Stephanie Vogt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stephanie Vogt
Ilustracja
Państwo  Liechtenstein
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1990
Vaduz
Wzrost 167 cm
Masa ciała 62 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2006
Zakończenie kariery sierpień 2016
Trener Stefan Lochbihler
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 12 ITF
Najwyżej w rankingu 137 (24 lutego 2014)
Australian Open 1Q (2013–2016)
Roland Garros 3Q (2013)
Wimbledon 3Q (2014)
US Open 2Q (2012, 2014)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2 WTA, 11 ITF
Najwyżej w rankingu 69 (22 lutego 2016)
Australian Open 2R (2016)
Roland Garros 1R (2016)
Wimbledon 1R (2015)
US Open 1R (2014)
ilustracja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Liechtenstein
Igrzyska małych państw Europy
Złoto Monako 2007 gra pojedyncza
Złoto Liechtenstein 2011 gra pojedyncza
Złoto Luksemburg 2013 gra pojedyncza
Złoto Liechtenstein 2011 gra podwójna
Złoto Luksemburg 2013 gra podwójna
Złoto Liechtenstein 2011 gra mieszana
Złoto Luksemburg 2013 gra mieszana
Srebro Andora 2005 gra pojedyncza
Srebro Andora 2005 gra podwójna
Srebro Monako 2007 gra pojedyncza

Stephanie Vogt (ur. 15 lutego 1990 w Vaduz) – liechtensteińska tenisistka, reprezentantka kraju w Pucharze Federacji, multimedalistka igrzysk małych państw Europy, olimpijka.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W karierze wygrała dwanaście turniejów singlowych i jedenaście deblowych rangi ITF. Najwyższe – 137. miejsce w rankingu gry pojedynczej osiągnęła 24 lutego 2014. Najwyższą pozycję w rankingu gry podwójnej (69. miejsce) osiągnęła podczas notowania dnia 22 lutego 2016. Vogt to aktualnie najwyżej klasyfikowana w rankingu WTA zawodniczka z Liechtensteinu.

W październiku 2013 zwyciężyła w swoim pierwszym turnieju WTA Tour – w Luksemburgu, gdzie występowała razem z Yaniną Wickmayer, pokonały w meczu mistrzowskim parę Kristina BarroisLaura Thorpe wynikiem 7:6(2), 6:4.

W lipcu 2015 po raz drugi w karierze odniosła triumf w deblowych zawodach cyklu WTA Tour – w Bad Gastein razem z Danką Kovinić wygrały 4:6, 6:4, 10–3 nad parą Lara ArruabarrenaLucie Hradecká.

Występy na igrzyskach małych państw Europy[edytuj | edytuj kod]

W zawodach tenisowych podczas igrzysk małych państw Europy zdobyła dziesięć medali: siedem złotych oraz trzy srebrne. Pierwsze miejsca osiągała w konkurencjach gry pojedynczej (2007[1], 2011[2], 2013[3]), gry podwójnej (2011[4], 2013[5]) oraz gry mieszanej (2011[6], 2013[7]). Srebro zdobywała w singlu (2005, 2007[8]) oraz deblu (2005).

Występy na igrzyskach olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku otrzymała dziką kartę na turniej gry pojedynczej podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie. Nie mogła jednak wystartować w zawodach z powodu kontuzji[9][10]. Jej miejsce zajęła Tamarine Tanasugarn[11].

18 kwietnia 2012 roku podane zostały tenisistki, które otrzymały dzikie karty do turnieju olimpijskiego w 2012 roku. Wśród nich znalazła się także Vogt jako przedstawicielka „niewielkiego kraju”[9][10]. Zawodniczka została wybrana chorążym swojej reprezentacji[12]. Wystąpiła jedynie w rywalizacji gry pojedynczej. W pierwszym meczu uległa Anie Tatiszwili 2:6, 0:6, ostatecznie zajmując 33–64. pozycję[13].

Finały turniejów WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series

Gra podwójna 2 (2-0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 20 października 2013 Luksemburg Twarda (hala) Belgia Yanina Wickmayer Niemcy Kristina Barrois
Francja Laura Thorpe
7:6(2), 6:4
Zwyciężczyni 2. 26 lipca 2015 Bad Gastein Ceglana Czarnogóra Danka Kovinić Hiszpania Lara Arruabarrena
Czechy Lucie Hradecká
4:6, 6:4, 10–3

Wygrane turnieje rangi ITF[edytuj | edytuj kod]

turnieje z pulą nagród 100 000 $
turnieje z pulą nagród 75 000 $
turnieje z pulą nagród 50 000 $
turnieje z pulą nagród 25 000 $
turnieje z pulą nagród 15 000 $
turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 24/06/2007 Szwajcaria Davos 10 000 ziemna Australia Jessica Moore 6:4, 4:6, 6:3
2. 04/05/2008 Chorwacja Makarska 50 000 ziemna Rosja Anastasija Piwowarowa 6:2, 6:3
3. 29/05/2010 Słowenia Velenje 10 000 ziemna Czechy Pavla Šmídová 6:1, 6:2
4. 29/05/2010 Egipt Kair 25 000 ziemna Słowenia Maša Zec Peškirič 6:1, 6:3
5. 11/09/2011 Holandia Alphen aan den Rijn 25 000 ziemna Polska Katarzyna Piter 6:2, 6:4
6. 10/03/2013 Wielka Brytania Sutton 10 000 twarda Niemcy Carina Witthöft 3:6, 6:4, 6:3
7. 17/03/2013 Wielka Brytania Bath 15 000 twarda Belgia An-Sophie Mestach 7:6(3), 6:3
8. 13/07/2013 Francja Biarritz 100 000 ziemna Słowacja Anna Schmiedlová 1:6, 6:3, 6:2
9. 15/09/2013 Czarnogóra Podgorica 25 000 ziemna Estonia Anett Kontaveit 6:4, 6:3
10. 16/02/2014 Brazylia São Paulo 25 000 ziemna Rosja Marina Mielnikowa 6:1, 6:4
11. 14/11/2014 Wielka Brytania Bath 25 000 twarda Włochy Alberta Brianti 6:3, 7:6(3)
12. 06/06/2015 Włochy Brescia 50 000 ziemna Wenezuela Andrea Gámiz 7:6(3), 6:4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Women's Singles (ang.). Monaco 2007, 2007. [dostęp 2012-05-02].
  2. Women's Singles (ang.). LieGames 2011, 2011-05-30. [dostęp 2012-05-02].
  3. Tennis: Women's singles (ang.). luxembourg2013.lu, 2013-06-01. [dostęp 2013-06-01].
  4. Women's Doubles (ang.). LieGames 2011, 2011-05-30. [dostęp 2012-05-02].
  5. Tennis: Women's doubles (ang.). luxembourg2013.lu, 2013-05-31. [dostęp 2013-06-01].
  6. Mixed doubles (ang.). LieGames 2011, 2011-05-30. [dostęp 2012-05-02].
  7. Tennis: Mixed doubles (ang.). luxembourg2013.lu, 2013-05-31. [dostęp 2013-06-01].
  8. Women's doubles (ang.). Monaco 2007, 2007. [dostęp 2012-05-02].
  9. a b ITF gives first two Olympics wildcards (ang.). W: Tennis [on-line]. indiansportsnews.com, 2012-04-19. [dostęp 2012-04-25].
  10. a b The Associated Press: First entrants set for Games tennis (ang.). espn.go.com, 2012-04-18. [dostęp 2012-04-25].
  11. Injury forces Vogt and Chela out of Beijing 2008 (ang.). en.beijing2008.cn, 2008-07-29. [dostęp 2012-05-02].
  12. Michael Zanghellini: Steffi Vogt Fahnenträgerin (alem.). W: Olympiateamtreffen [on-line]. losv.li, 2012-07-05. [dostęp 2013-03-10].
  13. Drabinka gry pojedynczej (ang.). itftennis.com, 2012-07-26. [dostęp 2013-03-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]