Stefania Allinówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefania Allinówna, Stefania Allina (ur. 19 listopada 1895 w Łodzi, zm. 20 kwietnia 1988 w Warszawie) – polska pianistka i pedagog pochodzenia czesko-hiszpańskiego[1].

Jej ojciec, Zygmunt Allina, pochodził z Hiszpanii, matka natomiast – Julia – z Czech. Studiowała w klasie Aleksandra Michałowskiego w Instytucie Muzycznym w Warszawie (1910–1917), a także kompozycję u Felicjana Szopskiego i Kazimierza Sikorskiego. W latach 20. kształciła się pod kierunkiem Egona Petriego i Hugona Leichtentritta w Berlinie, w 1937 odbyła kurs prowadzony przez Edwina Fischera w Poczdamie. Po powstaniu warszawskim wywieziona do Niemiec na przymusowe roboty.

Od 1929 profesor fortepianu w Śląskim Konserwatorium Muzycznym w Katowicach (a następnie Akademii Muzycznej). W latach 1931–1960 koncertowała w duecie z Władysławą Markiewiczówną. Wykształciła 22 pianistów, a wśród jej uczniów znaleźli się m.in. Wiesław Szlachta, Michał Spisak, Jan Gawlas, Czesław Stańczyk, Józef Świder, Stanisław Tomczyński i Piotr Paleczny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obywatelstwo polskie otrzymała w 1931 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]