15 cm sIG 33B Selbstfahrlafette

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Sturmpanzer II)
Skocz do: nawigacja, szukaj
15 cm sIG 33B Selbstfahrlafette
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Typ pojazdu działo samobieżne
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4 osoby
Historia
Prototypy 1941
Produkcja 1941-1942
Wycofanie 1949
Egzemplarze 12 egz.
Dane techniczne
Silnik 6-cylindrowy, gaźnikowy, chłodzony cieczą silnik rzędowy typu Maybach HL 62TRM o pojemności 6191 cm³
o mocy 103 kW (140 KM)
Pancerz stalowy
5 - 30 mm
Długość 5410 mm
Szerokość 2610 mm
Wysokość 1900 mm
Masa bojowa: 11 200 kg
Osiągi
Prędkość 45 km/h[1] (inne dane 40 km/h[2])
Zasięg 100 km[1] (inne dane 160 km[2])
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x 15 cm sIG 33 kalibru 150 mm

1 x km MG 34 kal. 7,92 mm

Użytkownicy
Wehrmacht

15 cm sIG 33B Selbstfahrlafette (sIG 33B (Sfl)) - niemieckie działo samobieżne na zmodyfikowanym podwoziu czołgu PzKpfw II. Znany także mylnie jako Sturmpanzer II Bison.

Kampania francuska była debiutem bojowym dział samobieżnych 15 cm sIG 33 (Sf) auf Pzkpfw I, powstałych przez ustawienie ciężkiego działa piechoty 15 cm sIG 33 kalibru 150 mm na zaadaptowanym podwoziu przestarzałego czołgu lekkiego PzKpfw I. Okazały się one bardzo skuteczne, ale jednocześnie potwierdziły się wady zauważone podczas testów tego pojazdu - wysoka sylwetka oraz przeciążenie podwozia. Pod koniec 1940 roku rozpoczęto prace nad projektami następnych dział samobieżnych kalibru 150 mm.

W 1940 roku firma Alkett zbudowała prototyp działa samobieżnego 15 cm sIG 33 na podwoziu czołgu PzKpfw II Ausf. B. Pierwotnie działo wraz z kołami umieszczone zostało nad kadłubem czołgu, jednakże rozwiązanie to było nieudane[1]. W kolejnym prototypie z połowy roku działo bez kół umieszczone zostało wewnątrz odkrytego kadłuba i miało kąt ostrzału od -1,5° do 70° w pionie, oraz po 13° w poziomie[1]. Testy prototypu wykazały, że jego podwozie jest przeciążone, silnik się przegrzewa, a wewnątrz kadłuba jest bardzo mało miejsca. Dlatego pojazdy serii próbnej otrzymały nowo zbudowane podwozie oparte na komponentach PzKpfw II, przedłużone o 600 i poszerzone o 320 mm[2]. Wydłużenie podwozia wymusiło dodanie szóstej pary kół jezdnych. Dla zwiększenia miejsca, silnik został zamontowany poprzecznie z tytułu kadłuba[1]. Otwierane klapy nad silnikiem polepszały chłodzenie[2], lecz w gorącym klimacie było ono niewystarczające[1]. Opancerzenie tworzyły płyty pancerne o grubości 15 mm, jedynie z przodu 30 mm, a góra był odkryta[2]. Zapas amunicji wynosił 10 nabojów do działa 150 mm[1] (30 według starszego źródła[2]).

Przeprowadzone modyfikacje sprawiły, że do budowy nowych dział nie mogły być wykorzystywane podwozia czołgów PzKpfw II wycofywanych z uzbrojenia. Mimo powiększenia kadłuba przestrzeń wewnątrz niego nadal była zbyt mała jak na potrzeby działa 150 mm i jego obsługi. Dlatego w grudniu 1941 i styczniu 1942 roku wyprodukowano w zakładach Alkett tylko 12 egzemplarzy serii próbnej[1]. Działa te wcielone zostały następnie do dwóch samodzielnych kompanii zmotoryzowanych dział piechoty 707 i 708 (sIG Kp. 707 i 708) (oznaczanych też sIG Kp. (mot. S) lub sIG Kp. (Sf)), włączonych w skład Afrika Korps[1].

Działa 708. kompanii dotarły na front w Afryce północnej w lutym 1942, a 707. kompanii w kwietniu[1]. 23 października 1942 Panzer-Armee Afrika dysponowała jeszcze 8 działami, z których wszystkie utracono do 2 grudnia 1942[1]. Przynajmniej 6 pojazdów zostało zdobyte przez Brytyjczyków po odwrocie niemieckim.

Jedno z dział po uszkodzeniu zostało zabudowane na podwoziu czołgu PzKpfw III Ausf. H[3].

Po II wojnie światowej, pewna liczba pojazdów została użyta przez Egipt podczas wojny izraelsko-arabskiej 1948-49[4].

Pojazd był oznaczony jako: 15 cm sIG 33B Selbstfahrlafette, w skrócie: 15 cm sIG 33B (Sfl) ("15 cm sIG 33B [ciężkie działo piechoty 33B] działo samobieżne")[1]. W literaturze oznaczany jest także: 15 cm sIG 33 auf Fahrgestell Panzerkampfwagen II(Sf), w skrócie 15 cm sIG 33 auf Fgs PzKpfw II(Sf) ("15 cm sIG 33 na podwoziu PzKpfw II (samobieżne)")[2].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l T.L. Jentz, Rommel's funnies, ss.12-19
  2. a b c d e f g Peter Chamberlain, Hilary Doyle, Encyclopedia Of German Tanks Of World War Two, Sterling, 1999, ISBN 978-1-85409-518-3, s.37
  3. T.L. Jentz, Rommel's funnies, I i II strona okładki
  4. Steven Zaloga, Tank Battles of the Mid East Wars (1). The wars of 1948-1973, seria Armor At War 7008, Concord, 1996, ISBN 9623616120, s.11

Bibliografia[edytuj]

  • Thomas L. Jentz, Rommel's funnies, Panzer Tracts, Darlington, 1997, ISBN 0-9648793-6-0
  • Peter Chamberlain, Hilary Doyle, Encyclopedia Of German Tanks Of World War Two, Sterling, 1999, ISBN 978-1-85409-518-3
  • Janusz Ledwoch: Niemieckie wozy bojowe 1933-1945. Wyd. I. Warszawa: Militaria, 1997. ISBN 83-86209-57-7.