Stefan Matuszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Matuszewski
Ilustracja
Stefan Matuszewski w grudniu 1948
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1905
Giżyn
Data i miejsce śmierci 21 marca 1985
Warszawa
Członek Rady Państwa
Okres od 20 listopada 1952
do 20 lutego 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister informacji i propagandy
Okres od 31 grudnia 1944 / 5 lipca 1945[1]
do 6 września 1946
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna / Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Adam Pragier[2]
Stefan Jędrychowski[3]
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Medal za Warszawę 1939–1945
Nagrobek Stefana Matuszewskiego

Stefan Matuszewski (ur. 2 grudnia 1905 w Giżynie, zm. 21 marca 1985 w Warszawie) – polski pedagog i polityk, z wykształcenia teolog i filozof, członek prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[4]. Minister informacji i propagandy (1944–1946), członek Rady Państwa (1952–1957), poseł do Krajowej Rady Narodowej i na Sejm PRL I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Józefa i Antoniny. Był jednym z członków-założycieli Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania. Ukończył studia na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego (1930) i przyjął święcenia kapłańskie; po kilku latach (1937) zrezygnował ze stanu duchownego i został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, działał w środowiskach socjalistycznych oraz w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego, był redaktorem „Chłopskiej Prawdy” i przewodniczącym komitetu dzielnicowego PPS Targówek. Podczas II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim, od 1939 do 1943 wykładał łacinę i grekę w Instytucie Medycznym w Donbasie, w latach 1943–1944 oficer w 1 Armii Wojska Polskiego. W 1944 należał do korpusu oficerów polityczno-wychowawczych 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki[5].

Członek władz „lubelskiej” PPS – w latach 1944–1946 i w 1948 członek Rady Naczelnej i Centralnego Komitetu Wykonawczego, w latach 1944–1945 sekretarz CKW, w 1945 sekretarz generalny CKW, w 1945 (w późniejszych miesiącach) wiceprzewodniczący CKW, w 1948 członek Komisji Politycznej CKW oraz przewodniczący Wojewódzkiego Komitetu PPS Warszawa-województwo. W 1944 (wrzesień-grudzień) zastępca kierownika Resortu Informacji i Propagandy Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, w latach 1944–1946 minister informacji i propagandy. W 1948 był sekretarzem Komisji Centralnej Związków Zawodowych. Rzecznik połączenia PPS z Polską Partią Robotniczą na warunkach podyktowanych przez komunistów.

Od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1948–1954 członek Komitetu Centralnego i zastępca członka Biura Politycznego KC, w latach 1948–1949 I sekretarz Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR, a w latach 1952–1954 kierownik Wydziału Administracyjnego KC. W latach 1954–1959 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR i jej przewodniczący w latach 1954–1958. Uważany za wpływową postać wśród „natolińczyków” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych[6].

W latach 1949–1952 pełnomocnik Rządu ds. walki z analfabetyzmem, w latach 1952–1957 był członkiem Rady Państwa. Od 1958 pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1944–1947 poseł do Krajowej Rady Narodowej, w latach 1952–1956 poseł na Sejm PRL I kadencji. W latach 1945–1953 przewodniczący Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół Żołnierza (następnie Liga Przyjaciół Żołnierza).

W 1946 odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy[7] i Medalem za Warszawę 1939–1945[8] . W 1951 otrzymał Nagrodę Państwową III stopnia[9].

Jego żoną była historyk Wilhelmina Matuszewska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 5 lipca 1945 Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej zyskał uznanie międzynarodowe.
  2. Adam Pragier obejmował urząd ministra informacji i dokumentacji w rządzie Tomasza Arciszewskiego.
  3. Stefan Jędrychowski obejmował urząd kierownika resortu informacji i propagandy w Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego.
  4. „Trybuna Robotnicza”, nr 294 (2726), 8 grudnia 1952, s. 2.
  5. Andrzej Paczkowski, Trzy twarze Józefa Światły. Przyczynek do dziejów komunizmu w Polsce, Warszawa 2009, s. 65.
  6. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 62. ISBN 83-7066-208-0.
  7. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 206
  8. M.P. z 1946 r. nr 26, poz. 43
  9. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]