Sting

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy angielskiego muzyka. Zobacz też: Sting (wrestler) i The Sting.
Sting
Ilustracja
Sting (2014)
Imię i nazwisko Gordon Matthew Sumner
Data i miejsce urodzenia 2 października 1951
Wallsend
Instrumenty gitara basowa, gitara akustyczna, gitara, lutnia, mandolina, kontrabas, harmonijka ustna, instrumenty klawiszowe, saksofon, klarnet turecki, perkusja
Gatunki rock, pop, new wave, jazz, soul, reggae
Zawód piosenkarz, kompozytor, aktor
Aktywność od 1971
Wydawnictwo A&M, Deutsche Grammophon, Universal
Współpracownicy
Hugh Padgham, Kipper, Dominic Miller, Jo Lawry, Branford Marsalis, Steven Mercurio, Vinnie Colaiuta, Chris Botti
Zespoły
The Police, Phoenix Jazzmen, The Newcastle Big Band, Last Exit
Odznaczenia
Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Wielki Oficer Orderu Zasługi Naukowej i Kulturalnej Gabrieli Mistral (Chile) Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
Podpis Gordon Matthew Sumner
Strona internetowa

Sting, właściwie Gordon Matthew Sumner (ur. 2 października 1951 w Wallsend) – brytyjski muzyk, multiinstrumentalista, piosenkarz i kompozytor odznaczony tytułem komandora Orderu Imperium Brytyjskiego, lider, główny kompozytor i gitarzysta basowy zespołu muzycznego The Police (przełom lat 70. i 80. XX wieku).

Swój pseudonim otrzymał podczas jednego z występów z Phoenix Jazzmen, na którym wystąpił w swetrze w czarno-żółte pasy. Lider zespołu Gordon Solomon stwierdził, że piosenkarz wygląda jak trzmiel i stąd jego pseudonim Sting (czyli Żądło).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wallsend, robotniczej dzielnicy Newcastle w Anglii. Jest najstarszym z czworga dzieci małżeństwa Audrey Cowell i Ernesta Sumnera. Ma brata Philipa oraz dwie siostry: Angelę i Anitę. Został wychowany w tradycji religii rzymskokatolickiej (jego babka pochodziła z irlandzkiej rodziny).

Naukę zaczął w katolickiej szkole podstawowej St. Cuthbert's. Następnie zdał egzaminy wstępne na Uniwersytet Warwick w Coventry, by studiować filologię angielską. Studiował tam jeden semestr i wrócił do Newcastle, gdzie przez pół roku pracował na budowie.

Później pracował w administracji jako urzędnik w dziale zajmującym się podatkiem dochodowym. W latach 1971-1974 uczęszczał do szkoły o profilu pedagogicznym. Następnie przez dwa lata pracował jako nauczyciel w rzymskokatolickiej szkole podstawowej w Cramlington.

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Od najmłodszych lat chciał zostać muzykiem. Początkowo grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi takimi jak Phoenix Jazzmen, Last Exit czy The Newcastle Big Band, którego działalność zapoczątkowała grupa studentów z miejscowego uniwersytetu pod koniec lat sześćdziesiątych.

Kariera z The Police[edytuj | edytuj kod]

W 1977 wraz ze Stewartem Copelandem i Henrym Padovanim (bardzo szybko zastąpionym przez Andy’ego Summersa) utworzył w Londynie rockowy zespół The Police. Wydał z nim szereg znanych albumów i zdobył sześć nagród Grammy na początku lat osiemdziesiątych. Ich ostatni album, zatytułowany Synchronicity, ukazał się w 1983. Trzy lata później zespół reaktywował się, by nagrać nową wersję piosenki „Don't Stand So Close to Me”. Niedługo później Sting rozpoczął karierę solową.

Kariera solowa[edytuj | edytuj kod]

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]
Sting, kwiecień 1989

We wrześniu 1981 zadebiutował jako solista podczas czwartego koncertu dla Amnesty International. Zaśpiewał wówczas piosenki „Roxanne” i „Message in a Bottle”, a także własną aranżację piosenki Boba Dylana - „I Shall Be Released”.

W 1982 wydał solowy singiel „Spread a Little Happiness”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Syrop z siarki i piołunu. Utwór był własną interpretacją utworu Vivian Ellis z musicalu Mr. Cinders z 1920.

W 1985 Sting wydał swój pierwszy solowy album studyjny, zatytułowany The Dream of the Blue Turtles. Rok później wydał album koncertowy pt. Bring on the Night, na którym znalazły się utwory z debiutanckiej płyty oraz wcześniejszych okresów jego twórczości. Album został zekranizowany na VHS, później również na DVD i Blu-ray.

Album ...Nothing Like the Sun nagrany w 1987, a swoją nazwę wziął z fragmentu 130. sonetu Williama Shakespeare’a. Tytułowy cytat pada w utworze „Sister Moon”, z tego albumu. Krążek pokrył się platyną w Wielkiej Brytanii[1] oraz dwukrotną w Stanach Zjednoczonych[2].

Zimą 1988 ukazał się album, zatytułowany ...Nada Como el Sol, na którym znalazło się pięć utworów z poprzedniego albumu wykonywanych przez Stinga w języku hiszpańskim i portugalskim.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W 1991, dwa lata po śmierci swojego ojca, Sting wydał album, zatytułowany The Soul Cages. Płyta zdobyła tytuł platynowej w USA[2], złotej w Wielkiej Brytanii[1] oraz Finlandii[3] i zanotowała czołowe lokaty w Europie.

Swój drugi koncertowy krążek, Acoustic Live in Newcastle, Sting nagrał jesienią 1991, w ramach trasy „The Soul Cages Tour”. Na płycie znalazło się pięć utworów, w tym „Ain't No SunshineBilla Withersa. Nagranie wykonano w Wallsend, rodzinnej miejscowości Stinga.

Po przeprowadzce do Wiltshire, w 1993 Sting wydał swój kolejny album, zatytułowany Ten Summoner's Tales. Tytuł krążka stanowi grę słów opartą na prawdziwym nazwisku muzyka (Sumner). Album składa się z dwunastu utworów, dość luźno ze sobą powiązanych, których tematyka dotyczy głównie kwestii miłości i moralności. W 1998 dokonano reedycji albumu, a na nowym krążku pojawiły się teledysk do utworu „If I Ever Lose My Faith In You” oraz piosenka „Everybody Laughed But You”, której nie zawierała wersja z 1993 w wydaniu na rynek amerykański i kanadyjski.

W 1994 na rynek wyszła kompilacja utworów Stinga, zatytułowana Fields of Gold, która pokryła się dwukrotną platyną w Stany Zjednoczone, potrójną w Wielkiej Brytanii oraz złotem w Polsce.

Wersja piosenki „It's Probably Me” została wykorzystana w filmie Zabójcza broń 3, zaś „Shape Of My Heart” w filmie Leon zawodowiec.

Po 2000 roku[edytuj | edytuj kod]
Sting podczas koncertu, 2000

W 2003 wraz z pozostałymi członkami The Police, Stewartem Copelandem i Andym Summersem, został nominowany do Rock and Roll Hall of Fame[4].

18 sierpnia 2015 wytwórnia Polydor potwierdziła, że 28 sierpnia tego samego roku wyjdzie singel nagrany przez niego wraz z francuską piosenkarką Mylène Farmer[5].

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

W 1978 pojawił się w epizodycznej roli obok członków grupy Sex Pistols w filmie Kto zabił Bambi? (Who Killed Bambi?). Produkcja została wstrzymana przez wytwórnię (20th Century Fox) i film nie został ukończony. Krótki fragment z udziałem Stinga zamieszczony został w dokumencie Sex Pistols: Wściekłość i brud (The Filth and the Fury) z 2000.

Sting podczas Life Festival Oświęcim, czerwiec 2013

Oficjalnie więc Sting zadebiutował w 1979 w filmie Quadrophenia Franca Roddama. Następnie zagrał jedną z głównych ról w dreszczowcu Syrop z siarki i piołunu (Brimstone & Treacle, 1982). Jedną z najgłośniejszych kreacji Stinga była postać Feyda-Rauthy w filmie science fiction Davida Lyncha, pt. Diuna (1984), nakręconym na podstawie głośnej powieści pod tym samym tytułem autorstwa Franka Herberta. Następnie zagrał w kolejnym filmie Franca Roddama, Oblubienica Frankensteina (The Bride, 1985)[6] – była to adaptacja powieści Frankenstein, czyli nowy Prometeusz Mary Shelley – oraz w głośnym dramacie Obfitość (reż. Fred Schepisi) z Meryl Streep w roli głównej. Wystąpił również we włoskim dramacie Julia i Julia (Giulia e Giulia, 1987) Petera Del Monte[7] oraz pojawił się w epizodycznej roli „Heroicznego Oficera” w Przygodach barona Munchausena (1988) Terry’ego Gilliama[8]. W 1995 zagrał w Grotesce (The Grotesque/Gentlemen Don't Eat Poets) Johna-Paula Davidsona, zrealizowanej na podstawie powieści Patricka McGratha[9]. W filmie Burzliwy poniedziałek zagrał właściciela klubu jazzowego, a akcja rozgrywała się w jego rodzinnym mieście, Newcastle. W 1998 również zagrał właściciela pubu w filmie Guya Ritchiego Porachunki (Lock, Stock and Two Smoking Barrels).

Sting występował także w produkcjach telewizyjnych (gościnnie w Kapitanie Planecie i Planetarianach, Simpsonach i Ally McBeal) oraz teatralnych. W 1989 wystąpił w broadwayowskim musicalu Opera za trzy grosze w reżyserii Johna Dextera[10].

W późniejszym okresie z przemysłem filmowym związany był przez swoją muzykę, przy czym zdarzyło mu się zagrać samego siebie w animowanym Filmie o pszczołach (2007).

Jego sceniczna kreacja przyczyniła się do powstania postaci o imieniu John Constantine – głównego bohatera serii komiksów pt. „Hellblazer”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1976–1984 był mężem aktorki Frances Tomelty. W 1992 poślubił Trudie Styler – aktorkę i producentkę filmową. Ich najmłodsza córka, Eliot Paulina „Coco” Sumner także zajęła się solową karierą piosenkarską. Z kolei najstarszy syn Stinga (z Frances Tomelty), Joe Sumner, jest liderem grupy Fiction Plane.

Kalendarium

Działalność pozasceniczna[edytuj | edytuj kod]

Sting i Garri Kasparov przed pojedynkiem

Artysta bardzo aktywnie wspiera organizacje zajmujące się ochroną środowiska i akcjami humanitarnymi takie jak Amnesty International czy Fundacja Ochrony Lasów Tropikalnych. Jedna z żab odkryta w Kolumbii w uznaniu jego zasług została nazwana Dendropsophus stingi.

Od lat Sting jest zapalonym szachistą. W 2000 roku rozegrał partię z utytułowanym Garrim Kasparowem, jednak przegrał.

W 2003 roku ukazała się jego autobiografia, zatytułowana Broken Music: A Memoir (wyd. polskie: Niespokojna muzyka: Wspomnienia, Wydawnictwo Literackie, październik 2004, tłum. Janusz Margański) - obecnie niedostępna w polskiej wersji językowej. W 2007 opublikowano zbiór tekstów Stinga, pt. Lyrics (wyd. polskie: Sting. Teksty i przekłady, In Rock, Poznań 2008, ​ISBN 978-83-60157-33-6​, tłum. Lesław Haliński).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Stinga.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Rok Konkurs Kategoria Nominowane dzieło Rezultat
1980 Grammy Best Rock Instrumental Performance „Reggatta De Blanc” Wygrana
1981 Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal „Don't Stand So Close To Me” Wygrana
1981 Best Rock Instrumental Performance „Behind My Camel” Wygrana
1982 Brit Awards Najlepszy zespół The Police Wygrana
1984 Grammy Song of the Year Every Breath You Take Wygrana
1984 Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal Every Breath You Take Wygrana
1984 Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal „Synchronicity II” Wygrana
1984 Best Rock Instrumental Performance „Brimstone and Treacle” Wygrana
1985 Brit Awards Wybitny wkład w brytyjską muzykę The Police Wygrana
1986 Grammy Best Long Form Music Video „Bring On The Night” Wygrana
1986 Best Male Pop Vocal Performance „Bring On The Night” Wygrana
1991 Brit Awards Najlepszy męski solowy artysta Sting Wygrana
1992 Grammy Best Rock Song „The Soul Cages” Wygrana
1994 Best Male Pop Vocal Performance „If Ever I Lose My Faith In You” Wygrana
1994 Best Long Form Video Of The Year Ten Summoner's Tales Wygrana
2000 Złoty Glob Najlepsza piosenka „My Funny Friend And Me” Nominacja
2000 Nagroda Akademii Filmowej Najlepsza Piosenka „My Funny Friend And Me” Nominacja
2000 Grammy Best Pop Album Brand New Day Wygrana
2000 Best Male Pop Vocal Performance Brand New Day Wygrana
2001 Best Male Pop Vocal Performance „She Walks This Earth (Soberana Rosa)” Wygrana
2001 Złoty Glob Najlepsza piosenka „Until” Wygrana
2001 Nagroda Akademii Filmowej Najlepsza Piosenka „Until" Nominacja
2002 Nagroda Emmy Outstanding Individual Performance in a Variety or Music Program All This Time Wygrana
2002 Outstanding Multi-Camera Picture Editing for a Movie, Miniseries, or Special (Scott C. Wilson) All This Time Wygrana
2002 Brit Awards Wybitny wkład w brytyjską muzykę Sting Wygrana
2003 Złote Glob Najlepsza piosenka „You Will Be My Ain True Love" Nominacja
2003 Nagroda Akademii Filmowej Najlepsza Piosenka „You Will Be My Ain True Love" Nominacja
2004 Grammy Best Pop Collaboration With Vocals „Whenever I Say Your Name" Wygrana
2017 Polar Music Prize Wygrana

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b BPI Certified Awards. British Phonographic Industry. [dostęp 2010-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  2. a b RiAA: Sting (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2010-08-03].
  3. IFPI: Sting (fiń.). www.ifpi.fi. [dostęp 2010-08-04].
  4. The Police (ang.). Rock and Roll Hall of Fame. [dostęp 2008-01-02].
  5. Julien AUTIER, Philippe LEZE, Guillaume DATEZ & Sarah HOFER: Mylène Farmer avec Sting : Confirmation officielle / Constellations - Mylene.Net. mylene.net. [dostęp 2015-08-18].
  6. Oblubienica Frankensteina w bazie Filmweb
  7. Julia i Julia w bazie Filmweb
  8. Przygody barona Munchausena w bazie Filmweb
  9. Groteska w bazie Filmweb
  10. Frank Rich. Review/Theater; 'Threepenny Opera,' With Sting. „The New York Times”, 6 listopada 1989 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]