Stefan Franciszek Popiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Franciszek Popiel
podpułkownik łączności podpułkownik łączności
Data urodzenia 27 listopada 1889
Przebieg służby
Lata służby 1914-1933
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 pułk łączności
3 Grupa Łączności
Kadra 8 batalionu telegraficznego
Stanowiska dowódca pułku łączności
dowódca grupy łączności
komendant kadry batalionu telegraficznego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca Ministerstwo Poczt i Telegrafów
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Stefan Franciszek Popiel (ur. 27 listopada 1889, zm. ?) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 5 pułku piechoty. Dowodził pułkowym oddziałem telefonicznym. 28 kwietnia 1916 awansował na chorążego, a 1 grudnia 1916 na podporucznika[1]. Po kryzysie przysięgowym, w lipcu 1917, pełnił służbę w kompanii telegraficznej Polskiego Korpusu Posiłkowego.

Jako podporucznik byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[2].

W 1920 dowodził kompanią zapasową telegraficzną nr 1 w Puławach. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, „w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie byłych Legionów Polskich”[3]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Wojskowej Dyrekcji Telegrafów i Telefonów Nr I, pozostając na ewidencji I baonu zapasowego telegraficznego[4].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 16. lokatą w korpusie oficerów łączności. 29 maja 1923 roku został przydzielony z Centralnych Zakładów Wojsk Łączności do 2 pułku łączności w Jarosławiu na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku[5][6]. W czerwcu 1924 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[7]. Później został ponownie przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8]. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku[9]. Z dniem 1 kwietnia 1930 powierzono mu czasowe pełnienie obowiązków dowódcy 3 Grupy Łączności, a jesienią tego roku został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy grupy[10]. Jesienią 1931, po likwidacji Dowództwa 3 Grupy Łączności, został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[11]. W grudniu 1932 został wyznaczony na stanowisko komendanta Kadry 8 batalionu telegraficznego w Toruniu[12]. Z dniem 30 czerwca 1933 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 5 batalionu telegraficznego[13]. Do września 1939 pracował na stanowisku dyrektora Dyrekcji Okręgu Poczt i Telegrafów w Katowicach.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 47.
  2. Dz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 2 z 1 listopada 1918 roku, s. 16.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, s. 692.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 359, 827.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 8 czerwca 1923 roku, s. 385.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 960, 967.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 877, 884.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 613, 620.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 119.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 5.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 240.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 425.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 141.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]