Stefan Wilkanowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Wilkanowicz
Ilustracja
Stefan Wilkanowicz (2008)
Data i miejsce urodzenia

3 stycznia 1924
Młociny

Data i miejsce śmierci

9 lipca 2022
Kraków

Zawód, zajęcie

pisarz, publicysta

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Świętego Sylwestra

Stefan Mieczysław Wilkanowicz (ur. 3 stycznia 1924 w Młocinach[1], zm. 9 lipca 2022[2] w Krakowie) – polski publicysta, dziennikarz, działacz katolicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia był inżynierem (absolwentem Politechniki Warszawskiej) i filozofem (studia z tej dziedziny ukończył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim). Początkowo pracował w zakładach mechanicznych Ursusa[1]. W latach 1956–1957 brał udział w zakładaniu Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie i Krakowie. Od 1957 pracował w „Znaku” i „Tygodniku Powszechnym”. W latach 1978–1994 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Znak”.

W latach 1972–1979 przewodniczył komisji apostolstwa świeckich w ramach duszpasterskiego synodu archidiecezji krakowskiej, w okresie 1977–1988 był członkiem Papieskiej Rady do spraw Świeckich. Podczas wydarzeń sierpniowych w 1980 przyłączył się do skierowanego do władz komunistycznych apelu 64 naukowców, literatów i publicystów o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[3]. W 1993 objął funkcję wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Katolików Świeckich.

Był także wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej i przewodniczącym jej komisji edukacyjnej, przewodniczącym rady Międzynarodowego Centrum Edukacji o Auschwitz i Holokauście. W 1999 powołany na wiceprzewodniczącego Polskiego Komitetu do spraw UNESCO. Był też przewodniczącym zarządu Fundacji Kultury Chrześcijańskiej „Znak”. Redagował serwis internetowy „Forum Żydzi – Chrześcijanie – Muzułmanie”.

Był autorem kilku książek o tematyce chrześcijańskiej oraz licznych artykułów w różnych periodykach. Był również autorem tekstu[4][5], na podstawie którego Tadeusz Mazowiecki opracował preambułę do Konstytucji RP z 1997[6].

Jego żoną była Maria Teresa Trân Thi Lāi-Wilkanowicz[7]. Pochowany na tynieckim cmentarzu parafialnym[7].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Oficerskim (2006)[8] i Krzyżem Komandorskim (2012) Orderu Odrodzenia Polski[9]. Był kawalerem Orderu Świętego Sylwestra.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stefan Wilkanowicz. centrumjp2.pl. [dostęp 2012-11-17].
  2. Monika Maciejewska: Zmarł Stefan Wilkanowicz. Publicysta, dziennikarz i działacz katolicki miał 98 lat. polskatimes.pl, 9 lipca 2022. [dostęp 2022-07-09].
  3. Apel (64 intelektualistów wraz z załączonym suplementem zawierającym nazwiska sygnatariuszy apelu). karta.org.pl. [dostęp 2020-09-26].
  4. Stefan Wilkanowicz: Moja prywatna preambuła. tygodnikpowszechny.pl, 1 grudnia 2015. [dostęp 2019-07-21].
  5. Prof. Andrzej Zoll: Tekst preambuły napisał Stefan Wilkanowicz. dziennikpolski24.pl, 4 października 2019. [dostęp 2019-07-21].
  6. Konrad Sawicki: Lekcja z preambuły. wyborcza.pl, 10 sierpnia 2012. [dostęp 2012-11-17].
  7. a b W piątek pogrzeb Stefana Wilkanowicza. ekai.pl, 13 lipca 2022. [dostęp 2022-07-15].
  8. M.P. z 2007 r. nr 9, poz. 97
  9. M.P. z 2012 r. poz. 831

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Polak, Kto jest kim w Kościele: ekumeniczne „who is who” chrześcijaństwa w Polsce, Katolicka Agencja Informacyjna, Warszawa 1999.