Stefan Brzeszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Brzeszczyński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1893
Stójka
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1982
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska Minister Spraw Wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
bunt Żeligowskiego
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Węgierskiego Orderu Zasługi (wojskowy)

Stefan Brzeszczyński (ur. 29 listopada 1893 we wsi Stójka, zm. 18 kwietnia 1982 w Londynie) – oficer dyplomowany artylerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, emigracyjny Minister Spraw Wojskowych w latach 1972-1980, mianowany przez prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady.

Życiorys[edytuj]

Stefan Brzeszczyński urodził się 29 listopada 1893 we wsi Stójka. W czasie I wojny światowej był oficerem artylerii armii rosyjskiej. Od kwietnia 1917, po rewolucji lutowej, organizował Związek Wojskowych Polaków na froncie tureckim. Po demobilizacji na początku 1918 armii carskiej i w związku z tworzeniem Armii Czerwonej, wszedł do formowanych przez gen. Lucjana Żeligowskiego na Kubaniu formacji polskich. Był starszym oficerem baterii artylerii w 4 Dywizji Strzelców Polskich.

W kwietniu 1919 powrócił z dywizją do Polski. Pozostał nadal jako dowódca baterii artylerii w służbie gen. Żeligowskiego w 10 Dywizji Piechoty (przemianowanej z dawnej 4 Dywizji), a następnie w 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, w składzie której uczestniczył w tzw. buncie Żeligowskiego, zajęciu Wileńszczyzny i utworzeniu Litwy Środkowej.

Od września 1921 był słuchaczem kursu w Toruniu i następnie w Szkole Sztabu Generalnego. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W okresie od sierpnia 1922 do sierpnia 1923 służył w Komendzie Obszaru Warownego Wilno. We wrześniu 1923 skierowany został na roczny Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 1 grudnia 1924 mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 99 lokatą w korpusie oficerów artylerii. Po studiach skierowany został do służby w Biurze Ścisłej Rady Wojennej i Oddziale V Sztabu Generalnego WP. W 1928 był kwatermistrzem 1 Dywizjonu Artylerii Konnej w Warszawie. 27 kwietnia 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii, generała dywizji Aleksandra Osińskiego[1]. 6 lipca 1929 roku otrzymał przeniesienie do 1 Dywizjonu Artylerii Konnej na stanowisko dowódcy dywizjonu[2]. W czerwcu 1932 roku po raz drugi został przeniesiony do GISZ na stanowisko I oficera sztabu inspektora armii, generała dywizji Tadeusza Piskora. Zastąpił na tym stanowisku podpułkownika dyplomowanego Stefana Czerwińskiego, który objął dowództwo 1 dak[3]. Od kwietnia 1937 do końca 1938 był dowódcą 24 Pułku Artylerii Lekkiej w Jarosławiu. 19 marca 1938, w dniu imienin marszałka J. Piłsudskiego,awansował do stopnia pułkownika dyplomowanego. W styczniu 1939 powołany został na stanowisko attaché wojskowego w Ambasadzie RP w Moskwie.

Po napaści ZSRR na Polskę, przedostał się w pierwszych dniach października 1939 do Rumunii, a stamtąd udał się do Francji. Mianowany dowódcą 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej. Zorganizował ten oddział i na jego czele walczył w kampanii francuskiej 1940. W czerwcu dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał prawie do końca wojny. W czerwcu 1945 mianowany szefem Sekcji Łącznikowej przy Armii Stanów Zjednoczonych we Francji. Funkcję tę pełnił do marca 1948. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii i demobilizacji osiedlił się w Londynie.

Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski mianował go na stopień generała brygady[4] ze starszeństwem z 11 listopada 1964 roku[potrzebny przypis]. 18 lipca 1972 roku Prezydent RP na Uchodźstwie, Stanisław Ostrowski mianował go Ministrem Obrony Narodowej w rządzie Alfreda Urbańskiego[5]. Urząd Ministra Obrony Narodowej sprawował również w drugim rządzie Alfreda Urbańskiego oraz pierwszym i drugim rządzie Kazimierza Sabbata. 9 kwietnia 1979 roku Prezydent RP na Uchodźstwie, Edward Raczyński zwolnił go urzędu Ministra Obrony Narodowej i powierzył mu pełnienie obowiązków do czasu wyłonienia nowego rządu. 20 czerwca 1979 roku Prezydent RP na Uchodźstwie mianował go Ministrem Spraw Wojskowych w trzecim rządzie Kazimierza Sabbata[6]. 14 maja 1980 został zwolniony z urzędu Ministra Spraw Wojskowych[7][8].

Zmarł w Londynie 18 kwietnia 1982. Zwłoki spopielono. Został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu przy Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 121.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 193.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 422.
  4. Dembiński 1969 ↓, s. 1.
  5. Dziennik Ustaw RP Nr 3 z 21 lipca 1972 r.
  6. Dziennik Ustaw RP Nr 4 z 26 czerwca 1979 r.
  7. Zwolnienie Ministra. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 12, Nr 4 z 27 maja 1980. 
  8. Komunikat Kancelarii Cywilnej Prezydenta R. P.. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 12-13, Nr 4 z 27 maja 1980. 
  9. Komunikat Kancelarii Cywilnej Prezydenta R. P.. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 15, Nr 6 z 20 listopada 1980. 
  10. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 31, Nr 7 z 31 grudnia 1980. 
  11. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)
  12. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 362
  13. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 8/1931, s. 382

Bibliografia[edytuj]