Styfninian ołowiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Styfninian ołowiu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6HN3O8Pb
Masa molowa 450,29 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 15245-44-0
PubChem 61789[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Styfninian ołowiuorganiczny związek chemiczny, sól kwasu styfinowego (1,3-dihydroksy-2,4,6-trinitrobenzenu) i ołowiu na II stopniu utlenienia. Jest najczęściej wykorzystywanym w przemyśle zbrojeniowym inicjującym materiałem wybuchowym. Ma bardzo dużą wrażliwość na bodźce mechaniczne, temperaturę oraz wyładowania elektrostatyczne. Eksploduje w temperaturze około 275 °C. Jego prędkość detonacji oscyluje około 5000 m/s[potrzebny przypis].

Otrzymywanie[edytuj]

Styfinian ołowiu otrzymuje się w reakcji kwasu pikrynowego, tlenku ołowiawego (PbO) i metanolu. Można go również otrzymać metodą z użyciem kwasu styfinowego, tlenkiem magnezu oraz octanu ołowiu(II)[potrzebny przypis].

Przypisy

  1. a b c d e Styfninian ołowiu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Styfninian ołowiu (ang. • niem.) w bazie IFA GESTIS. Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2010-07-17].
  3. a b Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, zał. VI, z uwzględnieniem Rozporządzeń ATP: Styfninian ołowiu w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-04-07].