Stefan Wierbłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Wierbłowski
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1904
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1978
Warszawa
Zawód dyplomata, polityk
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Order Lwa Białego I Klasy (Czechy)
Grób Stefana Wierbłowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Stefan Wierbłowski (ur. 17 marca 1904 w Warszawie, zm. 4 grudnia 1978 tamże) – polski działacz polityczny i dyplomata, ambasador Polski w Czechosłowacji (1945–1947), pełnomocnik tajnego Centralnego Biura Komunistów Polski przy Komitecie Centralnym WKP (b) (1944)[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia chemiczne w Caen (Francja), po powrocie do Polski w 1935 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Polski i został aresztowany za działalność komunistyczną. W 1939 roku, po rozpoczęciu działań wojennych, udał się do ZSRR, a powrócił w drugiej połowie roku 1944 jako zasłużony działacz komunistyczny. Został członkiem Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej. Następnie otrzymał stanowisko zastępcy szefa Resortu Informacji i Propagandy PKWN, po powołaniu rządu tymczasowego został podsekretarzem w Ministerstwie Informacji i Propagandy. W dniu 30 marca 1945 roku otrzymał nominację na posła RP w Pradze. Został ambasadorem w Czechosłowacji, funkcję tę pełnił w okresie od 22 czerwca 1945 do 28 listopada 1947 roku. W czasie swojej misji m.in. skutecznie interweniował u ministra spraw zagranicznych Czechosłowacji Jana Masaryka, gdy w grudniu 1945 roku władze w Pradze próbowały wysiedlić część Polaków z Zaolzia za Olzę.

Odwołany z funkcji ambasadora w październiku 1947 roku, zostaje Sekretarzem Generalnym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w lutym 1948 roku. W kwietniu 1951 roku został zaś Podsekretarzem Stanu w MSZ. We wrześniu 1954 roku jest zmuszony odejść z MSZ z powodu zawału serca. Wtedy został mianowany przewodniczącym Rady Naukowo-Wydawniczej Polskiej Akademii Nauk, kierownikiem Katedry Historii Powszechnej w Instytucie Nauk Społecznych oraz sekretarzem Komisji Biura Politycznego do Spraw Nauki. Jednocześnie nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego.

W 1956 roku zostaje przewodniczącym Polskiego Komitetu do spraw UNESCO i członkiem Rady Wykonawczej UNESCO z ramienia Polski. W 1962 roku zostaje wiceprzewodniczącym Rady Wykonawczej UNESCO. W marcu 1959 został redaktorem naczelnym Nowych Dróg, którą to funkcję sprawował do 1968 roku, kiedy został skierowany na emeryturę.

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżami Komandorskim (1949)[2], Oficerskim (19 lipca 1946)[3] i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Grunwaldu II klasy, Medalem 10-lecia Polski Ludowej[4] oraz czechosłowackim Orderem Białego Lwa I klasy (1947)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czesław Grzelak, Henryk Stańczyk, Stefan Zwoliński, Armia Berlinga i Żymierskiego, Warszawa 2009, s. 42
  2. M.P. z 1949 r. Nr 62, poz. 832
  3. M.P. z 1947 r. Nr 16, poz. 35
  4. "Kurier Polski", nr 262 z 7 grudnia 1978, str. 2.
  5. M.P. z 1947 r. Nr 68, poz. 465

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]