Strachocin (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Strachocin
Budynek nadleśnictwa w Strachocinie
Budynek nadleśnictwa w Strachocinie
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Stronie Śląskie
Sołectwo Strachocin
Liczba ludności (III 2011) 341[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-550
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0855664
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Strachocin
Strachocin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Strachocin
Strachocin
Ziemia 50°18′29″N 16°52′32″E/50,308056 16,875556

Strachocin (niem. Schreckendorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Stronie Śląskie.

Historia[edytuj]

Pierwsze wzmianki o Strachocinie pochodzą z 1264 roku, kiedy to wchodził on w skład dóbr karpieńskich, należących do rodu Glaubitzów[2]. Po wygaśnięciu tego rodu wieś przeszła na własność grafów morawskich. W drugiej połowie XV i na początku XVI wieku w okolicy nastąpił rozwój górnictwa i hutnictwa żelaza[2]. W 1684 roku Strachocin został kupiony przez hrabiego Michała Wenzela von Althanna i wraz z innymi dobrami ziemskimi został włączony w skład klucza strońskiego[2]. W roku 1864 roku we wsi wybudowano hutę szkła "Oranienhűtte" (obecnie Huta Szkła Kryształowego „Violetta”)[2]. W 1897 roku w Strachocinie wybudowano stację kolejową, a południową część wsi z kościołem, hutą i stacją przyłączono do Stronia Śląskiego[2].

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wałbrzyskim.

Demografia[edytuj]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) Strachocin liczył 341 mieszkańców. Jest to największa miejscowość gminy Stronie Śląskie.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 445. ISBN 978-83-89188-95-3.

Bibliografia[edytuj]