Stefan Adamiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Adamiecki
kapitan artylerii kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1893
Warszawa,
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków,
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski, 1 Pułk Szwoleżerów, 4 Dywizjon Artylerii Konnej, 11 Dywizjon Artylerii Konnej, 12 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca baterii artylerii, oficer mobilizacyjny pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Wstążeczka amarantowa

Stefan Adamiecki (ur. 26 sierpnia 1893 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo i młodość[edytuj]

Był synem Stefana i Stefanii z Dobrzańskich. Egzamin dojrzałości zdał po ukończeniu Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Naukę kontynuował w latach 1912–1915 na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej, a następnie w SGGW w Warszawie.

I wojna światowa[edytuj]

W 1915 został wcielony do armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim i niemieckim. W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego. Za udział w walkach z bolszewikami został odznaczony amarantową wstążką. W lipcu 1918 internowany w obozie Iwanowo. Zwolniony w październiku tego samego roku.

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj]

Po zwolnieniu z niewoli wstąpił na ochotnika do 1 Pułku Szwoleżerów, skąd został przeniesiony do baterii dywizyjnej artylerii konnej w Dowództwie Okręgu Korpusu w Warszawie. Po skończeniu Szkoły Podoficerskiej Artylerii w Poznaniu, 14 czerwca 1920 roku jako podchorąży został wcielony do 4 Dywizjonu Artylerii Konnej na stanowisko dowódcy plutonu. Z dywizjonem odbył kampanię wojenną 1920 roku. Za udział w walkach z kawalerią Budionnego, dowodząc 4 baterią 4 dak w bitwach pod Mikołajowem i Antoninem w sierpniu 1920 roku został odznaczony Orderem VM 5 kl. nr 3188.

1 października 1920 roku mianowany podporucznikiem.

Do roku 1923 służył w 4 dak, przeniesiony następnie do 11 Dywizjonu Artylerii Konnej na stanowisko dowódcy baterii, ale w 1928 już jako porucznik powraca do służby w 4 dak. W 1934 r. przeniesiony do 12 Pułku Artylerii Lekkiej na stanowisko oficera mobilizacyjnego.

II wojna światowa[edytuj]

Dostał się we wrześniu 1939 roku do sowieckiej niewoli (walczył w obronie Lwowa), osadzony w obozie w Starobielsku, zamordowany w Charkowie.

Pochowany został na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa 2003, s. 1.
  2. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 107
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 35)

Bibliografia[edytuj]

  • CAW, AP 1769/89/26

Linki zewnętrzne[edytuj]