Stefan Loth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan August Loth
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1896
Grodziec
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1936
Gdynia-Orłowo
Przebieg służby
Lata służby do 1936
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej
28 Dywizja Piechoty
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
Stanowiska szef sztabu dywizji
II oficer sztabu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa Order Świętego Aleksandra (Bułgaria)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych
Stefan Loth
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Stefan August Loth
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1896
Grodziec
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1936
okolice Gdyni, Polska
Wzrost 178 cm
Pozycja środkowy pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1909 Varsovia
1911–1914 Polonia Warszawa
1913 Korona Warszawa
1918 Korona Warszawa
1918–1929 Polonia Warszawa 55 (5)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1926  Polska 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1929–1931 Polska
1932 Polska (zastępstwo)
1934 Polska (zastępstwo)

Stefan August Loth (ur. 28 maja 1896 w Grodźcu, zm. 16 lipca 1936 opodal Gdyni-Orłowa[1]) – polski piłkarz, pomocnik oraz trener, długoletni zawodnik warszawskiej Polonii, brat Jana, podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w wojnie wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Pełnił służbę w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. 2 kwietnia 1929 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W okresie od 5 stycznia 1931 roku[3] do 1 listopada 1932 roku był słuchaczem XI Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał dyplom naukowy oficera dyplomowanego i przydział do Dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie, na stanowisko szefa sztabu[4]. Latem 1934 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii generała dywizji Gustawa Orlicz-Dreszera[5][6]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Zginął 16 lipca 1936 roku w katastrofie lotniczej samolotu RWD-9 w Zatoce Gdańskiej pod Gdynią-Orłowem, wspólnie z generałem Orlicz-Dreszerem i kapitanem pilotem Aleksandrem Łagiewskim.

Wspólne uroczystości żałobne trzech wojskowych odbyły się w Gdyni 20 lipca 1936[7]. 21 lipca 1936 Stefan Loth został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie[8][9].

Był mężem Wandy Kwaśniewskiej i ojcem Hanny Loth.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Był zawodnikiem warszawskiej Korony, jednak praktycznie całą swoją karierę zawodniczą spędził w Polonii Warszawa. W klubie tym grał przez 10 lat (1919-1929). Dwukrotnie zdobywał wicemistrzostwo Polski (1921, 1926). Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana drużyny. W reprezentacji Polski zagrał tylko raz, 4 lipca 1926 w meczu z Estonią. Pięć lat wcześniej znajdował się w składzie zespołu wyselekcjonowanego na pierwsze spotkanie Polaków w historii (z Węgrami). 18 grudnia 1921 siedział na ławce rezerwowych, na boisko w Budapeszcie wybiegł m.in. jego młodszy brat.

Wkrótce po zakończeniu kariery sportowej został selekcjonerem reprezentacji. Zastąpił w tej roli Tadeusza Kuchara. Funkcję sprawował przez ponad 2 lata - reprezentacja pod jego wodzą rozgrywała mecze od połowy 1929 do jesieni 1931. Spora ich cześć była spotkaniami nieoficjalnymi, Polacy rywalizowali z amatorskimi reprezentacjami Węgier czy Czechosłowacji. Jego następcą został Józef Kałuża. Za kadencji Kałuży Loth jeszcze dwa razy opiekował się biało-czerwonymi - w meczach z Łotwą (w 1932 i 1934) zastępował selekcjonera prowadzącego w tym samym dniu równorzędną reprezentację Polski w spotkaniach z Rumunią.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 11 listopada 1936 roku.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 3, 6.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 09.12.1932 r.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 07.06.1934 r.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 26.
  7. Pogrzeb śp. gen. Orlicz-Dreszera. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 164 z 21 lipca 1936. 
  8. Zwłoki ś. p. gen. Orlicz-Dreszera spoczną na cmentarzu na Oksywiu. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 163 z 19 lipca 1936. 
  9. Pogrzeb ś. p. ppłk. Lotha. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 166 z 23 lipca 1936. 
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, poz. 410.
  11. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, poz. 1932.
  13. M.P. z 1936 r. nr 166, poz. 305
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 19, 11 listopada 1936. 
  15. Odznaczenie ś. p. gen. Orlicz-Dreszera. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 164 z 21 lipca 1936. 
  16. a b c na podstawie fotografii
  17. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]