Stopień krystaliczności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stopień krystaliczności – parametr stosowany w przypadku substancji i materiałów zdolnych do częściowej krystalizacji (polimerów, stopów metali, szkła itp.), definiowany jako stosunek masy części skrystalizowanej do całkowitej masy materiału/substancji.

W substancjach i materiałach zdolnych do częściowej krystaliczności występują mniejsze i większe obszary skrystalizowane, zwane krystalitami, które współegzystują z obszarami amorficznymi. Proporcje części krystalicznej i amorficznej zależą od budowy chemicznej substancji, ale też od jej historii termicznej i sposobu otrzymywania. Np. polimery dużej regularności i symetrii łańcuchów wykazują większą zdolność do krystalizacji niż polimery rozgałęzione i nieregularne.

Matematycznie, stopień krystaliczności określa według następującego wzoru:

gdzie (x) to stosunek masy części krystalicznej () polimeru do masy całkowitej ().

Jego przeciwieństwem jest stopień amorficzności, który oblicza się jako (y) stosunek masy części amorficznej () materiału do masy całkowitej ().

Wraz ze wzrostem stopnia krystaliczności wzrasta:

Wraz ze zmniejszaniem stopnia krystaliczności zwiększa się:

  • rozszerzalność cieplna
  • przezroczystość
  • chłonność wody i innych rozpuszczalników
  • wytrzymałość zmęczeniowa
  • udarność (odporność na uderzenia)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Malcolm P.Stevens, Wprowadzenie do chemii polimerów, s. 63-66, PWN, 1983, ​ISBN 83-01-031110-7