Styl publicystyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Styl publicystyczny, styl dziennikarskistyl funkcjonalny mowy funkcjonujący na gruncie języka standardowego, stosowany w środkach masowego przekazu, w wypowiedziach o charakterze publicystycznym. Ukształtował się w wyniku odłączenia od stylu naukowego. Dzieli z nim fundamentalne cechy, takie jak: piśmienniczość, monologiczność i publiczny charakter, ale jego szczególną właściwością jest informatywność, z którą wiąże się ograniczone występowanie powtórzeń, podawanie informacji faktograficznych (liczby, nazwy własne itp.). Styl publicystyczny ma charakter wariantywny, wyróżnia się bogactwem tematycznym i różnorodnością kompozycyjną. Pod względem gramatyki cechuje go gęste wykorzystanie form trzecioosobowych i czasu przeszłego, a także skondensowanie konstrukcji wyliczeniowych. Środki leksykalne dobiera się pod kątem największej zrozumiałości dla odbiorców, zaś wśród środków składniowych dominuje parataksa[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]