Stefan Niesiołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Niesiołowski
Ilustracja
Stefan Niesiołowski (2016)
Data i miejsce urodzenia

4 lutego 1944
Kałęczew

Wicemarszałek Sejmu VI kadencji
Okres

od 6 listopada 2007
do 7 listopada 2011

Przynależność polityczna

Platforma Obywatelska

Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Okres

od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993

Przynależność polityczna

Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe

podpis
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Order Lśniącej Gwiazdy II Klasy (Tajwan) Krzyż Honorowy Bundeswehry w Złocie (RFN)

Stefan Konstanty Niesiołowski i[1][2] (ur. 4 lutego 1944 w Kałęczewie) – polski polityk, entomolog i nauczyciel akademicki, profesor nauk biologicznych (2005). Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Poseł na Sejm X, I, III, VI, VII i VIII kadencji (1989–1993, 1997–2001, 2007–2019), w latach 2005–2007 senator VI kadencji, wicemarszałek Sejmu VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1966 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego i podjął następnie pracę jako pracownik naukowy tej instytucji. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk biologicznych, a w 1990 stopień doktora habilitowanego. W 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk biologicznych[3]. Jako nauczyciel akademicki związany z macierzystą uczelnią, został profesorem w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu entomologii.

Działalność polityczna do 1989[edytuj | edytuj kod]

Podczas studiów był uczestnikiem duszpasterstwa akademickiego. W 1965 został współzałożycielem (wraz z Andrzejem Czumą, Benedyktem Czumą, Marianem Gołębiewskim i Emilem Morgiewiczem) konspiracyjnej organizacji Ruch[4]. W latach 1968–1970 uczestnik akcji wynoszenia z instytucji państwowych sprzętu poligraficznego do wydawania podziemnego „Biuletynu”, gdzie był autorem tekstów o tematyce historycznej. W 1965 namalował słowo „Katyń” na pomniku przyjaźni polsko-radzieckiej w Łodzi, w sierpniu 1968 zrzucił tablicę z płaskorzeźbą Włodzimierza Lenina ze szczytu Rysów w Tatrach, a w 1970 był pomysłodawcą podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie[4].

W czerwcu 1970 został aresztowany w związku z oskarżeniem o przygotowania do obalenia przemocą ustroju PRL. 23 października 1971 skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie na karę 7 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał w zakładzie karnym w Barczewie[5]. 24 września 1974 zwolniony został na mocy amnestii[4]. W grudniu 1975 został sygnatariuszem listu do Sejmu PRL przeciwko proponowanym zmianom w Konstytucji PRL. Od 1977 działał w ROPCiO, publikował teksty w niezależnym piśmie „Opinia”.

Od września 1980 należał do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, był członkiem Komitetu Założycielskiego na Uniwersytecie Łódzkim, a w 1981 przewodniczącym komisji uczelnianej związku[4]. W maju 1981 był delegatem na I WZD Regionu Ziemia Łódzka. Współzałożyciel, autor i redaktor pisma związkowego „Solidarność Ziemi Łódzkiej”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce został internowany w ośrodku odosobnienia w Jaworzu, a następnie w Darłówku. 26 listopada 1982 został zwolniony z internowania[4]. Później prowadził wykłady i prelekcje w kościołach, publikował także w pismach podziemnych: „Antyk”, „Kurs”, „Biuletyn Uniwersytetu Łódzkiego”, „Prześwit”, „Tygodnik Mazowsze”.

W związku ze swoją działalnością opozycyjną w latach 1970–1973, 1974–1986 i 1986–1987 był rozpracowywany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa[6].

Działalność polityczna od 1989[edytuj | edytuj kod]

Był współzałożycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, od początku zasiadając w jego władzach naczelnych. W sejmie kontraktowym wspólnie z Markiem Jurkiem i Janem Łopuszańskim współtworzył charakterystyczny wizerunek tej partii. Wystąpił ze Zjednoczenia w 2001, w tym samym roku krótko związany był z Przymierzem Prawicy[7]. W 2003 wraz ze Zbigniewem Romaszewskim i Janem Rulewskim współtworzył ugrupowanie Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość.

Był posłem trzech kadencji – w latach 1989–1991 z ramienia Komitetu Obywatelskiego, w latach 1991–1993 z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej i w latach 1997–2001 z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność, kiedy przewodniczył zespołowi chrześcijańsko-narodowemu w ramach klubu parlamentarnego AWS, który skupiał posłów i senatorów ZChN. W wyborach parlamentarnych w 2001 kandydował ponownie na posła z poparciem Ruchu Społecznego AWS, jednak Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W 2005 został wybrany na senatora z okręgu łódzkiego z rekomendacji Platformy Obywatelskiej (startował jako bezpartyjny, następnie wstąpił do PO). PO zgłaszała jego kandydaturę na wicemarszałka Senatu, jednak została ona odrzucona w tajnym głosowaniu[8]. W trakcie VI kadencji Senatu pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych[9].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu lubuskim 69 385 głosów. 6 listopada 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu, otrzymując 292 głosy poparcia przy 158 głosach sprzeciwu[10]. Objął również funkcję przewodniczącego Polsko-Tajwańskiego Zespołu Parlamentarnego[11]. 8 lipca 2010, po rezygnacji Bronisława Komorowskiego, tymczasowo wykonywał obowiązki marszałka Sejmu[12].

W wyborach w 2011 został wybrany na posła VII kadencji, otrzymując w okręgu lubuskim 36 993 głosy[1]. W 2015 również z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 29 304 głosy)[13]. We wrześniu 2016 wystąpił z PO, współtworząc koło poselskie i stowarzyszenie Europejscy Demokraci[14], które w listopadzie tego samego roku współtworzyło Unię Europejskich Demokratów. W 2017 zasiadł w zarządzie krajowym tej partii, a w lutym 2018 w federacyjnym klubie poselskim PSL-UED (po rozwiązaniu koła UED), przekształconym w lipcu 2019 w klub PSL-Koalicja Polska. Wszedł w skład Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie[15].

W styczniu 2019 prokurator Prokuratury Krajowej wystąpił o uchylenie politykowi immunitetu w związku z zamiarem przedstawienia mu zarzutów dokonania przestępstw korupcyjnych z lat 2013–2015. Stefan Niesiołowski zrzekł się immunitetu i zaprzeczył popełnieniu zarzuconych mu w kwietniu tego samego roku czynów (mających polegać na przyjmowaniu i żądaniu korzyści osobistych oraz majątkowych od znanych mu przedsiębiorców)[16][17]. Nie wystartował w wyborach parlamentarnych w 2019 i ogłosił zakończenie swojej kariery politycznej[18][19]. W czerwcu 2022 Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa nieprawomocnie uniewinnił polityka od wszystkich zarzucanych mu czynów[20][21].

Rodzina i życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego dziadek Bronisław Łabędzki został w 1905 zesłany na Syberię za organizowanie strajku szkolnego. Wuj Tadeusz Łabędzki był jednym z przedwojennych przywódców Młodzieży Wszechpolskiej. Został zabity w 1946 przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w czasie przesłuchania. Ojcem Stefana Niesiołowskiego był Janusz Myszkiewicz-Niesiołowski[22], uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej, w okresie okupacji żołnierza AK. Jego matką była Halina z domu Łabędzka[23].

Stefan Niesiołowski jest żonaty z Anną Królikowską-Niesiołowską, ma córkę Joannę Niesiołowską-Księżak[24]. Jego bratem jest Marek Niesiołowski, również działacz opozycji w okresie PRL. Działał m.in. w Klubie Inteligencji Katolickiej w Łodzi oraz w Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Wyróżnienia

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • „Ruch” przeciw totalitaryzmowi (pod pseudonimem Ewa Ostrołęcka), Niezależna Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1985.
  • Wysoki brzeg, „W Drodze”, Poznań 1989.
  • Spojrzenie na Amerykę, „Kurs”, Warszawa-Łódź 1990.
  • Niemieccy przeciwnicy Hitlera, Liber, Łódź 1995.
  • Meszki (Simuliidae, Diptera) (współautor Ewa Bokłak), Wyd. UŁ, Łódź 2001.
  • W wolnej III Rzeczypospolitej. Wybór tekstów prasowych 1990–2001, „Apla”, Łódź 2001.
  • Muchówki (Diptera), wujkowate (Empididae: Hemerodromiinae, Clinocerinae), Wyd. UŁ, Łódź 2005.
  • Nie walczyliśmy na próżno, Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, Warszawa 2009.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2012-07-22].
  2. Wcześniej posługiwał się nazwiskiem Myszkiewicz-Niesiołowski (por. Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2012-07-22].).
  3. M.P. z 2005 r. nr 83, poz. 1173
  4. a b c d e Włodzimierz Domagalski: Stefan Konstanty Niesiołowski. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2019-10-13].
  5. Piotr Wesołowski: Więzień Niesiołowski. wyborcza.pl, 27 października 2012. [dostęp 2012-10-28].
  6. Dane osoby z katalogu osób „rozpracowywanych”. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-10-13].
  7. Inauguracja Przymierza Prawicy. wprost.pl, 21 kwietnia 2001. [dostęp 2012-07-22].
  8. Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Senatu VI kadencji (1. posiedzenie, 20 i 27 października 2005). [dostęp 2012-07-22].
  9. Biogram na stronie Senatu (VI kadencja). [dostęp 2022-10-14].
  10. Znamy nazwiska wicemarszałków Sejmu. gazeta.pl, 6 listopada 2007. [dostęp 2011-12-05].
  11. Współpraca Międzynarodowa Sejmu. Grupy bilateralne. Polsko-Tajwański Zespół Parlamentarny (VI kadencja). sejm.gov.pl. [dostęp 2012-07-22].
  12. Polska miała dzisiaj trzy głowy państwa. gazetaprawna.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 2022-06-20].
  13. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  14. Wyrzuceni z PO założyli nowe koło poselskie. Wśród nich Stefan Niesiołowski. gazeta.pl, 21 września 2016. [dostęp 2016-09-21].
  15. Komitet Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. [dostęp 2021-06-01].
  16. Stefan Niesiołowski jest gotów oddać immunitet. wnp.pl, 31 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-31].
  17. Zarzuty dla Stefana Niesiołowskiego. Nie chciał składać wyjaśnień i odpowiadać na pytania. tvn24.pl, 5 kwietnia 2019. [dostęp 2020-08-07].
  18. Stefan Niesiołowski kończy z polityką. O przyszłość nie musi się martwić. money.pl, 14 lipca 2019. [dostęp 2019-10-13].
  19. Niesiołowski ogłasza, że wycofuje się z polityki. „Nie będę się wygłupiał”. wyborcza.pl, 4 lipca 2019. [dostęp 2020-08-07].
  20. Maciej Zubel: Jest wyrok ws. Stefana Niesiołowskiego. Chodzi o zarzuty korupcyjne. wp.pl, 20 czerwca 2022. [dostęp 2022-06-20].
  21. Zapadł wyrok w sprawie Stefana Niesiołowskiego. Jest niewinny. onet.pl, 20 czerwca 2022. [dostęp 2022-06-20].
  22. Donata Subbotko: Stefan Niesiołowski: Mówią o nas „mordercy, komuniści i złodzieje”. Czym jest porównanie kogoś do piżmoszczura?. wyborcza.pl, 7 stycznia 2017. [dostęp 2022-06-20].
  23. Niesiołowski: Moja mama była aniołem. se.pl, 6 października 2008. [dostęp 2018-01-11].
  24. Kamil Rakosza: Profesor biologii, mąż i tato bardzo zdolnych kobiet. Prywatne życie Stefana Niesiołowskiego. natemat.pl, 31 stycznia 2019. [dostęp 2019-10-13].
  25. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. Dz.U.R.P. z 1989 r. Nr 6. s. 99. [dostęp 2017-06-23].
  26. M.P. z 2017 r. poz. 469 – pkt 11.
  27. Krzyże Wolności i Solidarności dla działaczy opozycji antykomunistycznej. dzienniklodzki.pl, 23 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-23].
  28. Niesiołowski odmówił przyjęcia od IPN odznaczenia, bo instytut „działa jako pisowskie narzędzie”. polsatnews.pl, 16 czerwca 2017. [dostęp 2017-06-24].
  29. Orders and decorations bestowed by President. president.gov.tw. [dostęp 2012-07-22]. (ang.).
  30. Taiwan recognizes Polish lawmaker as long-standing friend. taipeitimes.com. [dostęp 2012-07-22]. (ang.).
  31. Stefan Niesiołowski mit dem Ehrenkreuz der Bundeswehr ausgezeichnet. polen.diplo.de, 30 września 2014. [dostęp 2014-09-30]. (niem.).
  32. Gatunek muchówki nazwany na cześć Stefana Niesiołowskiego. interia.pl, 11 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]