Stefan Horngacher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Horngacher
Stefan Horngacher
Data i miejsce urodzenia 20 września 1969
Wörgl
Klub SC Wörgl
Wzrost 184 cm
Debiut w PŚ 3 stycznia 1988, Innsbruck
(115. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 2 grudnia 1990, Lake Placid
(8. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 1 stycznia 1991, Ga-Pa
(3. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 24 lutego 1991,
Tauplitz
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Lillehammer 1994 duża druż.
Brąz
Nagano 1998 duża druż.
Mistrzostwa świata
Złoto
Val di Fiemme 1991 duża druż.
Złoto
Lahti 2001 normalna druż.
Brąz
Falun 1993 duża druż.
Brąz
Ramsau 1999 duża druż.
Brąz
Lahti 2001 duża druż.
Puchar Świata w lotach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1990/1991
Letnie Grand Prix
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2001
Puchar Europy
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1988/1989
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski II Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Odznaka Zasługi I Klasy

Stefan Horngacher (ur. 20 września 1969 w Wörgl) – austriacki skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski i pięciokrotny medalista mistrzostw świata. Po zakończeniu kariery został trenerem. Od 24 marca 2016 roku jest trenerem reprezentacji Polski w skokach narciarskich.

Kariera zawodnicza[edytuj]

W Pucharze Świata zadebiutował 3 stycznia 1988 roku podczas konkursu w Innsbrucku, gdzie zajął 115. miejsce. Trzy dni później w Bischofshofen uplasował się na 110. miejscu. W związku z tym, że były to jego jedyne starty w sezonie 1987/1988 nie został sklasyfikowany w klasyfikacji generalnej. Kolejny raz w PŚ pojawił się dopiero rok później, ponownie startując tylko w Innsbrucku i Bischofshofen, jednak ponownie nie wywalczył punktów, w obu przypadkach plasując się w siódmej dziesiątce. W sezonie 1989/1990 po raz pierwszy pojawił się w zawodach PŚ poza Austrią. Nie zdołał jednak zdobyć punktów, jego najlepszym miejscem była szesnasta pozycja w Innsbrucku (do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za miejsca w konkursach Pucharu Świata).

Przełom w jego karierze nastąpił w sezonie 1990/1991. Już w drugim konkursie sezonu, w amerykańskim Lake Placid Stefan zajął 8. miejsce, zdobywając pierwsze punkty w karierze. W klasyfikacji końcowej 39. edycji Turnieju Czterech Skoczni wywalczył piąte miejsce po tym jak zajął dziewiąte miejsce w Oberstdorfie, trzecie w Garmisch-Partenkirchen (pierwsze podium w karierze), szóste w Innsbrucku oraz piąte w Bischofshofen. Dobre wyniki zaowocowały wyjazdem na Mistrzostwa Świata w Val di Fiemme w lutym 1991 roku. W indywidualnych startach był piąty na dużej skoczni, tracąc do medalowej pozycji niecałe 7 punktów, a na normalnym obiekcie zajął 22. miejsce. W konkursie drużynowym wspólnie z Heinzem Kuttinem, Ernstem Vettorim i Andreasem Felderem zdobył złoty medal. Zaledwie parę dni po mistrzostwach Horngacher odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo wygrywając zawody na skoczni Kulm w Tauplitz 24 lutego 1991 roku. Łącznie pięciokrotnie stawał na podium w tym sezonie (1 zwycięstwo, 3 drugie miejsca i 1 trzecie), co dało mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Co więcej zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1990/1991 Pucharu Świata w lotach.

Kolejny sezon Austriak zajął od zajęcia trzeciego miejsca w kanadyjskim Thunder Bay 1 grudnia 1991 roku. Punkty zdobył jeszcze następnego dnia, gdy był siódmy, później jednak osiągał coraz słabsze wyniki. W efekcie zajął 29. miejsce w klasyfikacji generalnej. Wystąpił także na Mistrzostwach Świata w Lotach w Harrachovie w 1992 roku, jednak zajął dopiero 25. miejsce. Horngacher poprawił się w sezonie 1992/1993. W większości startów znajdował się w czołowej dziesiątce, choć tylko raz stanął na podium – 7 marca 1993 roku zajął drugie miejsce w fińskim Lahti, ustępując tylko Włochowi, Ivanowi Lunardiemu. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajął ostatecznie ósme miejsce. W lutym 1993 roku wziął udział w Mistrzostwach Świata w Falun, gdzie razem z Vettorim, Kuttinem oraz Andreasem Goldbergerem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach był dziewiąty na normalnym obiekcie, a na dużej skoczni zajął trzynaste miejsce.

Po tym sukcesie nastąpił jeden z najsłabszych okresów w karierze Horngachera. W sezonie 1993/1994 zdobywał punkty, jednak jego najlepszym wynikiem było dziesiąte miejsce. Mimo to znalazł się w austriackiej kadrze na Igrzyska Olimpijskie w Lillehammer w 1994 roku, gdzie wraz z Kuttinem, Goldbergerem i Christianem Moserem zdobył brązowy medal w konkursie drużynowym. W występach indywidualnych wypadł słabiej, zajmując dwunaste miejsce na normalnej skoczni oraz dziewiętnaste na dużej. W sezonie 1994/1995 w ogóle nie pojawił się w zawodach PŚ. W sezonach 1995/1996 i 1996/1997 sporadycznie zdobywał punkty. Wystąpił jednak na Mistrzostwach Świata w Lotach w Tauplitz w 1996 roku, gdzie zajął 29. miejsce oraz na Mistrzostwach Świata w Trondheim w 1997 roku, na których indywidualnie plasował się w połowie drugiej dziesiątki. Na norweskich mistrzostwach Austriacy w składzie: Stefan Horngacher, Martin Höllwarth, Andreas Widhölzl i Andreas Goldberger nie zdobyli medalu w konkursie drużynowym. Zajęli czwarte miejsce po przegranej walce o brązowy medal z Niemcami, do których stracili 4,7 punktu.

Do dobrej formy Austriak wrócił w sezonie 1997/1998 zajmując 13. miejsce w klasyfikacji generalnej. Dwukrotnie stawał na podium: raz był drugi i raz trzeci, odpowiednio 20 i 21 grudnia 1997 roku w szwajcarskim Engelbergu. W ani jednym z konkursów 46. Turnieju Czterech Skoczni nie znalazł się w czołowej dziesiątce, jednak uzyskane wyniki dały mu ósme miejsce w klasyfikacji końcowej. 25 stycznia 1998 roku na Mistrzostwach Świata w Lotach w Oberstdorfie był osiemnasty. Najważniejszą imprezą sezonu były jednak Igrzyska Olimpijskie w Nagano. Olimpijskie zmagania Stefan zaczął od zajęcia dziesiątego miejsca indywidualnie na normalnej skoczni, jednak jego występ na dużym obiekcie zakończył się całkowitą klapą – po skoku na zaledwie 84,0 m Austriak zajął 60. miejsce. Także w konkursie drużynowym był najsłabszym członkiem ekipy austriackiej, która zdołała jednak zapewnić sobie brązowy medal.

W sezonie 1998/1999 odniósł swoje drugie i zarazem ostatnie zwycięstwo w PS, kiedy okazał się najlepszy na Wielkiej Krokwi 16 stycznia 1999 r. w Zakopanem. Oprócz tego jeszcze dwukrotnie stawał na podium, raz na drugim i raz na trzecim miejscu, co pozwoliło mu zająć ósme miejsce w klasyfikacji generalnej. Po tym jak był siedemnasty w Oberstdorfie, szósty w Ga-Pa, piąty w Innsbrucku i siódmy w Bischofshofen zajął siódme miejsce w 47. Turnieju Czterech Skoczni. W tym samym roku odbywały się także Mistrzostwa Świata w Ramsau, podczas których Horngacher siódmy na normalnej skoczni, szesnasty na dużej, a razem z Widhölzlem, Höllwarthem i Reinhardem Schwarzenbergerem zdobył brązowy medal w drużynie. W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 zajmował ósme miejsce w klasyfikacji generalnej, w obu przypadkach tylko raz stawając na podium. Na Mistrzostwach Świata w Lotach w Vikersund w 2000 roku zajął 21. miejsce. W poszczególnych konkursach 48. edycji Turnieju Czterech Skoczni był kolejno szósty, dziewiąty, dwunasty i ponownie szósty, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji końcowej. Miesiąc później odbyły się Mistrzostwa Świata w Lahti, które okazały się być najbardziej udaną imprezą w jego karierze. Wspólnie z Goldbergerem, Höllwarthem i Wolfgangiem Loitzlem zdobył drużynowo dwa medale: brązowy na dużej skoczni oraz złoty na normalnej. W indywidualnych konkursach również spisał się bardzo dobrze: był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal z Höllwarthem, a na dużym obiekcie był piąty.

W lecie 2001 roku zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej ósmej edycji Letniego Grand Prix w skokach, ustępując tylko Adamowi Małyszowi i Goldbergerowi. W sezonie 2001/2002 wystartował w 21 indywidualnych konkursach Pucharu Świata i tylko raz nie zdobył punktów. Pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym 24 stycznia 2002 roku w japońskiej Hakubie po raz ostatni stanął na podium zajmując drugie miejsce. Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City w lutym 2002 roku były ostatnią dużą imprezą w jego karierze. Po pierwszej serii skoków na dużej skoczni zajmował dziewiąte miejsce. Udany skok w drugiej kolejce pozwolił mu przesunąć się aż na piąte miejsce, jednak do medalu nie wystarczył. Na normalnej skoczni wypadł trochę słabiej i zajął 11. miejsce. W konkursie drużynowym Austriacy w składzie Andreas Widhölzl, Stefan Horngacher, Martin Höllwarth i Wolfgang Loitzl po raz kolejny nie zdobyli medalu, przegrywając walkę z reprezentantami Słowenii o blisko 20 punktów. W klasyfikacji generalnej sezonu 2001/2002 zajął 12. miejsce. Ostatni oficjalny skok Stefan Horngacher oddał 17 marca 2002 roku norweskim Oslo, gdzie zajął 27. miejsce. Łącznie w przeciągu kariery Austriak 15. razy stawał na podium zawodów PŚ, w tym dwa razy zwyciężył, osiem razy był drugi i pięć razy trzeci.

Kariera trenerska[edytuj]

Karierę zawodniczą zakończył po sezonie 2001/2002. Postanowił zająć się szkoleniem i otrzymał posadę asystenta trenera reprezentacji Austrii. W sezonach 2004/2005 oraz 2005/2006 sprawował funkcję trenera kadry B polskiej reprezentacji. Na Mistrzostwach Świata Juniorów w Rovaniemi w 2005 roku jego podopieczni: Paweł Urbański, Wojciech Topór, Piotr Żyła i Kamil Stoch wywalczyli srebrny medal w konkursie drużynowym. W 2006 roku przeniósł się do Niemiec, do Hinterzarten, by trenować młodych skoczków i wspólnie z fizjoterapeutką kadry niemieckiej wychowywać swoje dziecko. W 2008 roku Horngacher był najpierw drugim trenerem kadry B Niemiec, a następnie jeszcze w tym samym roku został jej głównym szkoleniowcem. Był także osobistym trenerem Martina Schmitta. Od sezonu 2011/ 2012 do sezonu 2015/2016 Horngacher był drugim trenerem w drużynie Wernera Schustera (kadra A). 24 marca 2016 zarząd Polskiego Związku Narciarskiego mianował go na pierwszego trenera reprezentacji Polski, a jego kontrakt ma obowiązywać, co najmniej przez 2 lata do 1 maja 2018 roku.

Osiągnięcia trenerskie z reprezentacją Polski[edytuj]

Sezon 2016/2017. Już w pierwszym roku pracy trenerskiej w Polsce podopieczny Stefana Horngachera Maciej Kot wygrał Letnie Grand Prix 2016 w skokach narciarskich, a Kamil Stoch zajął trzecie miejsce na koniec tego cyklu. 3 grudnia 2016 roku w Klingenthal reprezentacja Polski pod wodzą Horngachera w składzie Piotr Żyła, Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Maciej Kot po raz pierwszy w historii wygrała drużynowy konkurs Pucharu Świata. 6 stycznia 2017 roku Kamil Stoch wygrał prestiżowy Turniej Czterech Skoczni, a inny podopieczny trenera Horngachera Piotr Żyła zajął drugie miejsce w tym turnieju. Maciej Kot skończył rywalizację tuż za podium. Podczas mistrzostw świata w Lahti w 2017 roku na normalnej skoczni Kamil Stoch zajął 4. miejsce, a Maciej Kot był 5., natomiast na dużej skoczni brązowy medal wywalczył Piotr Żyła. Maciej Kot był 6 w tych zawodach, Kamil Stoch 7., a Dawid Kubacki 8. 4 marca 2017 roku „czwórka” Horngachera w składzie Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Maciej Kot i Kamil Stoch zdobyła pierwszy złoty medal w drużynie dla Polski. W marcu jego podopieczny Kamil Stoch zajął 2. miejsce w klasyfikacji Raw Air 2017. 26 marca w Planicy, reprezentacja Polski pod wodzą Horngachera po raz pierwszy w historii zdobyła Puchar Narodów, a Kamil Stoch zajął 2. miejsce w klasyfikacji końcowej Pucharu Świata.

Sezon 2017/2018. Latem 2017 roku podopieczny Stefana Horngachera Dawid Kubacki wygrał Letnie Grand Prix 2017.

Medal Zawodnik Zawody Rok
Gold medal with cup.svg Kamil Stoch Turniej Czterech Skoczni 2017
Silver medal with cup.svg Piotr Żyła Turniej Czterech Skoczni 2017
Bronze medal with cup.svg Piotr Żyła Mistrzostwa świata 2017
Gold medal with cup.svg Polska Mistrzostwa świata 2017
Silver medal with cup.svg Kamil Stoch Raw Air 2017
Silver medal with cup.svg Kamil Stoch Puchar Świata 2017
Bronze medal with cup.svg Kamil Stoch PŚ w lotach 2017
Gold medal with cup.svg Polska Puchar Narodów 2017

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj]

Indywidualnie[edytuj]

1994 Norwegia Lillehammer 19. miejsce (K-120), 12. miejsce (K-90)
1998 Japonia Nagano/Hakuba 10. miejsce (K-90), 60. miejsce (K-120)
2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City/Park City 11. miejsce (K-90), 5. miejsce (K-120)

Drużynowo[edytuj]

1994 Norwegia Lillehammer brązowy medal[a]
1998 Japonia Nagano/Hakuba brązowy medal[b]
2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City/Park City 4. miejsce[c]

Starty S. Horngachera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
19. 20 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 indywid. 107,5 m 105,0 m 181,5 pkt 93,0 pkt Jens Weißflog
3.Bronze medal.svg 23 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 druż.[a] 124,0 m 120,5 m 918,9 pkt (236,6 pkt) 51,2 pkt Niemcy
12. 25 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 indywid. 94,5 m 94,5 m 242,5 pkt 39,5 pkt Espen Bredesen
10. 11 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-90 indywid. 85,0 m 84,5 m 212,5 pkt 22,0 pkt Jani Soininen
60. 15 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 indywid. 84,0 m 41,2 pkt 231,1 pkt Kazuyoshi Funaki
3.Bronze medal.svg 17 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 druż.[b] 104,5 m 108,0 m 881,5 pkt (176,5 pkt) 51,5 pkt Japonia
11. 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-90 indywid. 91,5 m 93,5 m 240,0 pkt 29,0 pkt Simon Ammann
5. 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-120 indywid. 125,0 m 124,0 m 247,2 pkt 34,2 pkt Simon Ammann
4. 18 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-120 druż.[c] 121,0 m 115,5 m 926,8 pkt (221,7 pkt) 47,3 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata[edytuj]

Indywidualnie[edytuj]

1991 Włochy Val di Fiemme/Predazzo 5. miejsce (K-120), 22. miejsce (K-90)
1993 Szwecja Falun 13. miejsce (K-115), 9. miejsce (K-90)
1997 Norwegia Trondheim 19. miejsce (K-90), 14. miejsce (K-120)
1999 Austria Ramsau 7. miejsce (K-120), 16. miejsce (K-90)
2001 Finlandia Lahti 5. miejsce (K-116), 4. miejsce (K-90)

Drużynowo[edytuj]

1991 Włochy Val di Fiemme/Predazzo złoty medal[d]
1993 Szwecja Falun brązowy medal[e]
1997 Norwegia Trondheim 4. miejsce[f]
1999 Austria Ramsau brązowy medal[g]
2001 Finlandia Lahti brązowy medal (K-116)[h], złoty medal (K-90)[i]

Starty S. Horngachera na mistrzostwach świata – szczegółowo[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
5. 10 lutego 1991 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 indywid. 111,5 m 112,0 m 203,4 pkt 14,1 pkt Franci Petek
1.FIS gold medal.png 14 lutego 1991 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 druż.[d] 101,5 m 103,5 m 567,6 pkt (167,5 pkt)
22. 16 lutego 1991 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-90 indywid. 77,5 m 84,0 m 186,9 pkt 36,0 pkt Heinz Kuttin
13. 21 lutego 1993 Szwecja Falun Lugnet K-115 indywid. 112,0 m 97,5 m 188,8 pkt 52,6 pkt Espen Bredesen
3.FIS bronze medal.png 23 lutego 1993 Szwecja Falun Lugnet K-115 druż.[e] 103,0 m 102,0 m 745,4 pkt (181,0 pkt) 76,1 pkt Norwegia
9. 27 lutego 1993 Szwecja Falun Lugnet K-90 indywid. 86,5 m 84,5 m 212,6 pkt 25,2 pkt Masahiko Harada
19. 22 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-90 indywid. 93,5 m 90,0 m 236,0 pkt 27,5 pkt Janne Ahonen
4. 27 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 druż.[f] 111,0 m 109,5 m 840,9 pkt (196,9 pkt) 114,4 pkt Finlandia
14. 1 marca 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 indywid. 119,5 m 112,0 m 218,2 pkt 33,9 pkt Masahiko Harada
7. 21 lutego 1999 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 indywid. 120,0 m 123,5 m 240,3 pkt 23,1 pkt Martin Schmitt
3.FIS bronze medal.png 23 lutego 1999 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 druż.[g] 111,5 m 97,5 m 905,5 pkt (168,7 pkt) 83,4 pkt Niemcy
16. 26 lutego 1999 Austria Ramsau Mattensprunganlage K-90 indywid. 98,0 m 91,0 m 221,0 pkt 34,0 pkt Kazuyoshi Funaki
5. 19 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 indywid. 114,5 m 123,0 m 238,9 pkt 37,4 pkt Martin Schmitt
4. 23 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 indywid. 86,5 m 89,0 m 219,0 pkt 27,0 pkt Adam Małysz
3.FIS bronze medal.png 24 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 druż.[h] 114,0 m 117,5 m 880,2 pkt (229,6 pkt) 59,6 pkt Niemcy
1.FIS gold medal.png 25 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 druż.[i] 92,0 m 94,5 m 953,5 pkt (237,0 pkt)

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj]

Indywidualnie[edytuj]

1992 Czechosłowacja Harrachov 25. miejsce
1996 Austria Tauplitz 29. miejsce
1998 Niemcy Oberstdorf 18. miejsce
2000 Norwegia Vikersund 21. miejsce

Starty S. Horngachera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
25. 22 marca 1992 Czechosłowacja Harrachov Čerťák K-180 indywid. 135,0 m 131,0 m 120,0 m 266,5 pkt 126,0 pkt Noriaki Kasai
29. 10-11 lutego 1996 Austria Tauplitz Kulm K-185 indywid. 157,0 m 173,0 m 162,0 m 159,0 m 596,2 pkt 141,9 pkt Andreas Goldberger
18. 24-25 stycznia 1998 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 indywid. 171,5 m 179,0 m 165,5 m 169,5 m 632,6 pkt 143,8 pkt Kazuyoshi Funaki
21. 14 lutego 2000 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 indywid. 131,0 m 161,0 m 161,5 m [j] 385,7 pkt 151,2 pkt Sven Hannawald

Puchar Świata[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Sezon Miejsce
1987/1988 niesklasyfikowany
1988/1989 niesklasyfikowany
1989/1990 niesklasyfikowany
1990/1991 4.
1991/1992 29.
1992/1993 8.
1993/1994 20.
1995/1996 35.
1996/1997 35.
1997/1998 13.
1998/1999 8.
1999/2000 8.
2000/2001 8.
2001/2002 12.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 24 lutego 1991 Austria Tauplitz Kulm K-185 181,0 m 185,0 m 358,0 pkt * Loty 1990/1991
2. 16 stycznia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 118,5 m 119,5 m 233,3 pkt

Miejsca na podium[edytuj]

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
1987/1988
1988/1989
1989/1990
1990/1991 1 3 1 5
1991/1992 1 1
1992/1993 1 1
1993/1994
1995/1996
1996/1997
1997/1998 1 1 2
1998/1999 1 1 1 3
1999/2000 1 1
2000/2001 1 1
2001/2002 1 1
Suma 2 8 5 15

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 1 stycznia 1991 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-107 92,5 m 96,5 m 186,5 pkt 3. 17,8 pkt Andreas Felder i Jens Weißflog
2. 24 lutego 1991 Austria Tauplitz Kulm K-185 181,0 m 185,0 m 358,0 pkt 1.
3. 3 marca 1991 Finlandia Lahti Salpausselkä K-114 110,5 m 107,5 m 214,0 pkt 2. 0,9 pkt Andreas Felder
4. 17 marca 1991 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-105 104,0 m 104,0 m 223,2 pkt 2. 10,4 pkt Ernst Vettori
5. 24 marca 1991 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Planica Velikanka K-185 173,0 m 189,0 m 354,5 pkt 2. 0,5 pkt Ralf Gebstedt
6. 1 grudnia 1991 Kanada Thunder Bay Normal Thunder K-90 85,0 m 89,5 m 217,2 pkt 3. 36,1 pkt Toni Nieminen
7. 7 marca 1993 Finlandia Lahti Salpausselkä K-114 107,5 m 109,0 m 209,4 pkt 2. 15,3 pkt Ivan Lunardi
8. 20 grudnia 1997 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 115,5 m 112,5 m 209,4 pkt 2. 7,8 pkt Andreas Widhölzl
9. 21 grudnia 1997 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 115,5 m 123,5 m 231,2 pkt 3. 5,6 pkt Masahiko Harada
10. 16 stycznia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 118,5 m 119,5 m 233,3 pkt 1.
11. 17 stycznia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 121,0 m 116,5 m 232,9 pkt 3. 25,5 pkt Janne Ahonen
12. 9 marca 1999 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 133,0 m 127,5 m 263,9 pkt 2. 6,1 pkt Noriaki Kasai
13. 26 lutego 2000 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain K-120 115,5 m 127,5 m 229,9 pkt 3. 40,9 pkt Martin Schmitt
14. 11 marca 2001 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 120,0 m [j] 120,5 pkt 2. 13,6 pkt Adam Małysz
15. 24 stycznia 2002 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 131,5 m 123,0 m 249,6 pkt 2. 23,2 pkt Andreas Widhölzl

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj]

Sezon 1987/1988
Thunder Bay K89 Thunder Bay K120 Lake Placid K114 Lake Placid K86 Sapporo K90 Sapporo K115 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K109 Bischofshofen K111 Gallio K95 Sankt Moritz K94 Gstaad K88 Engelberg K120 Lahti K90 Lahti K114 Meldal K105 Oslo K105 Planica K92 Planica K120 punkty
115 110 0
Sezon 1988/1989
Thunder Bay K89 Thunder Bay K120 Lake Placid K114 Lake Placid K86 Sapporo K90 Sapporo K115 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K109 Bischofshofen K111 Liberec K120 Harrachov K120 Oberhof K90 Oberhof K90 Chamonix K95 Oslo K105 Örnsköldsvik K82 Harrachov K180 Planica K92 Planica K120 punkty
65 63 43 0
Sezon 1989/1990
Thunder Bay K120 Thunder Bay K90 Lake Placid K114 Lake Placid K86 Sapporo K90 Sapporo K115 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K109 Bischofshofen K111 Harrachov K120 Liberec K115 Zakopane K116 Sankt Moritz K94 Gstaad K88 Engelberg K120 Predazzo K90 Predazzo K120 Lahti K114 Lahti K90 Örnsköldsvik K82 Solleftea K105 Raufoss K90 Planica K120 Planica K120 punkty
21 34 20 28 16 32 30 26 0
Sezon 1990/1991
Lake Placid K86 Lake Placid K114 Thunder Bay K90 Thunder Bay K120 Sapporo K90 Sapporo K115 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K109 Bischofshofen K111 Oberhof K120 Tauplitz K185 Tauplitz K185 Lahti K90 Lahti K114 Bollnäs K90 Falun K115 Trondheim K120 Oslo K105 Planica K185 Planica K185 Szczyrbskie Jezioro K120 punkty
46 8 46 14 13 9 9 3 6 5 6 10 1 6 2 19 28 30 2 14 2 13 179
Sezon 1991/1992
Thunder Bay K90 Thunder Bay K120 Sapporo K90 Sapporo K115 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K109 Bischofshofen K120 Predazzo K90 Sankt Moritz K95 Engelberg K120 Oberstdorf K182 Oberstdorf K182 Lahti K90 Lahti K114 Örnsköldsvik K90 Trondheim K120 Trondheim K120 Oslo K110 MŚL – Harrachov K180 Planica K120 punkty
3 7 30 50 58 58 25 44 24
Sezon 1992/1993
Falun K115 Falun K115 Ruhpolding K107 Sapporo K90 Sapporo K115 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Predazzo K120 Tauplitz K185 Tauplitz K185 Lahti K90 Lahti K114 Lillehammer K120 Oslo K110 Planica K120 punkty
6 5 17 6 12 22 12 2 8 5 33 78
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się

Sezon 1993/1994
Planica K92 Planica K120 Predazzo K120 Courchevel K120 Engelberg K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Murau K120 Liberec K120 Liberec K120 Sapporo K90 Sapporo K115 Lahti K90 Örnsköldsvik K90 MŚL – Planica K185 Thunder Bay K90 Thunder Bay K90 punkty
18 21 14 26 10 q q 14 18 16 43 35 17 32 14 11 - 22 42 183
Sezon 1995/1996
Lillehammer K90 Lillehammer K120 Villach K90 Planica K120 Predazzo K90 Chamonix K95 Chamonix K95 Oberhof K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K107 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Engelberg K120 Engelberg K120 Sapporo K90 Sapporo K115 Zakopane K116 Zakopane K116 MŚL – Tauplitz K185 MŚL – Tauplitz K185 Iron Mountain K120 Iron Mountain K120 Kuopio K92 Lahti K90 Lahti K114 Harrachov K180 Falun K90 Oslo K110 punkty
q 27 11 20 q 38 q 40 24 - 19 50 30 17 - - 14 15 17 31 29 36 49 20 33 - - 45 134
Sezon 1996/1997
Lillehammer K120 Lillehammer K120 Kuusamo K120 Kuusamo K120 Harrachov K120 Harrachov K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Engelberg K120 Engelberg K120 Sapporo K90 Sapporo K120 Hakuba K120 Willingen K120 Willingen K120 Tauplitz K185 Tauplitz K185 Lahti K114 Kuopio K92 Falun K115 Oslo K112 Planica K185 Planica K185 punkty
12 17 21 41 29 16 41 25 30 45 - - - - - 15 24 39 36 38 q 20 49 27 19 120
Sezon 1997/1998
Lillehammer K120 Lillehammer K120 Predazzo K120 Villach K90 Harrachov K90 Engelberg K120 Engelberg K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Ramsau K90 Zakopane K116 Zakopane K116 MŚL – Oberstdorf K185 MŚL – Oberstdorf K185 Sapporo K120 Vikersund K175 Vikersund K175 Kuopio K120 Lahti K116 Lahti K116 Falun K115 Trondheim K120 Oslo K112 Planica K120 Planica K120 punkty
25 10 44 14 6 2 3 13 19 15 12 10 44 9 13 27 15 30 25 8 13 25 39 17 6 12 21 546
Sezon 1998/1999
Lillehammer K120 Lillehammer K120 Chamonix K95 Chamonix K95 Predazzo K120 Oberhof K120 Harrachov K120 Harrachov K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Engelberg K120 Engelberg K120 Zakopane K116 Zakopane K116 Sapporo K120 Sapporo K120 Willingen K120 Willingen K120 Harrachov K120 Kuopio K120 Lahti K90 Trondheim K120 Falun K115 Oslo K115 Planica K185 Planica K185 Planica K185 punkty
8 42 10 11 16 5 16 10 17 6 5 7 11 14 1 3 - - 7 15 - 4 20 2 7 17 23 14 11 813
Sezon 1999/2000
Kuopio K120 Kuopio K120 Predazzo K120 Predazzo K120 Villach K90 Zakopane K116 Zakopane K116 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K110 Bischofshofen K120 Engelberg K120 Engelberg K120 Sapporo K120 Sapporo K120 Hakuba K120 Willingen K120 Willingen K120 Tauplitz K185 Iron Mountain K120 Iron Mountain K120 Lahti K116 Lahti K116 Trondheim K120 Oslo K115 Planica K185 punkty
4 20 9 11 15 14 17 10 29 8 5 5 37 10 4 7 15 46 11 3 6 9 39 16 26 20 624
Sezon 2000/2001
Kuopio K120 Kuopio K120 Kuopio K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K108 Bischofshofen K120 Harrachov K185 Harrachov K185 Park City K120 Hakuba K120 Sapporo K120 Sapporo K120 Willingen K120 Willingen K120 Oberstdorf K185 Oberstdorf K185 Falun K115 Trondheim K120 Oslo K115 Planica K185 punkty
31 10 24 6 9 12 6 - - 19 9 7 9 12 9 6 7 5 14 2 10 566
Sezon 2001/2002
Kuopio K120 Kuopio K120 Titisee-Neustadt K120 Titisee-Neustadt K120 Villach K90 Engelberg K120 Engelberg K120 Predazzo K120 Predazzo K120 Oberstdorf K115 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K120 Bischofshofen K120 Willingen K120 Zakopane K120 Zakopane K120 Hakuba K120 Sapporo K120 Lahti K116 Falun K115 Trondheim K120 Oslo K115 punkty
18 21 20 15 20 12 6 11 12 17 17 21 14 17 35 9 2 6 26 9 23 27 434
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Sezon Miejsce
1987/1988 127.
1988/1989 96.
1989/1990 60.
1990/1991 5.
1991/1992 45.
1993/1994 36.
1995/1996 40.
1996/1997 22.
1997/1998 8.
1998/1999 7.
1999/2000 11.
2000/2001 5.
2001/2002 12.

Turniej Nordycki[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Sezon Miejsce
1997 46.
1998 18.
1999 8.
2000 17.
2001 6.
2002 14.

Puchar Świata w lotach narciarskich[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Sezon Miejsce
1990/1991 2.
1991/1992 niesklasyfikowany
1992/1993 14.
1995/1996 32.
1996/1997 32.
1997/1998 28.
1998/1999 14.
1999/2000 18.
2000/2001 12.

Letnie Grand Prix[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Sezon Miejsce
1994 39.
1996 35.
1997 10.
1998 24.
1999 16.
2000 12.
2001 3.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota
1. 5 września 2001 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 129,0 m 132,0 m 267,3 pkt
2. 9 września 2001 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 126,5 m 122,5 m 250,2 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 31 sierpnia 1997 Austria Stams Brunnentalschanzen K-120 106,0 m 108,5 m 242,6 pkt 3. 2,1 pkt Espen Bredesen
2. 11 sierpnia 2001 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 102,5 m 104,5 m 259,5 pkt 3. 13,0 pkt Adam Małysz
3. 5 września 2001 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 129,0 m 132,0 m 267,3 pkt 1.
4. 9 września 2001 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 126,5 m 122,5 m 250,2 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj]

1994
Hinterzarten K90 Predazzo K90 Stams K105 punkty
21 q 43 264,6
1995
Kuopio K92 Trondheim K120 Hinterzarten K90 Stams K105 punkty
q 0
1996
Trondheim K120 Oberhof K120 Hinterzarten K90 Predazzo K120 Stams K105 punkty
q q 36 12 22
1997
Courchevel K120 Trondheim K120 Hinterzarten K90 Predazzo K120 Stams K105 punkty
5 26 34 24 3 117
1998
Stams K105 Predazzo K120 Courchevel K120 Hinterzarten K90 Hakuba K120 Hakuba K120 punkty
6 17 54
1999
Hinterzarten K95 Courchevel K120 Stams K105 Hakuba K120 Sapporo K120 punkty
16 11 15 - - 55
2000
Hinterzarten K95 Kuopio K120 Villach K90 Courchevel K120 Hakuba K120 Hakuba K120 Sapporo K120 Sapporo K120 punkty
9 7 8 26 18 9 11 15 184
2001
Hinterzarten K95 Hinterzarten K95 Courchevel K120 Stams K105 Sapporo K120 Hakuba K120 Hakuba K120 punkty
3 24 5 35 1 1 5 357
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – zawodnik nie wystartował
lub nie zakwalifikował się

Odznaczenia[edytuj]

Uwagi

  1. a b Skład zespołu: Andreas Goldberger, Stefan Horngacher, Heinz Kuttin, Christian Moser.
  2. a b Skład drużyny: Reinhard Schwarzenberger, Martin Höllwarth, Stefan Horngacher, Andreas Widhölzl.
  3. a b Skład drużyny: Stefan Horngacher, Andreas Widhölzl, Wolfgang Loitzl, Martin Höllwarth.
  4. a b Skład zespołu: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Stefan Horngacher, Andreas Felder.
  5. a b Skład zespołu: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Stefan Horngacher, Andreas Goldberger.
  6. a b Skład zespołu: Stefan Horngacher, Martin Höllwarth, Andreas Widhölzl, Andreas Goldberger.
  7. a b Skład zespołu: Andreas Widhölzl, Martin Höllwarth, Reinhard Schwarzenberger, Stefan Horngacher.
  8. a b Skład zespołu: Andreas Goldberger, Wolfgang Loitzl, Martin Höllwarth, Stefan Horngacher.
  9. a b Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Andreas Goldberger, Stefan Horngacher, Martin Höllwarth.
  10. a b Seria konkursowa została odwołana.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu Skokinarciarskie.pl