Steven Weinberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Steven Weinberg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1933
Nowy Jork
Zawód fizyk

Steven Weinberg (ur. 3 maja 1933 w Nowym Jorku) – amerykański fizyk teoretyk, autor teorii unifikującej dwa oddziaływania: słabe i elektromagnetyczne[1], laureat Nagrody Nobla.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Nowym Jorku, tam też uczęszczał do szkoły średniej Bronx High School of Science, gdzie był w jednej klasie z Sheldonem Lee Glashowem. Po ukończeniu szkoły (w 1950 roku) obaj podjęli studia na Uniwersytecie Cornella. Po ukończeniu studiów I stopnia, Weinberg wyjechał do Kopenhagi, aby kontynuować edukację w Instytucie Fizyki Teoretycznej. Tam, we współpracy z Davidem Frischem i Gunnarem Källénem rozpoczął pracę badawczą. Po rocznym pobycie w Danii, wrócił do Stanów Zjednoczonych, i ukończył studia na Uniwersytecie Princeton, uzyskując doktorat w 1957 roku pod opieką naukową Sama Treimana.

W latach 1959-1960 pracował na Uniwersytecie Columbia, a od 1960 do 1966 roku na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W tym czasie prowadził badania dotyczące różnych tematów, m.in. fizyki cząstrek elementarnych, czy zachowaniami wysokoenergetycznymi na diagramach Feynmana. Zaczął także interesować się astrofizyką, zaczął pisać pierwsze rozdziały książki Gravitation and cosmology (ukończonej w 1971 roku).

W 1966 roku uzyskał stanowisko wykładowcy (Loeb Lecturer) na Uniwersytecie Harvarda, był także profesorem wizytującym na Massachusetts Institute of Technology. W 1969 roku objął stanowisko profesora fizyki na tej uczelni. W 1973 roku, gdy Julian Schwinger odszedł z Uniwersytetu Harvarda, Weinberg objął tam stanowisko profesora. Współpracował także z Smithsonian Astrophysical Observatory. W 1982 roku przeniósł się na University of Texas at Austin

W 1967 roku sformułował teorię opisującą zarówno oddziaływania słabe, jak i oddziaływania elektromagnetyczne. W 1973 roku tzw. „elektrosłaba teoria” Weinberga została potwierdzona doświadczalnie w akceleratorach cząstek[2]

W roku 1979 otrzymał, wraz z Sheldonem Lee Glashowem i Abdusem Salamem, Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za prace nad jednolitą teorią wzajemnego słabego i elektromagnetycznego oddziaływania cząstek elementarnych[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Swoją żonę Louise Weinberg poznał podczas studiów na Uniwersytecie Cornella. Pobrali się w 1954 roku, ich córka Elizabeth urodziła się w 1963 roku w Berkeley. Louise Weinberg jest profesorem prawa.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Gravitation and Cosmology: Principles and Applications of the General Theory of Relativity (1972)
  • The First Three Minutes: A Modern View of the Origin of the Universe (1977, zaktualizowane wydanie 1993)
  • The Discovery of Subatomic Particles (1983)
  • Elementary Particles and the Laws of Physics: The 1986 Dirac Memorial Lectures (1987, wspólnie z Richardem Feynmanem)
  • Dreams of a Final Theory: The Search for the Fundamental Laws of Nature (1993),
  • The Quantum Theory of Fields (trzy tomy: I Foundations 1995, II Modern Applications 1996, III Supersymmetry 2000)
  • Facing Up: Science and Its Cultural Adversaries (2001)
  • Glory and Terror: The Coming Nuclear Danger (2004)
  • Cosmology (2008)
  • Lake Views: This World and the Universe (2010)
  • Lectures on quantum mechanics (2012)
  • To Explain the World: The Discovery of Modern Science (2015)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Steven Weinberg - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1979 > Sheldon Glashow, Abdus Salam, Steven Weinberg [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-02-03]., Biographical, Nobel Lecture, December 8, 1979, Conceptual Foundations of the Unified Theory of Weak and Electromagnetic Interactions
  2. Encyklopedia Wszechświata. Warszawa: 2006, s. 30. ISBN 978-83-01-14848-5.