Stefan Inglot

Stefan Inglot

Data i miejsce urodzenia	10 czerwca 1902 Albigowa
Data i miejsce śmierci	10 stycznia 1994 Wrocław
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia gospodarcza i spoleczna
Alma Mater	Uniwersytet Lwowski
Doktorat	1926
Habilitacja	1932
Profesura	1956
Polska Akademia Umiejętności
Status	członek krajowy czynny
Doktor honoris causa Uniwersytet Wrocławski – 1977
Uczelnia	Uniwersytet Lwowski Akademia Handlu Zagranicznego we Lwowie Uniwersytet Wrocławski
Odznaczenia

Stefan Inglot (ur. 10 czerwca 1902 w Albigowej, zm. 10 stycznia 1994 we Wrocławiu) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, specjalizujący się w historii gospodarczej i społecznej, działacz ruchu spółdzielczego. Był współtwórcą i organizatorem wrocławskiej szkoły historii gospodarczej.

Życiorys

Urodził się w wielodzietnej chłopskiej rodzinie Tomasza i Doroty z domu Filar. Miał dziesięcioro rodzeństwa. Ukończył szkołę ludową w Albigowej i gimnazjum realne w Łańcucie (1913–1921). Przed maturą brał udział w obronie Lwowa przed Ukraińcami w 1918 i bolszewikami w 1920. Od 1921 roku studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, pod kierunkiem prof. Franciszka Bujaka, jednego z twórców polskiej szkoły ekonomicznej. Podczas studiów wstąpił do Związku Polskiej Akademickiej Młodzieży „Posiew”. W latach 1922–1924 był młodszym asystentem w Katedrze Historii Społecznej i Gospodarczej UJK. W latach 1924–1945 pracował w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie jako bibliotekarz, następnie kustosz oddziału rękopisów. W 1926 roku doktoryzował się z filozofii na podstawie rozprawy pt. Stosunki społeczno-gospodarcze w dobrach biskupstwa wrocławskiego w I połowie XVI w., a w 1932 roku habilitował z historii. W latach 1927–1930 odbył studia uzupełniające z historii i prawa w Paryżu, Brukseli i Strasburgu. W latach 1928–1939 wykładał także w Akademii Handlu Zagranicznego we Lwowie. Na macierzystej uczelni ponownie podjął pracę najpierw jako docent (1932–1939), a następnie, od 1939 roku, na stanowisku profesora tytularnego historii społecznej i gospodarczej. Od 1937 roku działał w Zrzeszeniu Inteligencji Ludowej i Przyjaciół Wsi.

Czas wojny spędził we Lwowie – był prezesem nielegalnego Stronnictwa Ludowego i zajmował się tajnym nauczaniem uniwersyteckim, nadal pracując w Ossolineum. W 1944 roku został przypadkowo aresztowany i osadzony w więzieniu z żoną Mieczysławą.

Po wojnie w ramach akcji przesiedleńczej wyjechał ze Lwowa i zamieszkał w Krakowie, gdzie w latach 1945–1950 kierował Katedrą Historii Rolnictwa i Wsi na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jednocześnie wykładał na tamtejszym Studium Spółdzielczym, a także historię gospodarczą na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu oraz we wrocławskiej Wyższej Szkole Handlowej. W latach 1945–1960 wchodził w skład Rady Naukowej dla Zagospodarowania Ziem Odzyskanych (przewodniczył Komisji Osadnictwa Wiejskiego) przy Biurze Studiów Osadniczo-Przesiedleńczych w Krakowie. W 1950 roku wyjechał na stałe do Wrocławia. Na Uniwersytecie Wrocławskim uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1956 roku tytuł profesora zwyczajnego. Pełnił funkcje kierownika: Katedry Historii Społecznej i Gospodarczej (1946–1952), Zakładu Historii Społecznej i Gospodarczej w Katedrze Historii Polski (1953–1957), Katedry Historii Społecznej i Gospodarczej (1957–1969), Zakładu Historii Gospodarczej, Demografii i Statystyki w Instytucie Historycznym (1970–1972) oraz funkcje administracyjne: prodziekana (1954) i dziekana (1954–1958) Wydziału Filozoficzno-Historycznego. W latach 1958–1960 wykładał także w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu. W 1972 roku przeszedł na emeryturę.

Był członkiem m.in. Polskiego Towarzystwa Historycznego (1932–1934 sekretarz generalny), Towarzystwa Naukowego we Lwowie (1934–1939, od 1935 sekretarz Sekcji Historii Społecznej i Gospodarczej), Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (1946–1994), Węgierskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności (Komisja Socjologiczna od 1946), Polskiej Akademii Nauk (Komisja Koordynacji Badań Nad Historią Wsi od 1961) oraz Wrocławskiego Towarzystwa Miłośników Historii – Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego we Wrocławiu (1952–1966 wiceprezes).

Grób prof. Stefana Inglota na cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu

Od 1927 roku był mężem Mieczysławy z domu Rozehnal (1903–1971), nauczycielki, z którą miał synów Stanisława i Mieczysława, historyka literatury. Po śmierci żony Mieczysławy, w 1972 roku ożenił się z Olgą.

Zmarł we Wrocławiu, pochowany 15 stycznia 1994 roku, obok pierwszej żony, na cmentarzu Grabiszyńskim (pole 26 rząd 6 grób 80).

Ordery i odznaczenia

• Order Sztandaru Pracy II klasy
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1956)
• Krzyż Walecznych
• Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (1944)
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)
• Złoty Medal Uniwersytetu Wrocławskiego (1981)
• Odznaka „Budowniczy Wrocławia” (1971)
• Odznaka „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego” (1963)

Nagrody i wyróżnienia

• Nagroda indywidualna I stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej, organizacji procesu dydaktycznego oraz prac związanych z kształceniem młodej kadry naukowej (1967)
• tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego (1977)

Upamiętnienie

W 2006 roku Rada Naukowa Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego nadała imię Prof. Stefana Inglota reprezentacyjnej auli Instytutu przy ul. Szewskiej 49.

Linki zewnętrzne

• Stefan Inglot, Słownik biograficzny powiatu łańcuckiego
• Publikacje w Bibliotece Uniwersyteckiej w Poznaniu. uam-hip.pfsl.poznan.pl. [dostęp 2012-03-10]. (pol.).