Stefan Hambura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Hambura
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1961
Gliwice
Zawód, zajęcie adwokat, publicysta

Stefan Józef Hambura[1] (ur. 1961 w Gliwicach) – adwokat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Prawa na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma III w Bonn. Podczas studiów i aplikacji odbywał praktyki także poza granicami Niemiec, w Holandii, Polsce i Stanach Zjednoczonych. Podjął pracę adwokata w prowadzonej przez siebie kancelarii adwokackiej w Berlinie[2]. Specjalizuje się w obszarze roszczeń cywilnoprawnych[3]. Wykładał w Szkole Prawa Niemieckiego na Uniwersytecie Warszawskim.

Prowadzone sprawy[edytuj | edytuj kod]

Zajmował się w imieniu mieszkających w Niemczech polskich rodziców (z mieszanych polsko-niemieckich małżeństw) walką z urzędami ds. młodzieży (Jugendamt), które odebrały im dzieci na rzecz niemieckich współmałżonków[4][5].

W 2007 reprezentował Związek Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych, domagających się od niemieckiego ministerstwa finansów dodatku pielęgnacyjnego[6] oraz zadośćuczynienia. Złożył m.in. zapytanie do Sądu Najwyższego, który sąd jest właściwy w tych sprawach. Żądania wobec Niemiec nie odniosły sukcesów.

W 2007 był pełnomocnikiem Anny Walentynowicz w wygranej sprawie przeciwko twórcom filmu Strajk w reżyserii Volkera Schlöndorffa, którym sąd zakazał utożsamiania bohaterki Agnieszki z działaczką NSZZ „Solidarność”, gdyż historia przedstawiona w filmie znacząco i na niekorzyść jej wizerunku różni się od jej biografii[7].

W 2009 zwrócił się w imieniu najważniejszych organizacji polonijnych w Niemczech[8] pisemnie do kanclerz Angeli Merkel w sprawie uchylenia nazistowskiego rozporządzenia w sprawie organizacji polskiej grupy narodowej, dyskryminującego polską mniejszość, odbierającego jej status mniejszości narodowej i konfiskującego mienie organizacji polskich[9]. Apel w sprawie uchylenia nazistowskiego rozporządzenia stanowił pierwszą od lat wspólną inicjatywę organizacji polonijnych w Niemczech[10].

W kwietniu 2010 został pełnomocnikiem Andrzeja Melaka (brata Stefana Melaka) i Janusza Walentynowicza (syna Anny Walentynowicz) – rodzin ofiar katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku[11]. W lipcu 2010 złożył doniesienie do warszawskiej prokuratury, w związku z podejrzeniem działania przez Donalda Tuska i pełniącego obowiązki prezydenta Bronisława Komorowskiego na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rezygnację ze wspólnego polsko-rosyjskiego śledztwa w sprawie przyczyn smoleńskiej katastrofy[12].

Był również doradcą polskiego Episkopatu w sprawie Karty Praw Podstawowych UE[13].

Działalność publicystyczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem i współautorem publikacji o tematyce prawniczej. Wspólnie z Mariuszem Muszyńskim wydał pierwsze w Polsce komentarze do traktatów Unii Europejskiej.

Bierze udział w audycjach telewizyjnych, m.in. w Telewizji Trwam, TVP, Telewizji Republika oraz w Radiu Maryja[14]. Publikuje w „Der Tagesspiegel”, „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „Wprost”, „Naszym Dzienniku”, „Rzeczpospolitej” i „Gazecie Polskiej”. Był także prelegentem klubu „Gazety Polskiej”[15].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 był liderem listy Polski Razem Jarosława Gowina w okręgu obejmującym województwo pomorskie, zdobywając 2793 głosy[16] (partia nie osiągnęła progu wyborczego). Został później prezesem Światowego Kongresu Polaków[17]. Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2019 został ogłoszony liderem listy Ruchu Prawdziwa Europa w okręgu obejmującym województwo śląskie[18], jednak partia nie zarejestrowała listy w tym okręgu.

Publikacje zwarte[edytuj | edytuj kod]

  • Traktaty Unii Europejskiej po zmianach z Lizbony. Deklaracje, załączniki, protokoły wraz z wprowadzeniem, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2010 (wspólnie z Mariuszem Muszyńskim)
  • Traktaty o Unii Europejskiej, o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, EURATOM, Karta Praw Podstawowych, po zmianach wprowadzonych Traktatem z Lizbony, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2007 (wspólnie z Mariuszem Muszyńskim)[19]
  • Wymiar sprawiedliwości RFN: sądownictwo: wprowadzenie w problematykę ze szczególnym uwzględnieniem sądownictwa powszechnego, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2002 (wspólnie z Anitą Muszyńską i Mariuszem Muszyńskim)[20]
  • Wymiar sprawiedliwości RFN: adwokatura, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2002 (wspólnie z Grażyną Stańczuk-Hamburą i Mariuszem Muszyńskim)[20]
  • Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z komentarzem, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2002 (wspólnie z Mariuszem Muszyńskim)[20]
  • Traktat o Unii Europejskiej z komentarzem, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2001 (wspólnie z Mariuszem Muszyńskim)[20]
  • Karta praw podstawowych z komentarzem, Studio Sto, Bielsko-Biała, 2001 (wspólnie z Mariuszem Muszyńskim)[20]
  • Niemieckie ustawy o spółce z o.o. oraz o spółce akcyjnej, C.H. Beck, Warszawa 1996, 1999 (tłumaczenie wspólnie z Anną Łukasik)[20]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 17 kwietnia 2014].
  2. Stefan Hambura (niem.). hambura.com. [dostęp 10 kwietnia 2015].
  3. Lista polskojęzycznych adwokatów i notariuszy praktykujących na obszarze Berlina i Brandenburgii. Ministerstwo Spraw Zagranicznych. [dostęp 2015-04-10].
  4. Nowa germanizacja. wprost.pl, 26 sierpnia 2006. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  5. Piotr Cywiński: Złodzieje dzieci. W: Nr 46/2008 (1351) [on-line]. wprost.pl. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  6. Ofiary żądają wsparcia. rp.pl, 30 listopada 2007. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  7. Kontrowersje w dniu premiery Strajku. onet.pl, 19 lutego 2007. [dostęp 23 kwietnia 2019].
  8. Piotr Cywiński: Czy niemiecka Polonia odzyska prawa mniejszości. rp.pl, 28 sierpnia 2009. [dostęp 17 kwietnia 2014].
  9. Piotr Cywiński: Prawo do bycia mniejszością. zyciewarszawy.pl, 25 sierpnia 2009. [dostęp 23 kwietnia 2019].
  10. Piotr Cywiński: Walka o symbole złączyła Polaków w Niemczech. rp.pl, 25 sierpnia 2009. [dostęp 17 kwietnia 2014].
  11. Nie będzie przesłuchania Tuska i Komorowskiego. wprost.pl, 13 lipca 2010. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  12. Adwokat oskarża Tuska: działał na szkodę państwa. wp.pl, 27 lipca 2010. [dostęp 23 kwietnia 2019].
  13. Komisja Wspólna przyjęła poprawkę do ustawy. kai.pl, 24 lutego 2004. [dostęp 17 kwietnia 2014].
  14. Informacje na stronie radiomaryja.pl. [dostęp 24 stycznia 2012].
  15. Stefan Hambura: Traktat Lizboński – sytuacja aktualna. Spotkanie w Warszawie i Bydgoszczy. blogmedia24.pl, 24 października 2009. [dostęp 17 kwietnia 2014].
  16. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pkw.gov.pl. [dostęp 22 czerwca 2014].
  17. Kontakt. swiatowykongrespolakow.pl. [dostęp 2018-10-13].
  18. Ruch Prawdziwa Europa ogłosił listy do PE. interia.pl, 18 marca 2019. [dostęp 23 kwietnia 2019].
  19. Treść książki na stronie wydawnictwa. [dostęp 17 kwietnia 2014].
  20. a b c d e f Wyniki wyszukiwania w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 3 sierpnia 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]