Stuart O’Grady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stuart O’Grady
Ilustracja
Narodowość  Australia
Data urodzenia 6 sierpnia 1973
Wzrost 1.76 m
Waga 73 kg
Drużyny
1995 - 2003
2004 - 2005
2006 - 2010
2011
2012 - 2013
GAN
Cofidis
Team CSC
Leopard Trek
GreenEDGE Cycling
Największe sukcesy
mistrz igrzysk olimpijskich w madison (2004);
3 zwycięstwa etapowe w Tour de France
Dorobek medalowy
Strona WWW
Dyscypliny kolarstwo torowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Australia
Igrzyska olimpijskie
I miejsce Ateny 2004 kolarstwo
madison
II miejsce Barcelona 1992 kolarstwo
wyścig druż. na dochodzenie
III miejsce Atlanta 1996 kolarstwo
wyścig druż. na dochodzenie
III miejsce Atlanta 1996 kolarstwo
wyścig punktowy
Mistrzostwa świata w kolarstwie torowym
Złoto Bogota 1993 wyścig druż. na dochodzenie
Złoto Bogota 1995 wyścig druż. na dochodzenie
Brąz Palermo 1994 wyścig druż. na dochodzenie
Brąz Bogota 1995 wyścig ind. na dochodzenie

Stuart O’Grady (ur. 6 sierpnia 1973 w Adelaide) – australijski kolarz torowy i szosowy. Jeszcze jako amator został mistrzem olimpijskim i mistrzem świata. Jako zawodowiec wygrał m.in. 3 etapy w Tour de France. Specjalizował się w sprincie i jeździe na czas.

Specjalność[edytuj | edytuj kod]

Stuart O’Grady był znany ze swej wszechstronności, ale dzięki przeszłości na torze miał duże umiejętności sprinterskie. Zdolność utrzymywania tempa i w miarę dobre umiejęstności wspinaczkowe pozwalały mu na częste uczestniczenie w ucieczkach z peletonu. Dzięki temu był jednym z najbardziej rzucających się w oczy kolarzy na Tour de France. Kiedy nie walczył na finalnym sprincie z McEwenem, Zabelem, Óscar Freire i spółką, znajdował się w grupie odważnych, próbujących szczęścia w czołowej grupce. Z wyżej wymienionych powodów O’Grady dobrze czuł się również w jeździe na czas.

Przebieg kariery sportowej[edytuj | edytuj kod]

Pod wpływem ojca, który sam również był kolarzem, O’Grady zaczął aktywnie jeździć na rowerze w wieku 13 lat. Swoje pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić jeszcze jako amator, na olimpiadzie w Barcelonie, gdzie z kolegami z drużyny - Brettem Aitkenem, Stephenem McGlede oraz Shaunem O’Brienem zdobył srebrny medal w wyścigu drużynowym na dochodzenie na 4000 m. W następnym roku udało się Aussies razem z O’Gradym zrewanżować i wygrali mistrzostwa świata ustanawiając jednocześnie rekord świata, należący wcześniej do zwycięzców z olimpiady - Niemców.

Od roku 1995 Stuart O’Grady był zawodowcem i startował na szosie. Wygrał m.in. 3 etapy w Tour de France. Nie pokazywał się zbytnio w wyścigach klasycznych, ale 1 sierpnia 2004 udało mu się wygrać HEW-Cyclassics w Hamburgu, jak również Paryż-Roubaix 2007. Całkiem inaczej w Tour de France: dzięki swoim wszechstronnym umiejętnościom często widać go było w sprintach grupowych i w ucieczkach. Był rozpoznawany przez kibiców, mimo że nie zdobywał wysokich pozycji w klasyfikacji generalnej. W walce o zieloną koszulkę czterokrotnie zajmował drugie miejsce (1998, 1999, 2001 i 2005).

Na olimpiadzie w Atenach zasygnalizował powrót do dawnych sukcesów i wygrał razem z Graeme Brownem w wyścigu parami na torze, (tzw. madison). W gruncie rzeczy nie przestał ścigać się na torze - często występował na wyścigach sześciodniowych.

Karierę zakończył po ukończeniu Tour de France 2013. Kilka dni później przyznał się do stosowania dopingu w 1998 roku[1]..

Najważniejsze zwycięstwa i sukcesy[edytuj | edytuj kod]

tor

  • 1992
    • Silver medal.svg 2. miejsce w igrzyskach olimpijskich (wyścig druż. na dochodzenie)
  • 1993
    • Jersey rainbow.svg 1. miejsce w mistrzostwach świata (wyścig druż. na dochodzenie)
  • 1994
  • 1995
    • Jersey rainbow.svg 1. miejsce w mistrzostwach świata (wyścig druż. na dochodzenie)
    • Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce w mistrzostwach świata (wyścig ind. na dochodzenie)
  • 1996
    • Bronze medal.svg 3. miejsce w igrzyskach olimpijskich (wyścig druż. na dochodzenie)
    • Bronze medal.svg 3. miejsce w igrzyskach olimpijskich (wyścig punktowy)
  • 2002
  • 2004
    • Gold medal.svg 1. miejsce w igrzyskach olimpijskich (madison)

szosa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stuart O`Grady przyznał się do stosowania EPO 15 lat temu (pol.). naszosie.pl. [dostęp 2018-10-26].