Strupina (Polska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

51°23′20″N 16°48′41″E

- błąd

38 m

WD

51°23'18"N, 16°48'38"E, 51°23'16.69"N, 16°48'42.01"E

- błąd

38 m

Odległość

89 m

Strupina
wieś
Ilustracja
Kościół w Strupinie
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

trzebnicki

Gmina

Prusice

Liczba ludności (IV 2017)

464[1]

Strefa numeracyjna

71

Kod pocztowy

55-110

Tablice rejestracyjne

DTR

SIMC

0879950

Położenie na mapie gminy Prusice
Mapa konturowa gminy Prusice, po lewej znajduje się punkt z opisem „Strupina”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Strupina”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Strupina”
Położenie na mapie powiatu trzebnickiego
Mapa konturowa powiatu trzebnickiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Strupina”
Ziemia51°23′20″N 16°48′41″E/51,388889 16,811389
Historyczny herb Strupiny

Strupina (niem. Stroppen) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Prusice. Dawniej miasto; uzyskała lokację miejską przed 1253 rokiem, zdegradowana w 1945 roku[2]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 339 oraz kończy bieg droga wojewódzka nr 342.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w obecnej polskiej formie Strupina[3][4]. W roku 1613 śląski regionalista i historyk Mikołaj Henel z Prudnika wymienił miejscowość w swoim dziele o geografii Śląska pt. Silesiographia podając jej łacińską nazwę: Stroppavia[5].

Natomiast według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy stróży - posterunku strażniczego o obronnym charakterze[6]. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą nazwę miejscowości wymienia Strossa podając jej znaczenie "Wachtplatz" czyli w języku polskim "Miejsce posterunku, stróży"[6]. Nazwa wsi została później fonetycznie zgermanizowana na Stroppen[6] i utraciła swoje pierwotne znaczenie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dokładna data nadania praw miejskich Strupinie nie jest znana. Po raz pierwszy jako miasto wymieniana jest w źródle z 1253 r. Jeszcze w 1500 r. miasto rządziło się na prawie polskim. Mieszkańcy trudnili się głównie rolnictwem. Miasteczko było jednym z najmniejszych na Śląsku. W 1733 r. Strupinę zniszczył wielki pożar. W 1787 r. było tutaj 532 mieszkańców i 93 domy. W 1861 r. miasto miało 903 mieszkańców, a w chwili wybuchu II wojny światowej 711 mieszkańców.

Silnie zniszczona w 1945 r. Strupina została włączona do Polski i utraciła prawa miejskie[7].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

    Liczba ludności Strupiny
    

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[8]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny, z lat 1879-1881

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W roku 2007 w Strupinie zamknięto gimnazjum, a uczniowie poszczególnych wsi uczęszczają do szkoły w Prusicach. W roku szkolnym 2013/2014 w budynku dawnego gimnazjum, został otwarty oddział 0-3 szkoły podstawowej w Piotrkowicach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strupina - Urząd Miasta i Gminy w Prusicach, prusice.pl [dostęp 2018-04-03] (pol.).
  2. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 72-73.
  3. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  4. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  5. Detlef Haberland: Die „Silesiographia” und „Breslo-Graphia” von Nicolaus Henel von Hennenfeld. Arkadiusz Cencora, Diana Codogni-Łańcucka. Wrocław: Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu, 2011, s. 181. ISBN 978-83-910595-2-4.
  6. a b c Heinrich Adamy, Die schlesischen Ortsnamen, ihre Entstehung und Bedeutung. Ein Bild aus der Vorzeit, wyd. 2, Breslau: Verlag von Priebatsch’s Buchhandlung, 1888, s. 87, OCLC 456751858 (niem.).
  7. przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra: Miasta polskie w Tysiącleciu, Tom II. Wrocław - Warszawa - Kraków: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1965-1967, s. 587.
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 176. [dostęp 2012-10-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]