Styl dworkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Styl dworkowystyl w architekturze polskiej w latach 1908–1928[2]. Był to jeden z nurtów tzw. stylu narodowego, który ukształtował się na przełomie XIX i XX wieku[1]. Styl łączy motywy barokowe, renesansowe i klasycystyczne[2].

Wzorcem był polski dwór szlachecki[1]. Jego typowymi cechami były: kolumnowy portyk i czterospadowy łamany dach[3].

Do stylistyki dworkowej nawiązywano głównie w architekturze dworców kolejowych, kolonii urzędniczych, jak też obiektów użyteczności publicznej – szkół czy budynków administracyjnych[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Dworkowy styl. archirama.muratorplus.pl, 15 stycznia 2015. [dostęp 2021-01-04].
  2. a b dworkowy styl, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-01-04].
  3. Styl dworkowy 1900–1939.
  4. Anna Tejszerska: Nasz rodzimy ziemiański dwór. „Styl dworkowy” dawniej i dziś, w: Dwór. Ponowoczesne przygody idei i formy, s. 36, Uniwersytet Łódzki 2016.