Styl retoryczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Styl retorycznystyl funkcjonalny języka stosowany w przemówieniach publicznych, którego zasadniczą funkcją jest wywarcie sugestywnego wpływu na odbiorcę[1]. Efekt ten osiąga się poprzez dobór odpowiednich środków językowych, argumentów racjonalnych (logicznych) i emocjonalnych oraz zastosowanie zabiegów stylistycznych, umożliwiających właściwe ukierunkowanie odbioru wypowiedzi. Stylowi retorycznemu przypisuje się złożony charakter, gdyż dzieli on swoje cechy z pozostałymi stylami użytkowymi. Ze stylem artystycznym dzieli posługiwanie się środkami obrazowania (metaforami, hiperbolami, paralelizmem składniowym. omówieniami itp.), ze stylem publicystycznym zaś tendencję do stosowania elementów językowych zrozumiałych dla szerokiego grona odbiorców. Podobnie jak styl komunikacji obiegowej, język retoryczny charakteryzuje się utrzymywaniem kontaktu dialogowego z odbiorcami[2]. Składa się on z elementów werbalnych, wizualnych i akustycznych, zmieniających swój charakter i nasilenie w zależności od kontekstu komunikacyjnego[1].

Kompozycję tekstu retorycznego cechuje gęste występowanie wyrażeń odzwierciedlających podział tekstu. Słowa dobiera się pod kątem zrozumiałości, a bardziej wyszukane określenia występują w zestawieniu z synonimami lub opisem. Styl retoryczny cechuje się odniesieniami do innych tekstów, argumentacją opartą na przykładach ilustracyjnych, nagromadzeniem wyrażeń wartościujących, zachęcających i nakazujących, niekiedy dramatyzujących, a także minimalizowaniem dystansu między mówcą a odbiorcą[1][2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mistrík 1993 ↓, s. 362.
  2. a b Kraus 2017 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratysława: Obzor, 1993, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  • Jiří Kraus, ŘEČNICKÝ STYL [w:] Petr Karlík, Marek Nekula, Jana Pleskalová (red.), Nový encyklopedický slovník češtiny, 2017 (cz.).