Stefan Lichański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Lichański (ur. 3 września 1914 w Warszawie, zm. 30 października 1983 tamże)[1]polski eseista i krytyk literacki. Długoletni redaktor PIW. Ojciec historyka literatury i kultury Jakuba Z. Lichańskiego.

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim. Uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował w 1937 na łamach tygodnika „Pion” jako krytyk literacki. W latach 1940–1942 był więźniem niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. W latach 1945–1947 był redaktorem tygodnika „Wieś” (w Łodzi). Od 1952 mieszkał w Warszawie. W latach 1952–1956 był redaktorem tygodnika „Dziś i Jutro”. W 1975 otrzymał nagrodę państwową I stopnia za edytorstwo.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • O metodzie badań literatury ludowej
  • Literatura i krytyka
  • Kuszenie Hamleta
  • Cienie i profile
  • „Chłopi” Władysława Stanisława Reymonta
  • Wśród mówiących prozą
  • Władysław Stanisław Reymont
  • Pisarstwo wsi i miast

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Lichański. Encyklopedia PWN. [dostęp 2011-06-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wyd. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.