Stiepan Akimow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stiepan Dmitriewicz Akimow
Степан Дмитриевич Акимов
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1896
Chanczewka
Data i miejsce śmierci 29 października 1941
koło wsi Gołodjewka
Przebieg służby
Lata służby 1916-1941
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska (1916–1918)
Red star.svg Armia Czerwona (1918 – 1941)
Stanowiska dowódca 48 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
wojna zimowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerownej Gwiazdy Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej

Stiepan Dmitriewicz Akimow (ros.) Степан Дмитриевич Акимов (ur. 11 stycznia 1896 Chanczewka, zm. 29 października 1941 koło wsi Gołodjewka) – radziecki wojskowy, generał porucznik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Chanczewka w obwodzie pskowskim.

W 1916 roku powołany do armii carskiej, brał udział w I wojnie światowej, osiągnął stopień chorążego.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach przeciwko wojskom gen. Judenicza i Denikina. Był kolejno dowódcą plutonu, kompanii, a następnie dowódcą batalionu 1 Brygady Kursantów Kursu Dowódców Piechoty w Peterhofie. Kurs ten ukończył w 1919 roku.

Po zakończeniu wojny domowej w latach 1921 – 1937 pełnił kolejno funkcje dowódcy kompanii, batalionu i pułku. W 1929 roku ukończył strzelecko-taktyczny kurs doskonalący dowódców Armii Czerwonej ”Wystrieł”. W 1937 roku został dowódcą 58 Dywizji Strzeleckiej, a w 1938 roku dowódcą 23 Korpusu Strzeleckiego Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego.

Jako dowódca 23 Korpusu w składzie 13 Armii od 25 stycznia do 13 marca 1940 roku wziął udział w wojnie radziecko-fińskiej[1].

W grudniu 1940 roku został inspektorem piechoty w Nadbałtyckim Specjalnym Okręgu Wojskowym.

Po ataku Niemiec na ZSRR został zastępcą dowódcy Frontu Północno-Zachodniego, a następnie dowódcą samodzielnej grupy wojsk, której zadaniem była obrona miasta Dyneburg i uniemożliwienia sforsowania przez wojska niemieckie rzeki Dźwiny. Wobec jednak przewagi przeciwnika grupa została rozbita i nie wykonała swojego zadania.

Pomimo tych niepowodzeń na początku sierpnia 1940 roku został dowódcą nowo utworzonej 48 Armii, która powstała na bazie Nowogrodzkiej Armijnej Grupy Wojsk. Armia ta prowadziła walki obronne na dalekich przedpolach Leningradu w składzie Frontu Północnego. W końcu sierpniu 1940 roku przekazał dowództwo armii i został skierowany na specjalny kurs w Akademia Sztabu Generalnego im. K. J. Woroszyłowa.

W październiku 1941 roku uczestniczył w formowaniu 113 Dywizji Strzeleckiej, a w dniu 10 października 1941 roku został wyznaczony na dowódcę 43 Armii, lecz z powodu choroby ostatecznie nie objął dowodzenia tą armią.

W dniu 29 października 1941 roku zginął w katastrofie lotniczej w rejonie wsi Gołodjewka w obwodzie penzeńskim w czasie ewakuacji z Moskwy do szpitala w Kujbyszewie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • komkor
  • generał porucznik (4 czerwca 1940)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 12-13. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)