Stefan Niesiołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Niesiołowski
Stefan Niesiołowski Kancelaria Senatu 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1944
Kałęczew
Wicemarszałek Sejmu VI kadencji
Okres od 6 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Okres od 25 listopada 1991
do 14 października 1993
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Lśniącej Gwiazdy II Klasy (Tajwan) Krzyż Honoru Bundeswehry w Złocie (Niemcy)

Stefan Konstanty Niesiołowski[1][2] (ur. 4 lutego 1944 w Kałęczewie) – polski polityk, zoolog i nauczyciel akademicki, profesor nauk biologicznych. Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL i więzień polityczny. Wicemarszałek Sejmu VI kadencji, poseł na Sejm X, I, III, VI i VII kadencji, senator VI kadencji.

Życiorys

Wykształcenie i działalność naukowa

W 1966 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk biologicznych, a w 1990 stopień doktora habilitowanego. W 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk biologicznych. Jako nauczyciel akademicki związany z macierzystą uczelnią, został profesorem w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu entomologii.

Działalność opozycyjna w PRL

W latach 1964–1970 był współzałożycielem i działaczem konspiracyjnej organizacji „Ruch”, kwestionującej legalność PRL. W 1970 był pomysłodawcą akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. 20 czerwca w wyniku dekonspiracji, wraz z innymi działaczami (m.in. Emilem Morgiewiczem, Marianem Gołębiewskim, Andrzejem i Benedyktem Czumą), został aresztowany. 23 października 1971 skazano go na karę 7 lat pozbawienia wolności za „czynienie przygotowań do obalenia ustroju socjalistycznego przemocą” oraz próbę podpalenia. Karę odbywał w zakładzie karnym w Barczewie[3]. We wrześniu 1974 został zwolniony na mocy amnestii.

Od 1980 należał do NSZZ „Solidarność”. Był m.in. przewodniczącym komisji zakładowej „Solidarności” na Uniwersytecie Łódzkim.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 został zatrzymany, następnie osadzony w ośrodku dla internowanych w Jaworzu, gdzie spędził około roku.

Działalność polityczna od 1989

Był współzałożycielem ZChN, od początku zasiadając w jego władzach naczelnych. W sejmie kontraktowym wspólnie z Markiem Jurkiem i Janem Łopuszańskim współtworzył charakterystyczny wizerunek tej partii. Wystąpił ze Zjednoczenia w 2001, w tym samym roku krótko związany był z Przymierzem Prawicy[4]. W 2003 wraz ze Zbigniewem Romaszewskim i Janem Rulewskim współtworzył ugrupowanie Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość.

Był posłem trzech kadencji – w latach 1989–1991 z ramienia KO (w Sejmie kontraktowym), 1991–1993 z ramienia WAK (w Sejmie I kadencji) i 1997–2001 z ramienia AWS (w Sejmie III kadencji, gdzie przewodniczył zespołowi chrześcijańsko-narodowemu w ramach klubu parlamentarnego AWS, który skupiał posłów i senatorów ZChN). W 2001 kandydował ponownie na posła z poparciem Ruchu Społecznego AWS, jednak Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W 2005 został senatorem z rekomendacji Platformy Obywatelskiej. Klub PO zgłaszał jego kandydaturę na wicemarszałka Senatu, została odrzucona w tajnym głosowaniu[5].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu lubuskim 69 385 głosów. 6 listopada 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu, otrzymując 292 głosy poparcia przy 158 głosach sprzeciwu[6], 8 lipca 2010 po rezygnacji Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu jako najstarszy członek prezydium Sejmu przejął jego regulaminowe obowiązki marszałka Sejmu do czasu wyboru następcy – Grzegorza Schetyny. Został przewodniczącym Polsko-Tajwańskiego Zespołu Parlamentarnego[7].

W wyborach w 2011 został wybrany na posła VII kadencji, otrzymując w okręgu lubuskim 36 993 głosy[1].

Życie prywatne

Jego dziadek, Bronisław Łabędzki, został w 1905 zesłany na Syberię za organizowanie strajku szkolnego. Wuj, Tadeusz Łabędzki, był jednym z przedwojennych przywódców Młodzieży Wszechpolskiej. Został on zabity w 1946 przez funkcjonariuszy UB w czasie przesłuchania. Ojcem Stefana Niesiołowskiego był Janusz Myszkiewicz-Niesiołowski[8], który brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 oraz kampanii wrześniowej w 1939, następnie był żołnierzem Armii Krajowej.

Stefan Niesiołowski jest żonaty z Anną Królikowską-Niesiołowską, ma córkę Joannę Niesiołowską-Księżak. Jego bratem jest Marek Niesiołowski, również działacz opozycji w okresie PRL. Działał m.in. Klubie Inteligencji Katolickiej w Łodzi oraz Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich.

Odznaczenia i nagrody

Ordery i odznaczenia
Wyróżnienia

Wybrane publikacje

  • „Ruch” przeciw totalitaryzmowi, Niezależna Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1985
  • Wysoki brzeg, „W Drodze”, Poznań 1989
  • Spojrzenie na Amerykę, Warszawa 1990 (uprzednio wydana w drugim obiegu)
  • Meszki (Simuliidae, Diptera) rzek Widawki i Grabi, Wyd. UŁ, Łódź 2001
  • Muchówki (Diptera), wujkowate (Empididae: Hemerodromiinae, Clinocerinae), Wyd. UŁ, Łódź 2005

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2012-07-22].
  2. Wcześniej posługiwał się nazwiskiem Myszkiewicz-Niesiołowski (por. Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2012-07-22].).
  3. Piotr Wesołowski: Więzień Niesiołowski. wyborcza.pl, 27 października 2012. [dostęp 2012-10-28].
  4. Inauguracja Przymierza Prawicy. wprost.pl, 21 kwietnia 2001. [dostęp 2012-07-22].
  5. Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Senatu VI kadencji (1. posiedzenie, 20 i 27 października 2005). [dostęp 2012-07-22].
  6. Znamy nazwiska wicemarszałków Sejmu. gazeta.pl, 6 listopada 2007. [dostęp 5 grudnia 2011].
  7. Współpraca Międzynarodowa Sejmu. Grupy bilateralne. Polsko-Tajwański Zespół Parlamentarny (VI kadencja). sejm.gov.pl. [dostęp 2012-07-22].
  8. Stefan Niesiołowski: 15 sierpnia 1920 roku – decydujące zwycięstwo. stefan-niesiolowski.pl. [dostęp 2015-08-08].
  9. Dz.U.R.P. z 1989 r. Nr 6, poz. 40
  10. Orders and decorations bestowed by President (ang.). president.gov.tw. [dostęp 2012-07-22].
  11. Taiwan recognizes Polish lawmaker as long-standing friend (ang.). taipeitimes.com. [dostęp 2012-07-22].
  12. Stefan Niesiołowski mit dem Ehrenkreuz der Bundeswehr ausgezeichnet (niem.). polen.diplo.de, 30 września 2014. [dostęp 2014-09-30].
  13. Gatunek muchówki nazwany na cześć Stefana Niesiołowskiego. interia.pl, 11 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-11].

Bibliografia

Linki zewnętrzne