Statyka budowli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Statyka budowli zajmuje się obliczaniem liniowo sprężystych konstrukcji budowlanych, poddanych obciążeniom niezmiennym w czasie[1]. Z obliczeniowego punktu widzenia wyróżnia się konstrukcje statycznie wyznaczalne i niewyznaczalne, przy czym tych określeń używa się tylko w przypadku konstrukcji prętowych, gdyż tylko dla tych konstrukcji liczba więzów kinematycznych ma wartość skończoną.

Obliczanie konstrukcji płytowych, tarczowych i powłokowych, odbywa się na podstawie odpowiednich równań teorii sprężystości[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Olszowski B., Radwańska M., Mechanika budowli, Politechnika Krakowska 2010
  2. Huber M.T., Teoria sprężystości, tom 1 i 2, PAU Warszawa 1948
  3. Landau L.D., Lifsic E.M., Teoria sprężystości, PWN Warszawa 1993