Strażnica KOP „Białozyryszki”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strażnica KOP „Białozyryszki”
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1926
Rozformowanie 1939
Organizacja
Dyslokacja Białozyryszki”[a]
Formacja Korpus Ochrony Pogranicza
Podległość Kompania graniczna KOP „Mejszagoła”
Kompania KOP Gudulino w 1934.png

Strażnica KOP „Białozyryszki” – zasadnicza jednostka organizacyjna Korpusu Ochrony Pogranicza pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-litewskiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W 1926 roku, w składzie 6 Brygady Ochrony Pogranicza, został sformowany 21 batalion graniczny. W 1928 roku w skład batalionu wchodziło 16 strażnic[1]. Strażnica KOP „Białozyryszki” w latach 1928 – 1939 znajdowała się w strukturze 3 kompanii KOP „Mejszagoła”[2][3][4][5][6][7]. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy linii granicznej z zadaniem bezpośredniej ochrony granicy państwowej[8].

W 1932 roku obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku prywatnym[4]. Strażnicę z macierzystą kompanią łączył trakt długości 15 km i droga polna długości 3 km[6].

 Osobny artykuł: strażnica KOP.

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi[9]. Strażnice KOP stanowiły pierwszy rzut ugrupowania kordonowego Korpusu Ochrony Pogranicza[8].

Strażnica KOP „Białozyryszki” w 1932 roku ochraniała pododcinek granicy państwowej szerokości 7 kilometrów 826 metrów[4], a w 1938 roku pododcinek szerokości 13 kilometrów 200 metrów od słupa granicznego nr 601 do rzeka Wilja[6].

Sąsiednie strażnice:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. wieś Białozoryszki, gmina Mejszagoła, powiat wileńsko–trocki, województwo wileńskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]