Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne (III Rzeczpospolita)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy partii politycznej działającej w III RP. Zobacz też: ugrupowanie istniejące w latach 1897–1919.
Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne
Skrót SND
Lider Jan Tomasz Zamoyski (1991–1998), Bogusław Kowalski (1998–2001)
Data założenia 23 maja 1991
Data rozwiązania 30 maja 2001
Adres siedziby ul. Piękna 16 B m. 7,
00-539 Warszawa
Ideologia polityczna narodowy konserwatyzm
Liczba członków ok. 1000 (1991)

Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne (SND) – polska narodowo-konserwatywna partia polityczna, działająca w latach 90.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie utworzono 14 kwietnia 1991[1]. Formalnego wpisu do ewidencji dokonano 23 maja 1991. Ugrupowanie odwoływało się do tradycji przedwojennej endecji, przyjęło nazwę ugrupowania z lat 1897–1919. Jego prezesem został Jan Tomasz Zamoyski, jednak stronnictwem faktycznie przez cały okres działalności kierował Bogusław Kowalski (od 1998 jako prezes).

W wyborach parlamentarnych przeprowadzonych 27 października 1991 do Sejmu SND wystartowało w dwóch okręgach pod nazwą Narodowy Komitet Wyborczy, który uzyskał jedynie 2102 głosy, tj. 0,02% poparcia. Partia wprowadziła do parlamentu jednego senatora, którym został Jan Zamoyski (otrzymał 46 770 głosów w województwie zamojskim).

Na kongresie z 4–6 września 1992 emigracyjne Stronnictwo Narodowe podjęło decyzję o samorozwiązaniu i przekazaniu majątku oraz ciągłości organizacyjnej przedwojennego Stronnictwa Narodowego Stronnictwu Narodowo-Demokratycznemu[1].

W 1993 kandydaci ugrupowania startowali z ramienia Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform. SND uczestniczyło w Porozumieniu 11 Listopada, w 1995 popierało ubiegającego się o reelekcję prezydenta Lecha Wałęsę[1] (Bogusław Kowalski był jednym z głównych organizatorów jego kampanii wyborczej). Rok później SND przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność, jednak w połowie 1997 podpisało porozumienie wyborcze z Polskim Stronnictwem Ludowym (żaden z jego przedstawicieli nie znalazł się w parlamencie). W sierpniu 1998 SND weszło w skład Ruchu Patriotycznego „Ojczyzna”, koalicji startującej w wyborach samorządowych w tym samym roku.

19 grudnia 1999 doszło do niezrealizowanego formalnie zjednoczenia Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego ze Stronnictwem Narodowym Romana i Macieja Giertychów. Partia nie została jednak wyrejestrowana sądownie. Kandydatem nowego SN w wyborach prezydenckich w 2000 był generał Tadeusz Wilecki.

W 2001 na miejscu niewykreślonego z ewidencji SND została zarejestrowana Liga Polskich Rodzin, której pierwszy kongres odbył się 5 maja 2001.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Marek J. Chodakiewicz, Jolanta Mysiakowska-Muszyńska, Wojciech J. Muszyński: Polska dla Polaków! Kim byli i są polscy narodowcy. Poznań: Wydawnictwo Zysk i S-ka, 2015, s. 467. ISBN 978-83-7785-747-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krystyna Paszkiewicz (red.): Partie i koalicje polityczne III Rzeczypospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, s. 184. ISBN 83-229-2051-2.