Stefan Adamiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Adamiecki
kapitan artylerii kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1893
Warszawa,
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków,
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski, 1 Pułk Szwoleżerów, 4 Dywizjon Artylerii Konnej, 11 Dywizjon Artylerii Konnej, 12 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca baterii artylerii, oficer mobilizacyjny pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Wstążeczka amarantowa

Stefan Adamiecki (ur. 26 sierpnia 1893 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo i młodość[edytuj]

Był synem Stefana i Stefanii z Dobrzańskich. Egzamin dojrzałości zdał po ukończeniu Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Naukę kontynuował w latach 1912–1915 na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej, a następnie w SGGW w Warszawie.

W 1915 został wcielony do armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie rosyjskim i niemieckim. W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego. Za udział w walkach z bolszewikami został odznaczony Amarantową Wstążką. W lipcu 1918 internowany w obozie Iwanowo. Zwolniony w październiku tego samego roku.

Po zwolnieniu z niewoli wstąpił na ochotnika do 1 Pułku Szwoleżerów, skąd został przeniesiony do baterii dywizyjnej artylerii konnej w Dowództwie Okręgu Korpusu w Warszawie. Po skończeniu Szkoły Podoficerskiej Artylerii w Poznaniu, 14 czerwca 1920 roku jako podchorąży został wcielony do 4 Dywizjonu Artylerii Konnej na stanowisko dowódcy plutonu. Z dywizjonem odbył kampanię wojenną 1920 roku. Za udział w walkach z kawalerią Budionnego, dowodząc 4 baterią 4 dak w bitwach pod Mikołajowem i Antoninem w sierpniu 1920 roku został odznaczony Orderem VM 5 kl. nr 3188.

1 października 1920 roku mianowany podporucznikiem.

Do roku 1923 służył w 4 dak, przeniesiony następnie do 11 Dywizjonu Artylerii Konnej na stanowisko dowódcy baterii, ale w 1928 już jako porucznik powraca do służby w 4 dak. W 1934 r. przeniesiony do 12 Pułku Artylerii Lekkiej na stanowisko oficera mobilizacyjnego.

Dostał się we wrześniu 1939 roku do sowieckiej niewoli (walczył w obronie Lwowa), osadzony w obozie w Starobielsku, zamordowany w Charkowie.

Pochowany został na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa 2003, s. 1.
  2. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 107
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 35)

Bibliografia[edytuj]

  • CAW, AP 1769/89/26
  • Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.

Linki zewnętrzne[edytuj]