Stefan Moskwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Moskwa
Biskup tytularny Giru Mons
Redemptori
Odkupicielowi
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 27 września 1935
Wola Mała
Data i miejsce śmierci 18 października 2004
Przemyśl
Biskup pomocniczy przemyski
Okres sprawowania 1984–2004
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 7 czerwca 1959
Nominacja biskupia 30 listopada 1983
Sakra biskupia 8 stycznia 1984
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 stycznia 1984
Miejscowość Przemyśl
Miejsce bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela
Konsekrator Ignacy Tokarczuk
Współkonsekratorzy Bolesław Taborski
Tadeusz Błaszkiewicz

Stefan Moskwa (ur. 27 września 1935 w Woli Małej, zm. 18 października 2004 w Przemyślu) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu w latach 1976–1986, biskup pomocniczy przemyski w latach 1984–2004.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 27 września 1935 w Woli Małej[1]. W latach 1949–1953 kształcił się w Szkole Ogólnokształcącej stopnia licealnego im. H. Sienkiewicza w Łańcucie, w 1953 złożył egzamin dojrzałości[2]. W latach 1953–1959 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu[1]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 7 czerwca 1959 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu Franciszek Barda[1], miejscowy biskup diecezjalny[3]. Dalszych studiów na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie nie mógł podjąć ze względu na odmowę wydania paszportu przez władze państwowe[1]. W latach 1959–1966 studiował więc na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie w 1966 uzyskał doktorat z teologii[4] na podstawie dysertacji Personalistyczna koncepcja sakramentów we współczesnej teologii (po Encyklice «Mediator Dei»)[1]. W latach 1971–1972 uzupełniał studia w Instytucie Katolickim w Paryżu[1].

W 1966 był rektorem kaplicy niepokalanek w Jarosławiu, następnie w latach 1966–1969 pracował jako wikariusz w parafii Bożego Ciała w Jarosławiu[4] i jednocześnie katecheta w miejscowych szkołach średnich[1]. W latach 1969–1971 wykładał teologię fundamentalną w Instytucie Teologicznym w Przemyślu, a w latach 1972–1991 teologię dogmatyczną w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu[4], gdzie ponadto piastował stanowiska prefekta (1969–1971), wicerektora (1972–1976) i rektora (1976–1986)[1]. W 1978 został kanonikiem honorowym, a w 1983 kanonikiem gremialnym przemyskiej kapituły katedralnej[1].

30 listopada 1983 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej (od 1992 archidiecezji[4]) ze stolicą tytularną Giru Mons. Święcenia biskupie otrzymał 8 stycznia 1984 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Konsekrował go Ignacy Tokarczuk, biskup diecezjalny przemyski, w asyście biskupów pomocniczych przemyskich: Bolesława Taborskiego i Tadeusza Błaszkiewicza[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Redemptori” (Odkupicielowi)[4]. Od 1983 piastował urząd wikariusza generalnego diecezji[1]. W latach 1986–1993 pełnił funkcję moderatora kurii. W latach 80. był odpowiedzialny za kontakty z władzami komunistycznymi w celu uzyskiwania pozwoleń na budowę obiektów sakralnych na terenie diecezji, a do 2001 przygotowywał coroczne propozycje zmian w obsadzie wikariuszy[2]. Należał do komisji egzaminacyjnej, kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i rady duszpasterskiej[1]. Był przewodniczącym archidiecezjalnej komisji podczas II polskiego synodu plenarnego oraz przewodniczącym komisji głównej podczas synodu archidiecezji przemyskiej[4]. Od 1998 zajmował stanowisko prepozyta[2] przemyskiej kapituły archikatedralnej[1].

W pracach Episkopatu Polski był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Trzeźwości, należał także do Komisji „Iustitia et Pax”, Komisji ds. Seminariów Duchownych, Komisji ds. Dialogu z Niewierzącymi[1], Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni[2] i Rady ds. Polonii i Polaków za granicą[1]. Był współkonsekratorem podczas sakry biskupów pomocniczych przemyskich: Edwarda Frankowskiego (1989) i Adama Szala (2000)[3].

Zmarł 18 października 2004[2] w Przemyślu[5]. 23 października 2004 został pochowany w grobowcu kapitulnym na miejscowym Cmentarzu Głównym[2].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 96–97. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e f G. Delmanowicz: Nota biograficzna Stefana Moskwy na stronie archidiecezji przemyskiej. przemyska.pl. [dostęp 2016-05-02].
  3. a b Stefan Moskwa (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-05-02].
  4. a b c d e f G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 243–244. ISBN 83-911554-0-4.
  5. Zmarł ks. bp Stefan Moskwa. wp.pl, 2004-10-18. [dostęp 2016-05-02].

Linki zewnętrzne[edytuj]