Stefan Biestek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Leon Biestek
ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1892
Pilzno
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1965
Gliwice
Przebieg służby
Lata służby 19141945
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 2 pp Leg.
48 pp
86 pp
Brygada KOP „Grodno”
33 DP
Stanowiska dowódca: batalionu, pułku brygady
piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka, III powstanie śląskie,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)
Józef Piłsudski z oficerami 1 DPLeg. Od lewej płk Stefan Biestek, płk Jan Kruszewski, płk dypl. Teodor Furgalski, ppłk Zygmunt Wenda, ppłk Władysław Filipkowski

Stefan Leon Biestek (ur. 3 maja 1892 w Pilźnie, zm. 28 lutego 1965 w Gliwicach) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mikołaja (1833–1896), krawca, piastującego funkcję cechmistrza, i Julianny z Mazurkiewiczów (ur. 1863). Żonaty z Marią Heleną Wojnarską (1900–1984), z którą miał czworo dzieci[1].

Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Był członkiem Sokolej Drużyny Polowej przy Kole Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Pilźnie. W sierpniu 1914 z całą drużyną wstąpił do Legionów Polskich. Marian Porwit, kolega z drużyny, zapamiętał go jako „obdarzonego żywym umysłem i wrodzonym dobrym humorem”[2]. Został oficerem 2 pułku piechoty. W czasie I wojny światowej był trzykrotnie ranny w nogę, rękę i bardzo ciężko w brzuch. Awansował kolejno na stopień: chorążego (27 stycznia 1915), podporucznika (1 listopada 1915) i porucznika (1 listopada 1916)[3]. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, pozostał w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. W lutym 1918, po bitwie pod Rarańczą, został wcielony do II Korpusu Polskiego w Rosji. Po bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918), przedostał się do Francji. Tam został przyjęty do Błękitnej Armii i w jej składzie powrócił do kraju. Walczył w III powstaniu śląskim oraz na wojnie z bolszewikami 1919–1920.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 234. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 48 Pułk Piechoty[4]. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 48 Pułku Piechoty w Stanisławowie[5]. W 1923 roku został przeniesiony do 86 Pułku Piechoty w Mołodecznie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 17 sierpnia 1927 do 12 listopada 1935 dowodził 6 pułkiem piechoty Legionów w Wilnie[8][9]. 24 grudnia 1929 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W 1936 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Grodno” w Grodnie.

W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 33 Dywizji Piechoty (rezerwowej). Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej pod Ostrołęką, Wyszkowem, Włodawą, Tomaszowem Lubelskim. 27 września 1939 pod Tereszpolem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg, w którym od czerwca 1941 do lipca 1942 pełnił funkcję starszego obozu[11]. Z niewoli został uwolniony 1 lutego 1945.

Po wojnie pracował w Fabryce Lin i Drutów w Gliwicach. Zmarł 28 lutego 1965 w Gliwicach. Pochowany na cmentarzu w Pilźnie, w grobie rodzinnym Wojnarskich.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pułkownik Stefan Biestek.
  2. Porwit 1986 ↓, s. 61.
  3. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 11.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 31.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 549.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373, 401.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 324, 344.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 22, 165.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 18, 536.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 438.
  11. Miron Zarudzki, Ruch oporu w obozie jenieckim w Dobiegniewie ... s. 180.
  12. „Na wniosek gen. br. Hallera Józefa za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2098 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1670)
  13. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Jan Kazimierz Ciastoń, Adam Lisiewicz, Edward Skarbek, Edward Wojciechowski: Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. T. 1: Tradycja. Warszawa: Komenda Koła 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich i Dowództwo 6 Piechoty Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego, 1939.
  • Marian Porwit: Spojrzenia poprzez moje życie. Warszawa: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, 1986. ISBN 8307015359.
  • Jarosław Suchorski, Szwadron kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza „Olkieniki”. Szkic historyczny, Białystok 2007.
  • Józef Szczeklik, Pilzno i jego dzieje, Towarzystwo Przyjaciół Pilzna i Ziemi Pilźnieńskiej, Pilzno 1994.
  • Miron Zarudzki, Ruch oporu w obozie jenieckim w Dobiegniewie (Oflag II C Woldenberg) 1940-1945, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (84), Warszawa 1978.