Stefan Cieński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Cieński
Stephan Ritter Cieński-Cienia
von Pomian
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 20 sierpnia 1875
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. i k. Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Ułanów Nr 6
6 Pułk Ułanów Kaniowskich
Komenda Miasta Łodzi
Stanowiska dowódca pułku
zastępca komendanta miasta
komendant miasta
Odznaczenia
Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Stefan Cieński (ur. 20 sierpnia 1875, zm. 1940 w Kijowie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 sierpnia 1875. Był synem Bolesława. Był oficerem c. i k. armii. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Służąc w Pułku Ułanów Nr 6 w czerwcu 1917 został awansowany do stopnia majora[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany do stopnia podpułkownika. W tej randze od 1919 do 1920 był dowódcą 6 pułku Ułanów Kaniowskich. Został awansowany do stopnia pułkownika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2][3]. W 1923 pozostawał w Rezerwie Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI[4]. Z dniem 1 marca 1924 został przydzielony do 6 pułku Ułanów Kaniowskich w Stanisławowie, jako nadetatowy z równoczesnym odkomenderowaniem do Inspektoratu Jazdy przy Inspektoracie Armii Nr 5[5]. Z dniem 20 września tego roku został przydzielony na stanowisko zastępcy komendanta miasta Łódź[6][7]. W październiku 1926 został zatwierdzony na stanowisku komendanta miasta Łódź[8]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[9]. W 1928 mieszkał we Lwowie[10].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście dyspozycyjnej 72/1-89 oznaczony numerem 3165)[11]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mianowania w c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 140 z 22 czerwca 1917. 
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 675.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 553.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 611.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 11 marca 1924 roku, s. 114.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 116 z 31 października 1924 roku, s. 647.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 597, 1329.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 374.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 38, 44.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 883.
  11. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 14. [dostęp 27 października 2014].
  12. a b c d e f g Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]