Stefan Witorzeńć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Witorzeńć
5 ½ zwycięstw
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1908
Lida
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1994
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1932
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svg - Siły Powietrzne RP
RAF roundel.svg - RAF
Jednostki 3 Pułk Lotniczy w Poznaniu,
501 Dywizjon Myśliwski RAF,
Dywizjon 306,
Dywizjon 302
Stanowiska dowódca eskadry:
Dywizjon 306,
Dowódca: Dywizjon 302
2 Polskie Skrzydło Myśliwskie
25 Polska Szkoła Pilotażu Podstawowego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa,
Bitwa o Anglię
Lądowanie w Normandii
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) brytyjski Distinguished Flying Cross
Grób Stefana Witorzeńcia na Powązkach Wojskowych w Warszawie

Stefan Witorzeńć (ur. 2 stycznia 1908 w Lidzie, zm. 30 grudnia 1994 w Warszawie) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, pułkownik (ang. Group Captain) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

Życiorys[edytuj]

W 1932 ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (VI promocja, 33. lokata) i otrzymał awans na podporucznika. Służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu, a od 1935 jako instruktor w stopniu porucznika w Wyższej Szkole Pilotażu w Grudziądzu.

We wrześniu 1939 r. bronił rejonu Dęblina. Poprzez Rumunię i Francję przedostał się do Wielkiej Brytanii. Od 6 sierpnia 1940 służył w 501 Dywizjonie Myśliwskim RAF (razem ze Stanisławem Skalskim), w którym walczył w okresie Bitwy o Anglię uzyskując 4 i ½ zestrzelenia pewne oraz uszkadzając dwa samoloty .

17 listopada 1940 przeszedł do dywizjonu 306, w którym dowodził eskadrą A (od 22 listopada).

W marcu 1941 otrzymał stopień kapitana. 14 maja 1941 został skierowany do dywizjonu 302, którym dowodził od 27 maja do 24 listopada 1941. We wrześniu 1941 otrzymał stopień majora.

24 listopada 1941 objął funkcję dowódcy 2 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego, którym dowodził do 25 września 1942. 1 czerwca uzyskał wysokie brytyjskie odznaczenie lotnicze Distinguished Flying Cross.

Od 25 września 1942 do kwietnia 1944 był oficerem łącznikowym, a od 24 kwietnia 1944 – szefem wyszkolenia w 61 OTU. We wrześniu 1943 otrzymał stopień podpułkownika.

Od połowy sierpnia 1944 służył w dowództwie 2 Skrzydła Myśliwskiego wykonując równocześnie zadania bojowe.

7 stycznia 1945 został dowódcą 25 Polskiej Szkoły Pilotażu Podstawowego.

Wchodził w skład Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari.

W 1948 powrócił do Polski, ale dopiero w 1957 wraz z innymi pilotami PSP umożliwiono mu służbę w lotnictwie. Służył w Dowództwie Wojsk Lotniczych, a potem był Komendantem Centrum Szkolenia Lotniczego w Modlinie. W 1968 przeszedł do rezerwy.

W 1991 został prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich.

Zmarł 30 grudnia 1994. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany został 5 stycznia 1995 na cmentarzu Powązkowskim w wydzielonej Kwaterze Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Zestrzelenia[edytuj]

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 22. pozycji z 5 i 1/2 samolotów Luftwaffe zestrzelonymi na pewno i dwoma uszkodzonymi.

Zestrzelenia pewne:

  • 2 x Ju-87 – 15 sierpnia 1940
  • Bf-109 – 18 sierpnia 1940
  • Do-215 – 2 września 1940
  • ½ Do 215 – 11 września 1940
  • Bf 109 – 4 września 1941

Uszkodzone samoloty wroga:

  • Bf-110 – 12 sierpnia 1940
  • Ju-88 – 24 sierpnia 1940

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. gen. Sikorski dekoruje Krzyżem Orderu Virtuti Militari
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 stycznia 1995 r. o nadaniu orderu. M.P. z 1995 r. Nr 14, poz. 170

Bibliografia[edytuj]

  • Stefan Czmur, Z żałobnej karty. Płk pil. Stefan Witorzeńć (1908-1994), Wojskowy Przegląd Historyczny, Warszawa 1995, nr 1/2 (151/152), s. 322-324.

Linki zewnętrzne[edytuj]