Stop lutowniczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stopy lutownicze to stopy metali wykorzystywane podczas lutowania. Najczęściej są to stopy cyny i stopy ołowiu

Zgodnie z unijną dyrektywą RoHS od 1 lipca 2006 w stopach lutowniczych (poza określonymi wyjątkami) nie może się znajdować ołów, który dotychczas stanowił 20-60% ich zawartości ze względu na istnienie stopu eutektycznego o temperaturze topnienia 183ºC. Najczęściej używano następujących stopów:

  • Sn63Pb37 (183 °C)
  • Sn62Pb36Ag2 (179 °C)
  • Sn48,5Pb48,5Bi3

Obecnie w produkcji sprzętu elektronicznego stosuje się stopy bezołowiowe, w których skład wchodzi cyna z niewielkimi dodatkami srebra, miedzi, bizmutu, antymonu. Temperatura topnienia stopów używanych przy lutowaniu bezołowiowym wynosi 215-230 °C. Najczęściej używa się następujących stopów:

  • SnAg3,5 (221 °C)
  • SnAg2,0 (221-226 °C)
  • SnCu0,7 (227 °C)
  • SnAg3,5Bi3,0 (206-213 °C)
  • SnBi7,5Ag2,0 (207-212 °C)
  • SnAg3,8Cu0,7 (217 °C)
  • SnAg2,6Cu0,8Sb0,5 (216-222 °C)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]