Stefan Regmunt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Regmunt
Stefan Regmunt
Herb Stefan Regmunt Servire in caritate
Służyć w miłości
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1951
Krasnystaw
Biskup diecezjalny zielonogórsko-gorzowski
Okres sprawowania 2008–2015
Biskup pomocniczy legnicki
Okres sprawowania 1995–2007
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 29 maja 1976
Nominacja biskupia 3 grudnia 1994
Sakra biskupia 6 stycznia 1995
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1995
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Jorge María Mejía

Stefan Regmunt (ur. 20 czerwca 1951 w Krasnymstawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk humanistycznych w zakresie psychologii, biskup pomocniczy legnicki w latach 1995–2007, biskup diecezjalny zielonogórsko-gorzowski w latach 2008–2015, od 2015 biskup senior diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 20 czerwca 1951 w Krasnymstawie. W 1963 wraz z rodzicami przeniósł się do Jedliny-Zdroju[1]. Kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym Nr 2 w Wałbrzychu i tamtejszej Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia. W 1969 złożył egzamin dojrzałości[2]. W 1969 rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu[2][1], jednak w następnym roku był zmuszony je przerwać celem odbycia zasadniczej służby wojskowej w jednostce dla kleryków w Bartoszycach[2]. Od 1972 kontynuował naukę w seminarium, łącząc je ze studiami na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, gdzie w 1976 uzyskał magisterium z teologii w zakresie liturgiki. Święceń prezbiteratu udzielił mu 29 maja 1976 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu tamtejszy arcybiskup metropolita Henryk Gulbinowicz[1]. Inkardynowany został do archidiecezji wrocławskiej[3]. W latach 1981–1986 odbył studia psychologiczne na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1]. Uzyskał tam magisterium, a w 1991 doktorat nauk humanistycznych w zakresie psychologii na podstawie dysertacji Postawa religijna a psychospołeczne aspekty modelu kapłana. Badania empiryczne w populacji polskiej[1][4].

W latach 1976–1979 pracował jako wikariusz w parafii św. Jerzego w Dzierżoniowie. W latach 1977–1981 administrował tamtejszym kościołem Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła, początkowo w charakterze samodzielnego wikariusza, a od 1979 jako rektor[1]. Pełnił funkcję diecezjalnego dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych i delegata biskupa diecezjalnego ds. misji. Był również zastępcą ojca duchownego kapłanów archidiecezji wrocławskiej[2][5]. 30 kwietnia 1992 został inkardynowany do nowo utworzonej diecezji legnickiej. W latach 1992–1993 był proboszczem parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Legnicy. W latach 1993–1995 sprawował urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Legnickiej[1]. W legnickim seminarium oraz na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu i w Diecezjalnym Kolegium Teologicznym w Legnicy prowadził wykłady z psychologii. Od 1992 do 1994 pełnił funkcję dyrektora Studium Katechetycznego w Legnicy[2]. W kurii diecezjalnej był dyrektorem Referatu Nauki Katolickiej przy Wydziale Duszpasterskim, należał do rady kapłańskiej i kolegium konsultorów[1]. W 1993 otrzymał godność honorowego kapelana Ojca Świętego[2]. Został też mianowany kanonikiem kapituły katedralnej w Legnicy[1].

W latach 1986–1988 był prefektem, a w latach 1988–1992 wicerektorem wrocławskiego seminarium duchownego. Na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu został w 1986 asystentem, a w 1991 uzyskał stanowisko adiunkta w Katedrze Psychologii i Pedagogiki. Prowadził wykłady z medycyny pastoralnej[1].

3 grudnia 1994 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji legnickiej ze stolicą tytularną Castellum Medianum. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1995 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. Głównym konsekratorem był Jan Paweł II, zaś współkonsekratorami arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, i arcybiskup Jorge María Mejía, sekretarz Kongregacji ds. Biskupów[3]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa: „Servire in caritate” (Służyć w miłości)[2]. W 1995 został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji[1]. Jako biskup pomocniczy zajmował się ewangelizacją, nauczaniem katolickim, tworzeniem diecezjalnych struktur Akcji Katolickiej, a także duszpasterstwem młodzieży, osób niepełnosprawnych oraz powołań[2].

29 grudnia 2007 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej[6][7]. 19 stycznia 2008 odbył ingres do katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim[5], zaś 26 stycznia 2008 do konkatedry św. Jadwigi w Zielonej Górze[8]. W 2015 ze względu na stan zdrowia skierował do papieża Franciszka prośbę o przyjęcie rezygnacji ze sprawowanego urzędu[9], co nastąpiło 23 listopada 2015[10][11]. Do czasu objęcia urzędu przez jego następcę Tadeusza Lityńskiego zlecono mu pełnienie funkcji administratora apostolskiego diecezji[12].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski w latach 1996–2005 pełnił funkcję delegata ds. powołań[2]. W 1996, w ramach Komisji ds. Duszpasterstwa, został krajowym duszpasterzem dzieła powołań w Polsce. W 1997 wszedł w skład Komisji Charytatywnej[5]. W jej ramach był przewodniczącym Sekcji Osób Niepełnosprawnych. W 2002 wraz z Caritas Polska zorganizował Narodową Pielgrzymkę Osób Niepełnosprawnych do Lourdes. W 2007 został przewodniczącym Zespołu ds. Służby Zdrowia[2]. Ponadto wszedł w skład Komisji Rewizyjnej[13]. Został również członkiem Komisji Nadzorczej Caritas Polska[14]. 5 stycznia 2011 decyzją papieża Benedykta XVI został członkiem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia[15][16].

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego świdnickiego Adama Bałabucha (2008), biskupa pomocniczego legnickiego Marka Mendyka (2009) i biskupa pomocniczego zielonogórsko-gorzowskiego Tadeusza Lityńskiego (2012)[3].

W 1998 otrzymał stopień wojskowy kapitana rezerwy Wojska Polskiego[4].

Odznaczenia, tytuły[edytuj]

Nadano mu honorowe obywatelstwo Jedliny-Zdroju (2004)[17] i Zielonej Góry (2016)[18]. W 2012 otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Województwa Lubuskiego[19].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 119–120. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e f g h i j Biskup Stefan Regmunt – nowy ordynariusz diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. episkopat.pl (arch.), 2007-12-29. [dostęp 2013-08-09].
  3. a b c Stefan Regmunt (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-05-17].
  4. a b G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 305. ISBN 83-911554-0-4.
  5. a b c Gorzów Wlkp.: ingres bpa Stefana Regmunta. ekai.pl, 2008-01-19. [dostęp 2012-12-25].
  6. Rinuncia del Vescovo di Zielona Góra-Gorzów (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2007-12-29. [dostęp 2014-05-24].
  7. Rezygnacja bpa Adama Dyczkowkiego oraz nominacja bpa Stefana Regmunta. Komunikat Nuncjusza Apostolskiego [sic!]. episkopat.pl (arch.), 2007-12-29. [dostęp 2013-08-09].
  8. Zarys historii diecezji. kuria.zg.pl. [dostęp 2013-10-25].
  9. Komunikat Biskupa Zielonogórsko-Gorzowskiego Stefana Regmunta. kuria.zg.pl (arch.), 2015-05-13. [dostęp 2015-11-23].
  10. Rinuncia del Vescovo di Zielona Góra-Gorzów (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2015-11-23. [dostęp 2015-11-23].
  11. Zielona Góra: Rezygnacja bp. Stefana Regmunta. Bp Tadeusz Lityński – biskupem zielonogórsko-gorzowskim. episkopat.pl (arch.), 2015-11-23. [dostęp 2016-10-18].
  12. Bp Regmunt: będę użyteczny, na ile pozwoli kondycja zdrowotna. ekai.pl, 2015-11-23. [dostęp 2015-11-23].
  13. Komisja Rewizyjna Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-09].
  14. Stefan Regmunt na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-08].
  15. Nomina di Membri e di Consultori del Pontificio Consiglio per gli Operatori Sanitari (wł.). press.vatican.va, 2011-01-05. [dostęp 2013-10-25].
  16. Bp Regmunt włączy się w prace Papieskiej Rady ds. Służby Zdrowia. ekai.pl, 2011-01-07. [dostęp 2011-02-18].
  17. Uchwała Nr XXV/127/04 Rady Miasta Jedlina-Zdrój. jedlinazdroj.eu, 2004-12-03. [dostęp 2013-08-09].
  18. P. Wańczko: Mamy dwóch nowych honorowych obywateli Zielonej Góry. Biskup podzielił radnych. gazetalubuska.pl, 2016-06-28. [dostęp 2016-06-28].
  19. Uchwała Nr XXXIII/357/12 Sejmiku Województwa Lubuskiego. bip.lubuskie.pl, 2012-12-19. [dostęp 2017-01-10].

Linki zewnętrzne[edytuj]