Stefan Blank-Weissberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Blank-Weissberg
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1900
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 1940
Charków, USRR, ZSRR
Miejsce spoczynku Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie
Zawód, zajęcie entomolog
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

Stefan Władysław Blank-Weissberg (ur. 23 marca 1900 w Warszawie, zm. 1940 w Charkowie) – polski entomolog, pszczelarz, porucznik łączności rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 marca 1900 w Warszawie, w rodzinie Franciszka i Ludwiki[1]. Mając czternaście lat wstąpił do Legionów Polskich. 9 grudnia 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem Wojsk Łączności. Służył wówczas w 1 Pułku Telegraficznym[2], a później w Dywizji Litewsko-Białoruskiej i 7 Dywizji Piechoty[1]. Ukończył Szkołę Podchorążych Polskiej Organizacji Wojskowej i Szkołę Telegraficzną[1]. W 1921 został przeniesiony do rezerwy w 1921[1]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 99. lokatą w korpusie oficerów rezerwy łączności[3][4][5]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 2 Pułku Łączności w Jarosławiu[6][7]. W 1934 posiadał przydział w rezerwie do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu[8].

Po zwolnieniu z wojska studiował nauki przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, równolegle od 1921 pracował jako asystent w Państwowym Muzeum Przyrodniczym. Od 1923 przez rok pracował w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego, a następnie wyjechał do Wilna, gdzie kontynuował naukę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego i pracował w Zakładzie Zoologii. W 1924 uzyskał w Wilnie tytuł doktora[1]. W 1926 powrócił do Warszawy i otrzymał etat w Zakładzie Parazytologii Państwowego Zakładu Higieny. Od 1930 przez cztery lata był starszym asystentem w Zakładzie Zoologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a następnie adiunktem powstałego Zakładu Pszczelarstwa SGGW; cztery lata później objął stanowisko kierownika tego zakładu[1] i rozpoczął prowadzenie wykładów zleconych. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Centralnego Związku Pszczelarzy RP, jako ekspert współpracował z Ministerstwem Rolnictwa i organizacjami entomologicznymi i pszczelarskimi.

W sierpniu 1939 został zmobilizowany, podczas kampanii wrześniowej dowodził służbą telegraficzną na wschodniej Lubelszczyźnie. Po agresji ZSRR na Polskę wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w Piatichatkach w zbiorowym grobie. Obecnie spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • „Barcie i kłody w Polsce” /1937/;
  • „Pływak z uwzględnieniem chrabąszcza i niektórych innych chrabąszczy krajowych” /1928/;
  • „Znaczenie temperatur skrajnych w ekologii i biogeografii” /1932/

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]