Stenotrophomonas maltophilia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stenotrophomonas maltophilia
ilustracja
Systematyka
Królestwo bakterie
Typ Proteobakterie
Klasa Gammaproteobakterie
Rząd Xanthomonadales
Rodzina Xanthomonadaceae
Rodzaj Stenotrophomonas
Gatunek S. maltophilia
Nazwa systematyczna
Stenotrophomonas maltophilia
Palleroni & Bradbury 1993

Stenotrophomonas maltophiliagram ujemna, nieprzetrwalnikująca bakteria o niskiej zjadliwości, będąca przyczyną zakażeń oportunistycznych. Zaliczana jest do zwyczajowej grupy pałeczek niefermentujących. Wykazuje wysoką oporność na wiele antybiotyków.

Morfologia i fizjologia[edytuj | edytuj kod]

Jest to bakteria o kształcie prostej pałeczki, w barwieniu metodą Grama barwi się na różowo (gramujemnie). Jest urzęsiona. Prowadzi ściśle tlenowy metabolizm (tlen jest ostatecznym akceptorem elektronów) oraz ma niskie wymagania pokarmowe. Kolonie mają z reguły kolor żółtawy. Na podłożu agarowym z dodatkiem krwi rosną dając lawendowe kolonie, które z czasem zmieniają barwę na żółtozieloną. Hodowla na tym podłożu ma charakterystyczny, intensywny zapach amoniaku. Optymalna temperatura do wzrostu S. maltophilia to 35 °C. Najważniejsze cechy odróżniające je od pozostałych pałeczek niefermentujących to brak oksydazy cytochromowej oraz zdolność do dekarboksylacji lizyny[1].

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Bakteria występuje powszechnie w środowisku wilgotnym (gleba, rośliny, owoce, ścieki, woda). Jest izolowana także ze sprzętów szpitalnych, takich jak nawilżacze, respiratory, odsysacze lub środki dezynfekcyjne. Uważa się, że w przypadku skolonizowania szpitala, bakterii nie da się już z niego wyeliminować.

Chorobotwórczość[edytuj | edytuj kod]

Bakteria jest w stanie wywołać chorobę tylko u pacjentów z osłabioną odpornością (AIDS, ciężka choroba podstawowa, stan po przeszczepie). U takich osób śmiertelność przekracza 40%[1]. Czynnikiem predysponującym jest dłuższa hospitalizacja, zastosowane rurki intubacyjne, cewniki (ze względu na tworzenie biofilmu), czy oddychanie za pomocą respiratora. Główne przypadki z których izolowano tą bakterię to: bakteriemia, zakażenie ran, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcje dróg moczowych, zapalenie płuc[1]. Stenotrophomonas maltophilia znajduje się w pierwszej dziesiątce patogenów powodujących zakażenia wewnątrzszpitalne.

Czynniki zjadliwości[edytuj | edytuj kod]

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Antybiotykami zachowującymi aktywność jest kotrimoksazol, timentin oraz nowsze fluorochinolony. Karbapenemy pomimo swojej aktywności in vitro, nie działają in vivo i nie mogą być stosowane. Dzięki swojej oporności na wiele antybiotyków i zdolności do ich unieszkodliwiania i rozkładu, zakażenie Stenotrophomonas maltophilia sprzyja zakażeniu bardziej zjadliwymi drobnoustrojami.

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

  • Pseudomonas maltophilia (ex Hugh and Ryschenkow 1961) Hugh 1981
  • Xanthomonas maltophilia (Hugh 1981) Swings et al. 1983
  • Pseudomonas hibiscicola Moniz 1963
  • Pseudomonas beteli corrig. (Ragunathan 1928) Savulescu 1947

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Eligia. Szewczyk, Diagnostyka bakteriologiczna, wyd. Wyd. 2 zm, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, ISBN 978-83-01-16060-9, OCLC 843395714 [dostęp 2018-10-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.