Stefan Vrtel-Wierczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stefan Vrtel-Wierczyński (ur. 26 grudnia 1886, zm. 3 lutego 1963 w Poznaniu[1]) – polski bibliotekarz i bibliograf, historyk literatury polskiej i słowiańskiej, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Życiorys[edytuj]

Stefan Vrtel-Wierczyński uczęszczał do gimnazjum w Stryju, tu przewodził kółku samokształceniowemu, którego członkiem był m.in. Stanisław Vincenz. Odbył studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, w latach 1906–1908 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Wykładał później na uniwersytecie lwowskim.

W latach 1927–1937 i 1947–1950 pełnił funkcję dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu, a od 1 lipca 1937[2] do 1940 i w latach 1945–1947 był dyrektorem Biblioteki Narodowej. Był twórcą i kierownikiem w latach 1952–1962 Katedry Literatur Zachodniosłowiańskich (później Katedry Literatur Słowiańskich). Wydał również zabytki literatury średniowiecznej (m.in. Rozmyślanie przemyskie 1952, Kazania gnieźnieńskie 1953).

W 1948 twórca i pomysłodawca Polskiej Bibliografii Literackiej, utworzonej w strukturach Instytutu Badań Literackich.

Spoczywa na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.

Na Osiedlu Różany Potok w Poznaniu, nieopodal kampusu uniwersyteckiego, znajduje się ulica S. Vrtela-Wierczyńskiego.

Przypisy

  1. TSG. Prof. Stefan Vrtel-Wierczyński (1886-1963). „Życie Literackie”. XIII (13 (583)), s. 8, 1963-03-31. Krakowskie Wydawnictwo „RSW” Prasa Kraków. 
  2. Pożegnanie dyr. Stefana Dembego. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 146 z 3 lipca 1937.