starościn[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
1020312 Koszary część wsi
1020329 Kruk część wsi
1020341 Milin część wsi
1020364 Okrągłe część wsi

W czasach Królestwa Polskiego istniała gmina Starościn. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie lubelskim. W 1998 roku wsie Milin, Koszary i Kruk przekształcono w części miejscowości Starościn.

Wieś stanowi sołectwo – zobacz jednostki pomocnicze gminy Kamionka[5].

Milin wymieniany w XIX wieku jako folwark w powiecie lubartowskim. [6]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki pisane o Starościnie pochodzą z 1459 roku (nazwa Staroszczyn). W tymże 1459 roku w dziale między braćmi Janem, Prandotą, Rafałem i Sięgniewem z Ożarowa, Starościn przypada po połowie Rafałowi i Sięgniewowi. Długosz w okresie 1470-80 jako dziedzica podaje Rafała herbu Rawa (Długosz L.B. t.II s.543).

Do końca wieku XV i w początkach XVI wieś byłą w posiadaniu Ożarowskich.

W roku 1487 dziedzicem był Rafał Ożarowski i jego syn Jan. W roku 1496 dziedzicami byli Jan i Mikołaj Ożarowscy. 1531 odnotowano pobór z części Rafała Ożarowskiego 1 łan (Rejestr Poborowy)[7]. W roku 1533 r. wieś zwana była „Staroszczyce Raffaelis” (Pawiński, Małop., 348).

Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego z roku 1890, Starościn stanowił wieś folwark i dobra tej nazwy w powiecie lubartowski, gminie Samoklęski, parafii Garbów. We wsi był młyn wodny. Według spisu z roku 1827 roku było tu 27 domów i 139 mieszkańców.

Dobra Starościńskie składały się w 1885 r. z folwarku Starościn wsi: Biadaczka i Milin, osady leśnej Kornelin zwanej też Leśniczówka. Dobra posiadały rozległość 1942 mórg (tj. 1087,52 ha) w tym grunty orne i ogrody stanowiły mórg 811, łąk było mórg 268, pastwisk mórg 6, lasu mórg 774. nieużytki stanowiły 83 morgi. Zabudowania: budynki drewniane 37; płodozmian w uprawach 10. polowy. Las był nieurządzony.
W skład dóbr poprzednio wchodziły: wieś Starościn mająca osad 26 i mórg 503, wieś Biadaczka osad 11, mórg 179, wieś Zofian osad 20, mórg 248.[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2016-04-13].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2016-02-29].
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Jednostki pomocnicze gminy Kamionka. Urząd Gminy Kamionka. [dostęp 2016-02-29].
  6. Milin 1(2) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VI: Malczyce – Netreba. Warszawa 1885.
  7. Starościn [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014.
  8. Starościn w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]