Styl regencji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy stylu we Francji. Zobacz też: styl regencji – styl za czasów regencji Jerzego IV w Anglii.
Przykład stylu regencji w meblarstwie

Styl regencji – styl występujący w sztuce francuskiej w okresie regencji Filipa Orleańskiego (1715–1723). Cechowało go dążenie do przyjemności i wygody, a nie do reprezentacji. Był zapowiedzią rokoka.

Styl ten występował głównie w dekoracji wnętrz i meblarstwie. Meble były zazwyczaj fornirowane, modne stały się jasne gatunki drewna[1] oraz drewno egzotyczne[2]. Meble zaczęły tracić masywne kształty, pojawiły się w nich linie krzywe; styki prostopadłe zaokrąglano lub maskowano ornamentem. Stosowano ciągle markieterię, ale większego znaczenia nabrało fornirowanie i zdobienie brązem. Zaniknęły motywy zdobnicze baroku, jak maszkarony i sceny wojenne, a pojawiły się motywy sielankowe[3]. Do charakterystycznych ornamentów epoki należą: ornament wstęgowo-cęgowy (regencyjny), motyw muszli, rocaille, kwiaty, rośliny, romboidalna kratka, chinoiserie i singerie.

Meble stały się lżejsze i wygodniejsze, można je było łatwo przestawiać. Pojawiły się różne odmiany wygodnych tapicerowanych foteli. Typowym meblem była także komoda o lekkim wyglądzie, osadzona na wysokich nóżkach i posiadająca najczęściej trzy szuflady.

Reprezentanci: Robert de Cotte, Gilles-Marie Oppenord.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ian. Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 546. ISBN 83-213-4157-8.

Przypisy

  1. Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki "Mały słownik terminów plastycznych". PW "Wiedza Powszechna" Warszawa 1974
  2. Izydor Grzeluk "Słownik terminologiczny mebli" s.267 Warszawa 1998r.
  3. Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki "Mały słownik terminów plastycznych". PW "Wiedza Powszechna" Warszawa 1974