Stal Mielec (piłka ręczna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stal Mielec
Pełna nazwa Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Stal Mielec
Barwy biało-niebieskie
Data założenia 1952
Debiut w najwyższej lidze 1969[1]
Liga Superliga
Liczba zawodników 18 seniorów
Adres ul. Solskiego 1,
39-300 Mielec
Hala sportowa Hala gimnastyczna SP nr 7 w Mielcu[2]
Prezes Paweł Wacławik
Trener Krzysztof Lipka
Strona internetowa

Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Stal Mielec – polski męski klub piłki ręcznej, założony w 1952 w Mielcu jako sekcja Fabrycznego Klubu Sportowego Stal Mielec[1]. Od 1997 funkcjonuje jako osobne stowarzyszenie.

Wicemistrz Polski w sezonie 1974/1975 i brązowy medalista mistrzostw Polski w sezonie 2011/2012; zdobywca Pucharu Polski w sezonie 1970/1971[1].

Stal Mielec występowała w najwyższej klasie rozgrywkowej w latach 1969–1979, 1980–1981, 1982–1984, 1985–1988, 1990–1992, 2006–2007, 2008–2009 i od 2010. W sezonie 2017/2018 po raz 28. przystąpiła do gry w ekstraklasie. W sezonach 2011/2012 i 2012/2013 grała ponadto w Challenge Cup i Pucharze EHF[3].

Delegowała wielu reprezentantów Polski, w tym uczestników igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata. W okresie PRL wspierana była przez Polskie Zakłady Lotnicze; później, już jako osobne stowarzyszenie, jej sponsorami tytularnymi były spółki: Black Red White (do 2011), Tauron (2011–2013) i PGE (2013–2016).

Do końca 2015 mecze w roli gospodarza Stal Mielec rozgrywała w hali sportowo-widowiskowej MOSiR w Mielcu (nazywanej potocznie „Hangar Areną”), mieszczącej 1924 osób. W 2016 przeniosła się do hali SP nr 7 w Mielcu (wcześniej: Gimnazjum nr 2), której pojemność wynosi 299 miejsc[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 1952–1997[edytuj | edytuj kod]

W 1952 w Fabrycznym Klubie Sportowym Stal Mielec utworzono sekcję 11-osobowej piłki ręcznej. Zespół tworzyli głównie piłkarze nożni i siatkarze, występując przez dwa lata w rozgrywkach wojewódzkich. Następnie drużyna została rozwiązana. W 1963, kiedy w Mielcu wybudowano halę sportową, w Stali powstała sekcja 7-osobowej piłki ręcznej. Inicjatorem reaktywacji szczypiorniaka w Stali był Jan Paliwoda, natomiast pierwszym trenerem zespołu został Karol Mróz. W sezonie 1968/1969 mielecka drużyna zajęła w lidze międzyokręgowej 1. miejsce i po grze w barażu awansowała do I ligi[1].

W debiutanckim sezonie 1969/1970 w najwyższej klasie okręgowej szczypiorniści Stali zajęli 7. pozycję, a Kazimierz Tylko, który zdobył 120 bramek, został wicekrólem strzelców. W sezonie 1970/1971 mielecki zespół zajął w lidze 4. miejsce oraz wywalczył Puchar Polski. W trzech kolejnych sezonach Stal ocierała się o podium mistrzostw Polski, dwukrotnie zajmując 4. pozycję (1971/1972 i 1973/1974) i raz kończąc zmagania na 5. miejscu (1972/1973). W 1972 na igrzyskach olimpijskich w Monachium wystąpiło trzech graczy Stali: Franciszek Gąsior, Jan Gmyrek i Robert Zawada[1].

W sezonie 1974/1975 Stal Mielec została wicemistrzem Polski – ligowe zmagania zakończyła na 2. miejscu z dorobkiem 44 punktów w 36 meczach. Do zwycięskiego Śląska Wrocław straciła 11 punktów, zaś nad trzecią Anilaną uzyskała punkt przewagi[4]. Srebrny medal mistrzostw Polski szczypiorniści Stali zapewnili sobie w przedostatniej serii spotkań, rozegranej 15 i 16 marca 1975, kiedy dwukrotnie pokonali u siebie Wybrzeże Gdańsk (18:16 i 21:18), podczas gdy najgroźniejsi rywale (Anilana, Pogoń Szczecin i Pogoń Zabrze) stracili wówczas punkty[5]. Dwie porażki, w tym jedna bardzo wysoka, które Stal Mielec poniosła tydzień później w ostatniej serii meczów ze Śląskiem Wrocław (18:23 i 11:26)[4], nie miały więc już znaczenia dla układu tej części tabeli. W następnych trzech sezonach Stal Mielec zajęła w I lidze dwukrotnie 4. miejsce (1975/1976 i 1977/1978), a raz uplasowała się na 6. pozycji (1976/1977). W sezonie 1978/1979 mielecka drużyna zajęła 9. miejsce i po dziesięciu latach nieprzerwanej gry w najwyższej klasie rozgrywkowej została z niej zdegradowana[1]. O spadku Stali zadecydowała ostatnia seria spotkań (17–18 marca 1979), w której mielczanie zdobyli co prawda dwa punkty, pokonując Hutnika Kraków, jednak Korona Kielce, która również walczyła o utrzymanie, zdobyła trzy punkty i wyprzedziła ostatecznie w tabeli Stal[6].

Do I ligi Stal Mielec wróciła w 1980, jednak w sezonie 1980/1981 zajęła w niej 9. miejsce i po raz drugi została zdegradowana. W najwyższej klasie rozgrywkowej mielecki zespół występował później w latach 1982–1984, 1985–1988 i 1990–1992 (w tym ostatnim okresie w I lidze serii B), nie osiągając większych sukcesów. Pogarszająca się sytuacja finansowa klubu spowodowała, że po sezonie 1991/1992, w którym drużyna została zdegradowana do II ligi, zespół został wycofany z rozgrywek. Reaktywowano go w 1996, zgłaszając do rozgrywek III ligi w sezonie 1996/1997[1].

Od 1997[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1997 zarejestrowano Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Stal Mielec (SPR Stal Mielec), które przejęło sekcję piłki ręcznej FKS-u Stali Mielec. W latach 1997–1999 drużyna występowała w III i II lidze, przez kolejne dwa lata nie była zgłaszana do rozgrywek seniorów. Ponownie przystąpiła do nich w sezonie 2001/2002, grając w II lidze. W sezonie 2003/2004 Stal awansowała do I ligi[1]. W sezonie 2005/2006 odniosła w niej 18 zwycięstw, zanotowała jeden remis i poniosła pięć porażek, kończąc zmagania z dorobkiem 37 punktów na 1. miejscu w tabeli (trzy punkty przewagi nad drugim Vive II Kielce), oznaczającym awans do Ekstraklasy[7]. W sezonie 2006/2007 najwyższej klasy rozgrywkowej Stal odniosła sześć zwycięstw, zanotowała jeden remis i poniosła 15 porażek. Z 11. miejsca przystąpiła do gry o utrzymanie – w sześciu decydujących o końcowej klasyfikacji meczach wygrała dwa razy, raz zremisowała i trzy razy przegrała, nie zmieniając swojej pozycji w tabeli (11.), a tym samym spadając do I ligi. W sezonie 2007/2008 Stal wygrała rozgrywki I ligi (19 zwycięstw w 22 meczach) i powróciła do Ekstraklasy. W sezonie 2008/2009 ponownie spadła do I ligi[1]. W sezonie 2009/2010 wygrała w I lidze wszystkie 22 mecze, awansując do Superligi[8]. Ponadto jej zawodnik Grzegorz Sobut, który zdobył 174 bramki, został królem strzelców rozgrywek.

W sezonie 2010/2011 Stal Mielec wygrała 11 meczów, jeden zremisowała i 10 przegrała. Z 4. miejsca w tabeli przystąpiła do gry w fazie play-off. W ćwierćfinale pokonała Warmię Olsztyn (34:29, 28:34, 41:32), natomiast w półfinale przegrała z Vive Kielce (29:40, 26:46, 28:44). W rywalizacji o 3. pozycję zmierzyła się z MMTS-em Kwidzyn. Po pierwszych dwóch meczach w Kwidzynie był remis 1:1, także dwa kolejne spotkania rozegrane w Mielcu nie wyłoniły zwycięzcy. Dopiero piąte spotkanie, które odbyło się 1 czerwca 2011 w Kwidzynie, zadecydowało o brązowym medalu – Stal przegrała w nim różnicą jednej bramki (23:24), kończąc rozgrywki na 4. miejscu[9]. Rundę zasadniczą sezonu 2011/2012 Stal ponownie zakończyła na 4. miejscu (13 zwycięstw, jeden remis, osiem porażek). W ćwierćfinale play-off pokonała Azoty-Puławy (28:23, 21:28, 25:23), natomiast w półfinale przegrała z Vive Kielce (23:36, 24:42, 26:42). W rywalizacji o 3. miejsce ponownie zmierzyła się z MMTS-em Kwidzyn. W spotkaniach, które odbyły się 12 i 13 maja 2012 w Kwidzynie oraz 19 maja 2012 w Mielcu, odniosła trzy zwycięstwa (34:33, 31:27, 33:27), zdobywając brązowy medal mistrzostw Polski[10]. W sezonie 2011/2012 Stal Mielec przystąpiła ponadto do gry w Challenge Cup, w którym w 3. rundzie przegrała z greckim AC Diomidis Argous (54:57 w dwumeczu, który odbył się w Mielcu), odpadając z dalszej rywalizacji[3].

W rundzie zasadniczej sezonu 2012/2013 Stal Mielec odniosła 14 zwycięstw, zanotowała jeden remis i poniosła siedem porażek, plasując się na 3. miejscu w tabeli. W ćwierćfinale play-off przegrała z MMTS-em Kwidzyn, co uniemożliwiło jej walkę o medale. Ostatecznie zakończyła rozgrywki na 5. pozycji, pokonując najpierw Piotrkowianina Piotrków Trybunalski, a później KS Zabrze[11]. W sezonie 2012/2013 Stal przystąpiła również do gry w Pucharze EHF. W 1. rundzie zdecydowanie pokonała turecki Nilüfer Belediyespor (84:50 w dwumeczu, który odbył się w Mielcu), natomiast w 2. rundzie, której spotkania rozegrano 13 i 20 października 2012, przegrała z duńskim Team Tvis Holstebro (29:26 w Mielcu i 24:30 w Holstebro)[3]. W sezonach 2013/2014 i 2014/2015 mielecki zespół nie przebrnął w fazie play-off ćwierćfinału, kończąc zmagania na 5. i 6. miejscu. W sezonie 2015/2016 zajął w Superlidze spadkową, 11. pozycję.

W 2016 klub samodzielnie powołał spółkę akcyjną, aby ubiegać się o grę w tworzonej lidze zawodowej[12]. W czerwcu tego roku Rada Miasta Mielca zgodziła się na przekazanie Stali 1,313 mln zł na spłatę zadłużenia i bieżącą działalność[13]. Pod koniec lipca 2016 Stal uzyskała licencję na grę w Superlidze[14]. W rundzie zasadniczej sezonu 2016/2017 wygrała osiem meczów i 18 przegrała. Z dorobkiem 18 punktów uplasowała się na 11. miejscu w tabeli zbiorczej i 5. pozycji w grupie pomarańczowej. Przystąpiła następnie do gry o dziką kartę do fazy play-off – przegrała jednak 11 i 13 kwietnia 2017 z Górnikiem Zabrze (27:28, 27:34), nie wywalczając awansu[15]. Trafiła następnie do grupy Suzuki, walcząc o Puchar Superligi. W pięciu meczach odniosła jednak tylko jedno zwycięstwo, kończąc rywalizację na ostatnim, 6. miejscu[16]. Ołeksandr Kyryłenko otrzymał nominację do tytułu najlepszego rozgrywającego Superligi, a grający trener Krzysztof Lipka został nominowany do tytułu najlepszego bramkarza rozgrywek[17].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Hangar Arena”, w której Stal Mielec rozgrywała mecze domowe do końca 2015
Krajowe
Międzynarodowe

Kadra w sezonie 2017/2018[edytuj | edytuj kod]

Nr Zawodnik Pozycja Rok urodzenia
2 Polska Paweł Wilk skrzydłowy 1984
3 Polska Piotr Krępa obrotowy 1994
4 Polska Łukasz Janyst skrzydłowy 1983
5 Polska Michał Wypych rozgrywający 1996
6 Polska Hubert Skuciński skrzydłowy 1997
7 Polska Dawid Rusin skrzydłowy 1998
8 Polska Tomasz Mochocki rozgrywający 1985
10 Polska Jakub Kłoda rozgrywający 1990
13 Chorwacja Matej Sarajlić rozgrywający 1995
18 Polska Marcin Basiak skrzydłowy 1981
19 Polska Wiktor Kawka rozgrywający 1996
22 Polska Tomasz Wiśniewski bramkarz 1997
24 Polska Michał Chodara skrzydłowy 1986
30 Polska Krzysztof Lipka bramkarz 1978
74 Chorwacja Rudolf Cuzić rozgrywający 1985
93 Polska Adrian Wojkowski obrotowy 1993
94 Polska Rafał Krupa skrzydłowy 1994
97 Polska Jakub Ćwięka rozgrywający 1997
Źródło: Drużyna. sprstal.mielec.pl. [dostęp 2018-01-18].

Stal Mielec w najwyższej klasie rozgrywkowej[edytuj | edytuj kod]

Lp. Sezon Miejsce
1. 1969/1970 7.
2. 1970/1971 4.
3. 1971/1972 4.
4. 1972/1973 5.
5. 1973/1974 4.
6. 1974/1975 2.
7. 1975/1976 4.
8. 1976/1977 6.
9. 1977/1978 4.
10. 1978/1979 9.
11. 1980/1981 9.
12. 1982/1983 8.
13. 1983/1984 9.
14. 1985/1986 7.
15. 1986/1987 6.
16. 1987/1988 10.
[1][18][19]
Lp. Sezon Miejsce
17. 1990/1991 13.
18. 1991/1992 15.
19. 2006/2007 11.
20. 2008/2009 12.
21. 2010/2011 4.
22. 2011/2012 3.
23. 2012/2013 5.
24. 2013/2014 5.
25. 2014/2015 6.
26. 2015/2016 11.
27. 2016/2017 11.
28. 2017/2018
[1][20]

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki Sezon Runda Rywal Dom Wyjazd Dwumecz Źródło
Challenge Cup 2011/2012 Runda 3 Grecja AC Diomidis Argous 28:27 26:30[21] 54:57 [3]
Puchar EHF 2012/2013 Runda 1 Turcja Nilüfer Belediyespor 42:21 42:29[21] 84:50
Runda 2 Dania Team Tvis Holstebro 29:26 24:30 53:56

Trenerzy i prezesi od 1997[edytuj | edytuj kod]

Trenerzy
Prezesi
  • Ryszard Sieroń (1997–1999)[1]
  • Antoni Weryński (1999–2012)[1]
  • Witold Pieróg (2012–2013)[23]
  • Wojciech Kamieniecki (2013–2015)[1]
  • Grzegorz Maj (2015–2016)[1]
  • Paweł Wacławik (od 2016)[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Historia. sprstal.mielec.pl. [dostęp 2017-12-25].
  2. a b Hala sportowa. sprstal.mielec.pl. [dostęp 2017-12-25].
  3. a b c d Stal Mielec (ang.). eurohandball.com. [dostęp 2017-12-25].
  4. a b Anilana trzecią drużyną Polski, „Dziennik Łódzki”, nr 68 z 24 marca 1975, s. 8.
  5. Dwa remisy Anilany w Gdańsku, „Dziennik Łódzki”, nr 63 z 17 marca 1975, s. 8.
  6. Wojciech Nowiński: Anilana na ósmym miejscu w tabeli, „Dziennik Łódzki”, nr 61 z 19 marca 1979, s. 8.
  7. Tabela wyników – sezon 2005/2006. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  8. Tabela wyników – sezon 2009/2010. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  9. Tabela rozgrywek – sezon 2010/2011. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  10. Tabela rozgrywek – sezon 2011/2012. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  11. Tabela rozgrywek – sezon 2012/2013. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  12. Maciej Wojs: PGE Stal uratowana?! Klub powoła spółkę, miasto da pieniądze. sportowefakty.wp.pl, 20 czerwca 2016. [dostęp 2017-12-26].
  13. Maciej Wojs: Piłka ręczna w Mielcu uratowana! Miasto przekaże Stali 1,3 miliona złotych. sportowefakty.wp.pl, 23 czerwca 2016. [dostęp 2017-12-26].
  14. Maciej Wojs: Znamy skład Ligi Zawodowej! W PGNiG Superlidze zagra czternaście drużyn. sportowefakty.wp.pl, 29 lipca 2016. [dostęp 2017-12-26].
  15. Tabela wyników – sezon 2016/2017. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  16. Puchar Superligi – sezon 2016/2017. zprp.pl. [dostęp 2017-12-26].
  17. Kapituła Gali PGNiG Superligi wybrała nominowanych do Gladiatorów. zprp.pl, 16 maja 2017. [dostęp 2017-12-26].
  18. I liga mężczyzn, „Trybuna Robotnicza”, nr 90 z 18 kwietnia 1983, s. 8.
  19. I liga mężczyzn, „Trybuna Robotnicza”, nr 79 z 2 kwietnia 1984, s. 8.
  20. Archiwum rozgrywek. zprp.pl. [dostęp 2017-12-27].
  21. a b Mecz w roli gościa rozegrany u siebie.
  22. Tomasz Leyko: Ryszard Skutnik trenerem Stali Mielec. nowiny24.pl, 30 czerwca 2008. [dostęp 2017-12-26].
  23. Maciej Wojs: Tauron Stal Mielec bez prezesa. Witold Pieróg zrezygnował z funkcji. sportowefakty.wp.pl, 22 maja 2013. [dostęp 2017-12-26].