Stefan Nowak (socjolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Nowak
Ilustracja
Grób Stefana Nowaka na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
Data i miejsce urodzenia 21 października 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 6 września 1989
Warszawa
profesor zwyczajny doktor habilitowany nauk społecznych
Specjalność: socjologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski (1951)
Doktorat 1958 – socjologia
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1962 – socjologia
Uniwersytet Warszawski
Profesura 1987
Polska Akademia Nauk
Status członek korespondent
Uczelnia Uniwersytet Warszawski

Stefan Nowak (ur. 21 października 1924[1][a] w Warszawie, zm. 6 września 1989 tamże) – polski socjolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek korespondent Polskiej Akademii Nauk.

Do wybuchu wojny był uczniem Liceum im. Reytana w Warszawie, które ukończył eksternistycznie w 1946 roku[1]. Studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1946–1951; był uczniem Stanisława Ossowskiego. Był prekursorem zastosowania metody ankietowej w socjologii polskiej. Sformułował tezę o istnieniu w Polsce próżni socjologicznej.

W 1958 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał stopień doktora za rozprawę pt. Prawa ogólne, zdania historyczne i wyjaśnienia przyczynowe w socjologii, a w 1962 na tym samym wydziale habilitację za pracę Struktura, geneza i dynamika ideologii społecznej studentów Warszawy. W 1987 został profesorem zwyczajnym[2], w 1989 członkiem korespondentem PAN[3]. W latach 1976–1983 był przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.

Stefan Nowak był wychowawcą licznych socjologów warszawskich – m.in. Antoniego Sułka, Jakuba Karpińskiego, Ireneusza Krzemińskiego i Marka M. Kamińskiego. Jego żoną była Irena Nowak. Pochowany wraz z żoną na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 12, grób 41)[4].

Główne prace:

  • Metodologia badań socjologicznych (1970)
  • Teorie postaw (1973, red.)
  • Metodologia badań społecznych (1985), ​ISBN 978-83-01-14999-4
  • Ciągłość i zmiana tradycji kulturowej (1989, red.), ​ISBN 83-01-06511-7

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według metryki 2 stycznia 1925.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Antoni Sułek: Wspomnienia Pośmiertne: Stefan Nowak (1924–1989). W: Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 52. Warszawa: 1989, s. 109–111. ISSN 0860-164X.
  2. Stefan Nowak, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-09-10].
  3. Członkowie PAN: Skorowidz. pan.pl. [dostęp 2021-06-07].
  4. Śp. Stefan Nowak. grobonet.com. [dostęp 2021-06-07].