Stefan Bidziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janina - herb Bidzińskich

Stefan Bidziński herbu Janina (ur. ok. 1630 roku – zm. w 1704 roku) – polski wojskowy, pułkownik, wojewoda sandomierski, starosta chęciński, żarnowiecki i skalski.

Pochodził z Bidzin, był ich dziedzicem. 3 października 1655, podczas bitwy pod Wojniczem, uratował życie hetmanowi Stanisławowi Lanckorońskiemu. W 1662 r. jako porucznik dowodził niewielkim oddziałkiem, mającym ochraniać żywiecczyznę przed rabunkami, jakich dopuszczali się nieopłacani żołnierze tzw. "Związku Święconego". Został jednak wkrótce stamtąd odwołany uniwersałem królewskim, jako że sam postępował gorzej od "Związkowych" i "...dosyć szkody i uciemiężenia w poddanych uczynił".[1] W 1664 roku podczas wojny z carem, wyprawił się aż pod Moskwę. W roku 1668 został strażnikiem wielkim koronnym oraz pułkownikiem. Potem walczył z Turkami. Ceniono go wysoko i powierzano mu najtrudniejsze zadania. W 1671 brał udział w Bitwie pod Kalnikiem i Bitwie pod Bracławiem. [2]

Elektor Jana III Sobieskiego z województwa sandomierskiego w 1674 roku[3]. Był jednym z najbliższych współpracowników Jana III Sobieskiego. W swych mowach sejmowych zagrzewał do starcia zbrojnego z paraliżującą rządy (liberum veto), a nawet działania zbrojne (Święta Liga), opozycją.

Wziął udział w wyprawie na czambuły, podczas której w zwycięskiej bitwie pod Komarnem dowodził jedną z dwóch grup wojsk hetmana Sobieskiego. W bitwie pod Chocimiem spadł z koniem z naddniestrzańskiej skarpy, lecz przeżył. Był posłem na sejm 1678/1679 roku.[4].

Na wyprawę wiedeńską wystawił chorągiew pancerną i wołoską oraz regiment dragonii. Pod Parkanami wdał się w niefortunną, przegraną bitwę. Był kandydatem na urząd hetmana. W 1685 r. otrzymał godność kasztelana, a w 1699 – wojewody sandomierskiego.

Był elektorem Augusta II Mocnego w 1697 roku z województwa sandomierskiego[5].

Cieszył się powszechnym szacunkiem. Ofiarował 100 000 zł na wykup jeńców z niewoli. Ufundował szpital oraz klasztor reformatów w Pińczowie. Po konwersji z kalwinizmu na katolicyzm stał się jego gorliwym wyznawcą, zwalczając swoich dawnych współwyznawców. Był towarzyszem broni i przyjacielem Wespazjana Kochowskiego.

Przypisy

  1. Komoniecki Andrzej: Chronografia albo dziejopis żywiecki, oprac. Grodziski Stanisław, Dwornicka Irena, wyd. Towarzystwo Miłośników Ziemi Żywieckiej, Żywiec 1987, s. 206
  2. Muzeum Pałac w Wilanowie, Index osób, Bidziński Stefan
  3. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 150.
  4. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 268.
  5. Suffragia województw i ziem koronnych i W. X. Litewskiego zgodnie na [...] Augusta II obranego króla polskiego [...] dnia 27 VI i przy poparciu wolnej elekcjej jego [...], s. 7.

Literatura dodatkowa[edytuj]