Stefan Stefański (muzealnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Stefański
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1914
Sanok
Data i miejsce śmierci 2 czerwca 1998
Sanok
Zawód muzealnik
Narodowość  Polska
Pracodawca Muzeum Ziemi Sanockiej,
Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Rodzice Michał, Seweryna
Małżeństwo Regina
Krewni i powinowaci Marian (brat), Stanisław de Mirow Myszkowski
Signature of Stefan Stefański (Sanok).jpg
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej
Odznaka „Zasłużony Działacz Turystyki” Złota Honorowa Odznaka PTTK Odznaka „Zasłużony dla Sanoka”

Stefan Zbigniew Stefański (ur. 12 lipca 1914 w Sanoku, zm. 2 czerwca 1998 tamże) – polski muzealnik, kustosz, regionalista, bibliofil, numizmatyk, kolekcjoner, działacz turystyczny, znawca historii Sanoka i ziemi sanockiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kamienica przy ul. Henryka Sienkiewicza 2 w Sanoku
Stefan Stefański z kolekcją starych żelazek
Grobowiec rodziny Stefańskich

Urodził się 12 lipca 1914 w Sanoku[1]. Był synem Michała i Seweryny z domu Sikorskiej. Rodzina ojca, który osiedlił się w Sanoku, pochodziła z Gręboszowa, a matka z Nowosiółek. Miał czworo rodzeństwa. Pochodził z rodziny kupieckiej (jego rodzice prowadzili sklep z galanterią męską, artykułami kolonialnymi, umiejscowiony w kamienicy Ramerówka[2][3]; w okresie schyłkowym zaboru austriackiego był jednym z nielicznych w mieście należących do Polaków[4]). Jego bratem był Marian (1919-1977)[5]. Do 1937 rodzina Stefańskich zamieszkiwała w kamienicy przy obecnej ulicy Henryka Sienkiewicza 2 (w latach 20. mieszkanie najmował tam nauczyciel Władysław Dajewski)[6].

20 czerwca 1933 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Zygmunt Bezucha, Edward Czech, Mieczysław Przystasz)[1][7]. Już jako uczeń, wraz z Adamem Fastnachtem i Aleksandrem Rybickim rozpoczął działalność gromadzenia eksponatów, które następnie zostały udostępnione w Muzeum Ziemi Sanockiej[8] (powstało w 1934 i było zlokalizowane na Zamku Królewskim w Sanoku)[9]. W latach 1934-1944 był sekretarzem muzeum[10]. Prowadził także ewidencję zbiorów numizmatycznych oraz pracował jako przewodnik zwiedzających[11].

W okresie międzywojennym wraz z siostrą Janiną prowadził prywatną Bibliotekę Mieszczańską[12]. W 1936 rozpoczął studia na Akademii Handlu Zagranicznego we Lwowie, które przerwał wskutek wybuchu II wojny światowej[13] (zaliczył także pierwszy rok w Seminarium Duchownym). W 1940 z inicjatywy malarza Leona Getza został zatrudniony przy zbiorach polskich dwóch placówek połączonych: Muzeum Ziemi Sanockiej i Muzeum Towarzystwa Łemkowskiego[14]. Na przełomie 1939/1940 dokonał przetransportowania księgozbioru z biblioteki sanockiego gimnazjum do muzeum, ratując przed zniszczeniem przez Niemców[13]. W czasie okupacji prowadził także prywatną wypożyczalnię książek[13] pod nazwą "Leihbücherei Stefan Stefański". Dokonał także uratowania części byłego księgozbioru stacjonującego w Sanoku 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, z którego 500 egzemplarzy po wojnie przekazał do Centralnej Biblioteki Wojskowej[13]. 6 kwietnia 1942 ożenił się w Reginą Martą Tietz (ur. 1919 w Berlinie), z którą miał dwoje dzieci - syna Zbigniewa i córkę Romanę.

W czasie swojej pracy był czołowym organizatorem i muzealnictwa na terenie Sanoka, inicjował akcję gromadzenia i ratowania dzieł sztuki Ziemi Sanockiej, opracowywał zbiory, prowadził działalność badawczą, rozwijał wiedzę krajoznawczą, był autorem publikacji historycznych i turystycznych z zakresu Sanoka i regionu[15]. Po zakończeniu II wojny światowej dokonywał zabezpieczenia zbiorów i czynił starania o ponowne otwarcie placówki. Pracę w muzeum podjął w 14 października 1944 (wtedy mianowano go pracownikiem Starostwa Powiatowego Sanockiego z przydziałem obowiązków kierownika muzeum w Sanoku)[13], następnie został jego kustoszem (tytuł przyznany przez Ministra Kultury i Sztuki w 1960 roku) i dyrektorem (1944-1968)[16][17]. 27 marca 1947 razem z m.in. burmistrzem Michałem Hipnerem, wiceburmistrzem Józefem Bubellą, dyrektorem Sanockiej Fabryki Wagonów „Sanowag” Filipem Schneiderem, działaczem PPS Romanem Baczyńskim, przed kamienicą służącą za siedzibę 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty witali przybyłego z Krosna generała Karola Świerczewskiego[18][19], który następnego dnia poniósł śmierć pod Jabłonkami[20]. W latach 1948-1949 wspólnie z Aleksandrem Rybickim podejmował działanie ratowania zabytków sztuki sakralnej, w szczególności ikon, które lokalizowano w opuszczonych cerkwiach na terenie b. województwa rzeszowskiego, zbierano i gromadzono w nowo stworzonym Muzeum Historycznym w Sanoku. Dzięki temu powstała unikatowa i liczna kolekcja malarstwa ikonograficznego. W 1963 udał się do Francji celem przeniesienia do muzeum zbiorów malarskich przebywających tam polskich malarzy, w tym Franciszka Prochaski[13]. Kierownikiem muzeum pozostawał do 1968. Na początku 1968 poparł wniosek o zmianę narzuconej zmiany nazwy placu św. Jana w Sanoku autorstwa Jana Bezuchy[21] (wówczas istniał Plac im. Hanki Sawickiej)[21]; przemianowania dokonano w latach 50.), był jednym z radnych-inicjatorów przywrócenia pierwotnej nazwy. Wraz z nim podczas sesji rady głosował za zmianą Mieczysław Przystasz[22]), jednak po interwencji sekretarza Komitetu Powiatowego PZPR miesiąc później, 28 lutego 1968 uchwałę rady wycofano jako „nieprzemyślaną”[22] (zaprotestowała wówczas także Jadwiga Zaleska). W wyniku reperkusji władz Mieczysław Przystasz i Stefan Stefański stracili zajmowane stanowiska[23]. Został wtedy zatrudniony przez Aleksandra Rybickiego w Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, gdzie pełnił stanowisko szefa przewodników (szkolił nowych przewodników)[13]. W MBL pracował do 31 lipca 1979, po czym na własną prośbę przeszedł na emeryturę.

Działał na polu politycznym. Był współzałożycielem utworzonego w 1944 koła i został członkiem zarządu powołanego 19 lutego 1945 oddziału sanockiego Stronnictwa Demokratycznego, który stał się kontynuatorem Klubu Demokratycznego[24][25]. Z list tej partii był wybrany radnym Sanoka (w latach 1945-1968 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku; zasiadał w Komisji i Oświaty i Kultury MRN[26]). Był działaczem SD w całym okresie PRL. 28 listopada 1988 został wybrany członkiem prezydium Miejskiego Komitetu SD w Sanoku[27]. W 1950 był inicjatorem zorganizowania obchodów 800-lecia miasta Sanoka (rocznica przypadła na 1960, lecz uroczystości miały miejsce dwa lata później)[28]. Wchodził w skład Społecznego Komitetu Odbudowy pomnika Tadeusza Kościuszki w Sanoku (ideę zrealizowano w 1962)[29], odbudowy Sanockiego Domu Kultury (dawniej Dom Żołnierza Polskiego). W 1957 został powołany na konsultanta odbudowy Klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu[30]. Jako przedstawiciel SD w kwietniu 1988 został wiceprzewodniczącym Miejskiego Kolegium Wyborczego w Sanoku[31].

Od 1950 działał aktywnie w PTTK, był współzałożycielem sanockiego oddziału PTTK (1951/1952)[32], w którym sprawował funkcję prezesa powiatowego[33] (przełom lat 50. i 60.)[34], był wybierany wiceprezesem 1 lutego 1981[35], 3 lutego 1985[36], prowadził powołane w 1961 Koło Przewodnickie PTTK w Sanoku, którego został skarbnikiem[37], ponadto był członkiem Zarządu Głównego PTTK pracując w Komisji Krajoznawczej, później na przełomie lat 70./80. był członkiem Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Krośnie[38]. Angażował się w tworzenie osiedla campingowego na Białej Górze[38]. Był członkiem Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (w czerwcu 1987 został wybrany przewodniczącym sądu koleżeńskiego[39], 10 lipca 1991 wybrany członkiem zarządu[40]). Działał również w Towarzystwie Numizmatycznym, Towarzystwie Muzycznym, TPPR i innych.

Zasiadł w powołanym w 1947 Komitecie Bibliotecznym, wspierającego sanocką bibliotekę, a w wraz z żoną Reginą był członkiem działającego przy bibliotece od 1956 Koła Miłośników Książki[41]. Zasiadał w komitecie redakcyjnym i publikował w czasopiśmie „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. Działał przy organizacji odsłoniętego 10 października 1971 Pomnika Żołnierzy Września w Bykowcach[42]. Jego artykuły ukazywały się w piśmie „Gazeta Sanocka – Autosan”. W latach 1991-1996 publikował na łamach „Tygodnika Sanockiego” krótkie opowiadania historyczne dotyczące przeszłości Sanoka w cyklu ukazującym się pod tytułem "Pan Stefański opowiada"[43]. 27 kwietnia 1986 jako przedstawiciel Sanoka prowadził Turniej Miast „Sanok - Bolesławiec” rozegrany na lodowisku Torsan (drugim konferansjerem był Tadeusz Sznuk)[44][45]. Był numizmatykiem oraz wszechstronnym kolekcjonerem[38]. Posiadał księgozbiór w liczbie około 200 z dziedziny historii historii sztuki[46]. Zbierał druki ulotne, ekslibrisy[38]. Gromadził także m.in. zegary ludowe oraz przedmioty dotyczące piwa, np. kufle i szklanice[47][38].

Zamieszkiwał przy ulicy Adama Mickiewicza 3 w Sanoku[48][49]. Jego żoną była pochodząca z Poznania, Regina (1919-1989)[50]. Siostra Janina była wieloletnią pracownicą biblioteki w Sanoku[51].

Zmarł 2 czerwca 1998[52][53]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym w części „Rymanowski Stary” Cmentarza Centralnego w Sanoku 5 czerwca 1998[54][55]. Został tam także pochowany jego krewny, nauczyciel i pisarz Stanisław de Mirow Myszkowski (1849-1929)[56].

Ten człowiek kochał Ziemię Sanocką i walczył, aby zachować to, co dla niej ważne


— ks. Zdzisław Peszkowski o Stefanie Stefańskim[57]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Łącznie był autorem około 25 publikacji dotyczących dziedziny etnografii, turystyki i krajoznawstwa. Wydał m.in. pierwszy po 1945 przewodnik Sanoka.

  • Złota moneta celtycka z Trepczy (1967)
  • Trzydzieści lat Muzeum Sanockiego (1967)
  • Sanok i okolice. Przewodnik turystyczny (1963, wznowienia m.in. 1974, 1975[58], 1991[59])
  • Cmentarze sanockie (1991)
  • Karmel Zagórski (1991)
  • Kartki z niedawnej przeszłości Sanoka (1992[60], wyd. 2: 1993)
  • Epitafium Sebastiana Lubomirskiego w Kościele farnym w Sanoku (1992)
  • Kartki z przeszłości Sanoka (2005)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. a b XLVII. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku za rok szkolny 1933/34. Sanok: 1934, s. 28.
  2. Stefan Stefański, Kartki z przeszłości Sanoka, Sanok 2005, s. 15.
  3. Wojciech Sołtys, Budownictwo, przemysł, rzemiosło, handel, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, s. 520, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995
  4. Wojciech Sołtys, Budownictwo, przemysł, rzemiosło i handel, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 536.
  5. Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom I. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2009, s. 492. ISBN 978-83-60380-26-0.
  6. Stefan Stefański: Kartki z przeszłości Sanoka. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, 2005, s. 15-18. ISBN 83-919470-9-2.
  7. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-05-31].
  8. Józef Ząbkiewicz, Muzeum Historyczne / W latach powojennych / Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 916.
  9. Stefan Stefański, Kartki z przeszłości Sanoka, Sanok 2005, s. 5.
  10. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne. Środowisko kulturalne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 616.
  11. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne. Środowisko kulturalne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 618.
  12. Anna Strzelecka. Bibliotekarki sprzed ery Google’a. „Tygodnik Sanocki”, s. 6, Nr 28 (1127) z 19 lipca 2013. 
  13. a b c d e f g Zbigniew Wawszczak. Barwna postać sanockiego muzealnictwa. „Nowiny”, s. 5, Nr 248 z 30 października 1978. 
  14. "W połowie 1940 Kreisschulrat Willy Huber polecił przenieść "Muzeum Łemkiwszczyna" z pomieszczeń plebanii greckokatolickiej do gmachu zamkowego, w którym dotychczas mieściło się Muzeum Ziemi Sanockiej. Nowa placówka, działająca pod auspicjami Niemców otrzymała nazwę Ukraińskie Muzeum Łemkiwszczyna w Sanoku. Kustoszem muzeum mianowany został Ukrainiec, malarz Leon Getz. Adamowi Fastnachowi i Aleksandrowi Rybickiemu pracy w nowym, odpowiednio ukierunkowanym muzeum nie zaproponowano". [w:] Edward Zając. Zarys dziejów Muzeum Historycznego w Sanoku. str. 272 - 273
  15. Józef Ząbkiewicz, W latach powojennych. Życie kulturalne. Muzeum Historyczne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 918.
  16. O muzeum. muzeum.sanok.pl. [dostęp 6 grudnia 2014].
  17. Józef Ząbkiewicz, Muzeum Historyczne / W latach powojennych / Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 918.
  18. Artur Bata. Nie o każdym śpiewają pieśń.... „Nowiny”, s. 4, Nr 61 z 26-28 marca 1982. 
  19. Artur Bata: Bieszczady w ogniu. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987, s. 172. ISBN 83-03-01790-X.
  20. Artur Bata. Jabłonki: miejsce śmierci generała Karola Świerczewskiego. KAW. 1987. s. 39; Akcja „Wisła”: dokumenty. 1993. s. 110.
  21. a b Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 211, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  22. a b Andrzej Brygidyn, Po przełomie październikowym. W latach powojennych w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 799.
  23. Adam Sudoł: Polska Ojczyzna moja. Część II. Sanok: 1999, s. 260-261.
  24. Z okazji 50-lecia SD. Uroczysta wieczornica w Krośnie. „Nowiny”, s. 2, Nr 276 z 25 listopada 1987. 
  25. Andrzej Brygidyn: W latach powojennych. Życie polityczne. Kształtowanie się lokalnych struktur polityczno-administracyjnych w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 766.
  26. Krystyna Chowaniec, Oświata i szkolnictwo. Szkoły podstawowe, W latach powojennych w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 866.
  27. Obradował Miejski Zjazd SD (władze). „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 35 (470) z 10-20 grudnia 1988. 
  28. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne. Środowisko kulturalne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 791.
  29. Andrzej Brygidyn, Po przełomie październikowym. W latach powojennych w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 794.
  30. Zagórski karmel - ruiny klasztoru w Zagórzu. twojebieszczady.net. [dostęp 6 grudnia 2014].
  31. Wiesław Koszela. Miejskie Kolegium Wyborcze i Miejska Komisja Wyborcza w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 13 (448) z 1-10 maja 1988. 
  32. J. Czaja. W 20-ecie PTTK. Dorobek godny uznania. „Podkarpacie”. 2, s. 7, 8 października 1970. 
  33. Krzysztof Prajzner. Od PTT do PTTK. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 408, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  34. Historia Grupy Bieszczadzkiej GOPR (1961-2013). gopr.bieszczady.pl. [dostęp 6 grudnia 2014].
  35. Obradował XVIII Zjazd Sanockiego Oddziału PTTK. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 5 (206) z 10-20 lutego 1981. 
  36. Izabela Wilk. Nowa kadencja – nowe zadania sanockiego oddziału PTTK. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 7 (334) z 1-10 marca 1985. 
  37. Państwowe egzaminy na przewodników znów odbywają się w Sanoku. „Tygodnik Sanocki”, s. 4, Nr 11 (123) z 18 marca 1994. 
  38. a b c d e f g Anatol Wołoszyn. Pasjonat z Sanoka. „Nowiny”, s. 5, Nr 196 z 11 września 1980. 
  39. Nowe władze TRUMS. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 19 (418) z 1-10 lipca 1987. 
  40. Zbigniew Koziarz. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (1904–1994). „Rocznik Sanocki”. VII, s. 14, 1995. ISSN 0557-2096. 
  41. Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 43-44. ISBN 83-909787-3-3.
  42. Artur Bata. Udział Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku w budowie pomnika w Bykowcach. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. 14, s. 65-66, 1971. 
  43. Odszedł Stefan Stefański. „Tygodnik Sanocki”. Nr 23 (343), s. 1, 5 czerwca 1998. 
  44. Turniej... turniej... i po turnieju. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 14 (377) z 10-20 maja 1986. 
  45. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 957.
  46. Edward Zając, Środowisko kulturalne / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 623.
  47. Witold Szymczyk. Co, gdzie, kiedy? Wystawy. „Nowiny”, s. 4, Nr 40 z 21 lutego 1979. 
  48. Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 146.
  49. Marcin Smoter. Próba reaktywacji Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w latach 1945-1949. „Rocznik Sanocki 2011”, s. 142, 2011. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  50. Nekrolog. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 21 (492) z 20 lipca - 10 sierpnia 1989. 
  51. Małgorzata Antczak. Czytam, więc jestem. „Tygodnik Sanocki”. Nr 45 (313), s. 7, 7 listopada 1997. 
  52. Stefan Stefański. Nekrologi. „Tygodnik Sanocki”. Nr 23 (343), s. 2, 5 czerwca 1998. 
  53. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 348, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  54. Stefan Stefański. Nekrolog. „Tygodnik Sanocki”. Nr 23 (343), s. 2, 5 czerwca 1998.  Jolanta Ziobro. Pożegnanie Pana Stefana. „Tygodnik Sanocki”. Nr 24 (344), s. 2, 12 czerwca 1998.  Bogusław Siwiec. Pro memoria – wspomnienie o Stefanie Stefańskim. „Tygodnik Sanocki”. Nr 44 (364), s. 8, 30 października 1998. 
  55. Spacer po cmentarzu przy ul. Rymanowskiej. zymon.com.pl. [dostęp 17 maja 2014].
  56. Stefan Stefański: Cmentarze sanockie. Sanok: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Oddział w Sanoku, 1991, s. 15-16.
  57. Jolanta Ziobro. Pożegnanie Pana Stefana. „Tygodnik Sanocki”. Nr 24 (344), s. 2, 12 czerwca 1998. 
  58. Przewodnik po ziemi sanockiej. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 7 (26) z 1-15 kwietnia 1975. 
  59. Stanisław Sieradzki. Kolejne wydanie. „Tygodnik Sanocki”, s. 7, Nr 24 z 30 października 1991. 
  60. "Kartki z niedawnej przeszłości Sanoka". „Tygodnik Sanocki”, s. 11, Nr 12 (44) z 25 marca 1992. 
  61. Plenum WK SD w Rzeszowie. „Nowiny”, s. 2, Nr 28 z 3 lutego 1958. 
  62. M.P. z 1956 r. Nr 3, poz. 27
  63. Józef Ząbkiewicz. W 194 rocznicę „majowej jutrzenki”. „[[Gazeta Sanocka – Aut osan]]”, s. 1-2, Nr 14 (341) z 10-20 maja 1985. 
  64. Sport. Z obrad turystycznego sejmiku ziemi rzeszowskiej. „Nowiny”, s. 6, Nr 255 z 26 października 1960. 
  65. Jubileusz 10-lecia PTTK w Rzeszowie. „Nowiny”, s. 3, Nr 51 z 19 grudnia 1960. 
  66. Obradował Miejski Zjazd SD (odznaczenia). „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 35 (470) z 10-20 grudnia 1988. 
  67. Uroczyste obchody jubileuszu 25-lecia MBL. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 16 (272) z 10-20 czerwca 1983. 
  68. Wpisani do „Księgi zasłużonych dla województwa krośnieńskiego”. „Nowiny”, s. 3, Nr 144 z 23 lipca 1981. 
  69. Sanoczanie w „Księdze zasłużonych dla województwa krośnieńskiego”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, 7, Nr 22 (222) z 1-10 sierpnia 1981. 
  70. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 288, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  71. Konkurs „Ziemia rodzinna Grzegorza z Sanoka w literaturze” – rozstrzygnięty. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 15 (378) z 20-31 maja 1986. 
  72. W całym kraju uroczyście obchodzono Święto Odrodzenia Polski. W naszym regionie. Krośnieńskie. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 25 lipca 1988. 
  73. Józef Ząbkiewicz. Zaszczytne wyróżnienia dla sanoczan. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 23 (458) z 10-20 sierpnia 1988. 
  74. tasz. Laureaci nagród im. F. Kotuli. „Nowiny”, s. 1-2, Nr 45 z 22 lutego 1989. 
  75. Waldemar Bałda. Nagrody i medale im Franciszka Kotuli. „Nowiny”, s. 7, Nr 71 z 24-27 marca 1989. 
  76. Cichociemni z ziemi sanockiej rodem (I). „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 8 (479) 10-20 marca 1989. 
  77. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 959.
  78. Nagrody Miasta za rok 1993 przyznane. „Tygodnik Sanocki”, s. 1, Nr 15 (127) z 15 kwietnia 1994. 
  79. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 965.
  80. Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 531, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  81. Nagroda Miasta Sanoka. W: Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 123. ISBN 83-909787-3-3.
  82. Pan Stefański – Honorowy Obywatel. „Tygodnik Sanocki”. 27 (243), s. 1, 5 lipca 1996. 
  83. Pan Stefański Honorowym Obywatelem Sanoka. Wszystko memu miastu. „Tygodnik Sanocki”. Nr 46 (262), s. 1, 7, 15 listopada 1996. 
  84. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 330, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  85. Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 109. ISBN 83-909787-8-4.
  86. Nagroda dla pana Stefańskiego. „Tygodnik Sanocki”. 21 (237), s. 1, 24 maja 1996. 
  87. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 329, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]