Stefan Kirtiklis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Kirtiklis
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1890
Kolno, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 24 czerwca 1951
Magdalenka, Polska
Wojewoda wileński
Okres od 20 grudnia 1930
do 20 czerwca 1931
Poprzednik Władysław Raczkiewicz
Następca Zygmunt Beczkowicz
Wojewoda pomorski
Okres od 18 listopada 1931
do 14 lipca 1936
Poprzednik Wiktor Lamot
Następca Władysław Raczkiewicz
Wojewoda białostocki
Okres od 17 lipca 1936
do 9 września 1937
Poprzednik Stefan Pasławski
Następca Henryk Ostaszewski
Stefan Kirtiklis
Sewer
major major
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Stefan Kirtiklis[1] ps. Sewer (ur. 8 stycznia 1890 w Kolnie, zm. 24 czerwca 1951 w Magdalence) – uczestnik walk o niepodległość, major żandarmerii Wojska Polskiego, działacz państwowy II Rzeczypospolitej, polityk związany z obozem piłsudczyków.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1909–1913 studiował w Brukseli. Od 1905 związany z niepodległościowym ruchem socjalistycznym (PPS i jej Organizacją Bojową oraz PPS-Frakcją Rewolucyjną). Był komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej w Łomży i Radomiu oraz Okręgu VI tej organizacji w Kielcach (1 V – 19 X 1916), od 1918 w Wojsku Polskim. Organizator Milicji Ludowej, następnie oficer łącznikowy przy Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich w Wilnie. W październiku 1920 uczestnik marszu generała Żeligowskiego na Wilno.

W 1924 w 3 Dywizjonie Żandarmerii w Grodnie. Następnie pełnił służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza oraz był naczelnikiem Wydziału Bezpieczeństwa Urzędu Wojewódzkiego w Wilnie. Pełniąc służbę na tym stanowisku pozostawał w dyspozycji ministra spraw wewnętrznych oraz na ewidencji Kadry Oficerów Żandarmerii. W latach 1930–1931 wojewoda wileński, następnie 1931–1936 wojewoda pomorski, wreszcie 1936–1937 wojewoda białostocki. 11 września 1937 przeszedł w stan nieczynny, w połowie 1938 na emeryturę, zamieszkał w Wilnie. Związał się z grupą Walerego Sławka.

Po okupacji Wilna przez Armię Czerwoną i aneksji Litwy przez ZSRR, został w październiku 1940 aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagru nad Peczorą, gdzie przebywał do marca 1942. Uwolniony po układzie Sikorski-Majski, wraz z Armią Andersa latem 1942 opuścił ZSRR jako uchodźca cywilny. Osiadł w Palestynie. Od 1943 był członkiem zarządu Związku Patriotów Polskich w Palestynie na Bliskim Wschodzie (od marca do maja 1944 współredagował organ prasowy ZPP „Biuletyn Wolnej Polski). Starał się o wyjazd do Moskwy, gdzie został wezwany pod koniec 1944, po czym 30 kwietnia 1945 przybył do Warszawy i objął stanowisko wicedyrektora departamentu w Ministerstwie Aprowizacji i Handlu, później pracował w Ministerstwie Ziem Odzyskanych jako dyrektor departamentu.

Po zwolnieniu z pracy w administracji zamieszkał w 1950 w Magdalence pod Warszawą, gdzie zmarł.

Awanse służbowe[edytuj | edytuj kod]

  • kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1 lokatą w korpusie oficerów zawodowych żandarmerii
  • major – 3 maja 1926 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 1 lokatą w korpusie oficerów zawodowych żandarmerii

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Rocznikach Oficerskich z 1924 i 1928 figuruje jako Sewer Stefan Kirtiklis.
  2. 10 listopada 1933 „za zasługi na polu administracji państwowej” M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)
  4. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]